Cyanogen stopt met CyanogenOS, het op Android gebaseerde besturingssysteem van telefoons als de OnePlus One. Er worden geen updates meer voor het besturingssysteem gemaakt, maar wat betekent dat in de praktijk eigenlijk? Kun je je telefoon straks nog wel blijven gebruiken?

Wat is ook alweer het verschil tussen CyanogenOS en CyanogenMod?

Simpel gezegd: CyanogenOS is de OEM-versie van CyanogenMod. De mod begon in de begindagen van Android als hobbyproject van een aantal ontwikkelaars, en nadat de custom ROM naar verschillende Android-toestellen werd geport wilden de makers het OS commercieel maken. Cyanogen Inc. werd opgericht, en het bedrijf begon met het verkopen van de mod aan telefoonmakers.

Een klein groepje smartphonefabrikanten levert CyanogenMod standaard mee op zijn toestellen. De bekendste is OnePlus, dat de One met CyanogenOS uitrustte. Ook WileyFox rust zijn toestellen ermee uit.

CyanogenOS is niets minder dan een officiële licentie van CyanogenMod, waarbij het besturingssysteem is aangepast op de hardware van een toestel.
 

Wat is de meerde van CyanogenOS en -Mod?

CyanogenMod zag het licht als een aangepaste versie van Android. Het was een project van ontwikkelaars die Googles open source-besturingssysteem juist wilde gebruiken omdat het zo makkelijk aan te passen was. De ROM had meteen al veel fans, omdat je met CyanogenMod een aantal features uit Android kon halen die niet standaard in het systeem zaten. Zo kon je je telefoon bijvoorbeeld ondersteuning geven voor flac-muziekbestanden, en werd het mogelijk om untethered een wifi-hotspot op te zetten.
 

CyanogenMod was de eerste mod waarbij je Androids permissies kon veranderen

Later was CyanogenMod de eerste ROM waarbij je de permissies voor Android-apps individueel kon instellen. Die feature zit inmiddels standaard in Android 6 en hoger, maar CyanogenMod wist de losse permissies al vanaf Android 4 te implementeren.

Nog steeds zijn CyanogenMod en CyanogenOS goede voorbeelden van hoeveel vrijheid je kunt krijgen met Android. Vooral de hoge mate van aanpasmogelijkheden is voor fans belangrijk, en het feit dat je makkelijk van bloatware af kunt komen. CyanogenMod en -OS hebben namelijk een klein aantal vooraf geïnstalleerde apps. Bij CyanogenMod is het zelfs mogelijk een ROM te downloaden met alleen maar de Play Store voorgeïnstalleerd.
 

Wat gebeurt er nu?

Cyanogen trekt nu de stekker uit CyanogenOS, het besturingssysteem. Dat betekent dat telefoons waar het OS nu op draait vanuit Cyanogen geen ondersteuning meer krijgen. Dat wil niet automatisch zeggen dat alle ondersteuning verdwijnt. Telefoonmakers kunnen zelf ook het besturingssysteem bijwerken en dat naar gebruikers versturen.

Of dat ook gebeurt, is natuurlijk maar de vraag. WileyFox heeft tegen Tweakers inmiddels aangegeven dat wel zelf te willen doen, maar hoe dat precies moet gebeuren is nog niet bekend. Mogelijk komt er een eigen vorm van de ROM uit.
 

Je kunt nog steeds zelf een alternatieve rom installeren

Het blijft echter wel nog gewoon mogelijk CyanogenMod te installeren op telefoons. De basisstructuur daarvan wordt nog steeds gewoon aangeboden, zodat onafhankelijke programmeurs die kunnen uitbrengen voor verschillende toestellen. Let er daarbij wel op dat de ondersteuning lang niet altijd even goed is, en dat het van de (amateur)programmeurs af hangt of je updates voor jouw specifieke toestel krijgt.
 

Wat voor alternatieven?

Een aantal telefoonfabrikanten is inmiddels al op zoek naar een alternatief voor CyanogenOS. Het bedrijf heeft inmiddels ook al een eigen besturingssysteem gebouwd voor de OnePlus 2 en de OnePlus 3: OxygenOS. Dat lijkt in vrijwel alle opzichten op CyanogenOS. Het is minimalistisch, en biedt veel opties om te customizen.

Daarnaast dook er twee jaar geleden een alternatieve ROM op: Sultan. Dat is in veel opzichten gebaseerd op CyanogenMod, met wederom weinig poespas en veel aanpasmogelijkheden.

De Motorola G57 Power valt op in het segment van betaalbare smartphones, vooral vanwege zijn grote uithoudingsvermogen. De adviesprijs is 250 euro en dat betekent dat je wel wat consessies doet - maar níet op batterijduur en robuustheid.

