Steeds meer mensen stappen over van de klassieke dingdong-bel naar een wat slimmer model. Eigenlijk gecamoufleerde camera’s, vaak voorzien van bewegingssensoren en microfoons. Handig, zodat je ook van op afstand kunt zien wie er aan de deur staat. Maar hoe zit het met je slimme deurbel en privacy? De wet heeft ook nog wat te zeggen over dit soort toezicht.

De belangrijkste regels voor cameratoezicht staan in het Wetboek van Strafrecht. Juridisch gezien noem je zo’n deurbel een “aangebrachte camera”. Die moet duidelijk zichtbaar zijn, want heimelijk toezicht is verboden (art. 441b Sr). Daar voldoet zo’n bel aan. Immers, je ziet de lens en weet dat hij pas mag filmen als je aanbelt. Hetzelfde geldt voor de microfoon. Het stiekem opnemen van conversaties is verboden (art. 139b Sr), maar zo’n deurbel neemt alleen op nadat men op de bel drukt. En inderdaad, als je met de app de camera en microfoon aanzet terwijl er niemand aanbelt, dan kom je dus in het strafbare gebied.

Persoonsgegevens

Praktisch gezien krijg je ook snel te maken met de AVG of GDPR. Het maken en opsturen van camerabeelden naar een smartphone-app is een verwerking van persoonsgegevens, wanneer op de beelden mensen herkenbaar zijn. En dat is hier natuurlijk de bedoeling, tenzij je deze inzet om het honden- dan wel kattenluik op afstand te kunnen openen voor je huisdier.

Voor cameratoezicht door particulieren geldt hierbij wel een extra regel. Pas wanneer de camera de openbare weg filmt, is de AVG erop van toepassing. In de meeste gevallen hangen dergelijke surveillancecamera’s echter zodanig dat ze de openbare weg filmen. De kern van het probleem is namelijk dat je de aanbeller (of portiekophouder) frontaal wilt kunnen zien voor de herkenning, en daardoor is vrijwel altijd de openbare weg zichtbaar achter die persoon. Huizen met een grote voortuin en de bel pas bij de voordeur zijn sterk in de minderheid.

De AVG staat niet toe dat je uit nieuwsgierigheid kijkt wat er op straat gebeurt. Je eigendommen (en jezelf) beveiligen mag