Om met dat laatste te beginnen: de Motorola Moto G57 Power beschikt namelijk over een riante batterij van 7.000 mAh. Hoewel het toestel met 210 gram en een dikte van 8,6 mm iets zwaarder aanvoelt dan concurrenten, blijft het ontwerp dankzij de afwerking van veganistisch leer prettig hanteerbaar. Motorola kiest daarnaast voor een vertrouwde ontwerptaal met opvallende Pantone-kleuren zoals Regatta en Corsair. Ondanks de kunststof behuizing blijft de bouwkwaliteit robuust; het beschikt over een MIL-STD-810H-certificering en IP64-classificatie, wat bescherming biedt tegen vallen, stof en waterspatten.

Het 6,72-inch lcd-scherm levert met zijn Full HD-resolutie en 120Hz-beeldverversing een vloeiende ervaring en een fijne piekhelderheid van 1.050 nits. De kleuren ogen bovendien levendig genoeg voor films, series en games. Verder is het display beschermd met Gorilla Glass 7i en kun je het met natte vingers blijven bedienen door de Water Touch-technologie. De Moto G57 beschikt tot slot over een audiojack (wow!), usb-c-poort en ondersteuning voor Dolby Atmos. De dikke onderrand is eigenlijk het enige visuele minpunt aan het design.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Onderscheidende batterijduur

De Moto G57 Power onderscheidt zich zoals gezegd door een enorme 7.000 mAh-batterij, die bij gemiddeld gebruik moeiteloos drie dagen meegaat. Zelfs bij intensief gebruik, zoals streamen en gamen, blijft er na een volle dag vaak nog zo'n veertig procent over (maar ook dat is natuurlijk afhankelijk van hoeveel je verder doet, maar toch). En dankzij de redelijke oplaadsnelheid van 33 watt kun je het toestel in principe met iets meer dan een uur volledig opladen. Hecht je dus waarde aan een smartphone die lang meegaat, dan zal deze specialisatie je bevallen.

Onder de motorkap zit de nieuwe Snapdragon 6s Gen 4-processor, een zuinige chip die vlot genoeg is voor dagelijks gebruik en multitasking. Met 8 GB werkgeheugen loopt alles soepel, en ook een aantal populaire games draaien prima op gemiddelde instellingen zonder dat het toestel warm wordt. In combinatie met de forse accu en 128 GB uitbreidbare opslag voelt de Motorola Moto G57 Power aan als een nuchter, praktisch toestel dat doet wat het moet doen.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Prima software en camera's, maar…

De Motorola Moto G57 Power draait verder op Android 16 (nu de meest recente versie) met de verfijnde Hello UI. Het is een schone en opgeruimde ervaring met handige extra's zoals de voor velen bekende Moto-gebaren voor de zaklamp en camera. Qua ervaring heeft Motorola de animaties wat verbeterd (die zijn nu wat soepeler), maar het updatebeleid laat nog wat wensen over. Voor 250 euro kun je niet alles verwachten, maar één enkele Android-upgrade is wel karig. Daardoor is de kans groot dat je sneller dan gehoopt weer aan een nieuwe telefoon toe bent..

De cameraopstelling tot slot wordt geleid door een 50 MP Sony-hoofdsensor die bij goed daglicht verrassend natuurlijke kleuren en details vastlegt. Hoewel de 8 MP ultragroothoeklens minder presteert en foto's bij weinig licht wat zachter worden, zijn de resultaten voor deze prijsklasse best te pruimen. De selfiecamera blinkt uit in realistische huidtinten. Het camerasysteem is desondanks geen hoogvlieger, maar ook hier moeten we rekening houden met de prijs en het marktsegment. De camera's zijn duidelijk niet de prioriteit bij dit toestel.

Motorola Moto G57 Power kopen?

Ben je op zoek naar een smartphone met een maximale accuduur, dan is de Motorola Moto G57 Power een uitstekende keuze. Met zijn gigantische 7000 mAh-batterij en de efficiënte Snapdragon-chipset zet het toestel een fijne standaard in het budgetsegment. De camera en het beperkte updatebeleid zijn duidelijk zwakkere punten, maar het robuuste ontwerp en de schone Android-ervaring maken veel goed. Al met al is de G57 Power een nuchtere, betrouwbare smartphone voor wie niet telkens naar de oplader wil grijpen.

Er valt deze week weer een boel te streamen en of je nu zin hebt in superheldenactie, sciencefiction of drama: er is voor ieder wat wils. Wij hebben de beste tips van het nieuwe aanbod voor je op een rijtje gezet, zodat jij precies weet wat je deze week niet mag missen.

Wonder Man (seizoen 1) | Disney+ | 28 januari

De nieuwste toevoeging aan het MCU, de gloednieuwe serie Wonder Man, is vanaf deze woensdag te zien op Disney+. De serie volgt Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II), een acteur die nogal worstelt om zijn carrière van de grond te krijgen. Wanneer hij medeacteur Trevor Slattery (Ben Kingsley) ontmoet, komt hij erachter dat de legendarische regisseur Von Kovak (Zlatko Burić) de superheldenfilm ‘Wonder Man’ opnieuw verfilmt. Terwijl Simon een levensveranderende rol achterna jaagt, blijkt dat hij zelf echt superkrachten heeft. Hij gebruikt ze echter liever niet en wil zich vooral graag richten op zijn carrière. De serie wordt tot nu toe uitstekend ontvangen, iets wat Marvel-fanaten wel konden gebruiken.

Bridgerton (Seizoen 4 - Deel 1) | Netflix | 29 januari

Het geliefde kostuumdrama Bridgerton keert deze week terug, ditmaal met een focus op Benedict Bridgerton (Luke Thompson). Nadat hij in eerdere seizoenen wat aan de zijlijnen heeft gestaan, pakt ‘ie nu zijn eigen moment in de schijnwerpers. Naast terugkerende castleden als Jonathan Bailey en Simone Ashley - respectievelijk als Anthony en Kate Bridgerton - zijn er ook nieuwe namen van de partij. Bijvoorbeeld Katie Leung - die ook de stem van Caitlyn uit Arcane inspreekt - als Lady Araminta Gun. Zoals steeds vaker voorkomt bij Netflix wordt dit seizoen wel opgebroken: de eerste vier afleveringen zijn vanaf 29 januari te bekijken, waarna de laatste vier volgen op 26 februari.

PONIES (seizoen 1) | SkyShowtime | 30 januari

De buddy-spyserie PONIES volgt Bea (Emilia Clarke) en Twila (Haley Lu Richardson), twee gewone vrouwen die in 1977 als secretaresse werken op de Amerikaanse ambassade in Moskou. Hun rustige leven wordt abrupt op zijn kop gezet wanneer hun echtgenoten, beiden CIA-agenten, onder mysterieuze omstandigheden om het leven komen. Vastbesloten om de waarheid te achterhalen, laten Bea en Twila hun vertrouwde kantoorbanen achter en worden ze zelf CIA-spionnen.

The Death of Bunny Munro | SkyShowtime | 30 januari

The Death of Bunny Munro is gebaseerd op het gelijknamige boek van Nick Cave en volgt titulaire hoofdpersoon Bunny Munro (Matt Smith), een losbandige huis-aan-huisverkoper van schoonheidsproducten. Na de plotselinge dood van zijn vrouw, moet hij ineens alleen voor zijn jonge zoontje zorgen, die hij meeneemt terwijl hij voor zijn werk door het zuiden van Engeland reist. Bunny is alleen maar bezig met het vervullen van zijn eigen behoeftes, maar tijdens hun chaotische roadtrip realiseert hij zich dat hij zijn levensstijl zal moeten aanpassen.

Mad Max: Fury Road | HBO Max | 1 februari

De eerste vier delen van de western-achtige sciencefictionfilms Mad Max zijn vanaf deze zondag te zien op HBO Max. Het vierde deel, Fury Road, is wat mij betreft de grootste aanrader. In een post-apocalyptische woestijn waar benzine en water schaars zijn, bundelt hoofdpersoon Max (Tom Hardy) de krachten met een groep rebellen om in opstand te komen tegen een meedogenloze dictator. Je hebt trouwens niet per se voorkennis nodig om van Mad Max: Fury Road te kunnen genieten, de keiharde actie en geweldige setting maken deze film sowieso de moeite al waard.

Ocean's Eleven | HBO Max | 1 februari

Mocht je deze week zin hebben in een lekkere heistfilm, dan ben je bij HBO Max aan het juiste adres. Danny Ocean (George Clooney) is de gevangenis nog niet uit of hij is zijn volgende misdaad al aan het bekokstoven. Hij verzamelt een team van tien doorgewinterde criminelen om drie grote casino’s in Las Vegas te beroven en doopt de groep ‘Ocean’s Eleven’. De film is een remake van de gelijknamige Rat Pack-klassieker uit 1960 en zit met onder anderen Clooney, Brad Pitt, Andy Garcia, Don Cheadle en Julia Roberts, net zo boordevol sterren als het origineel.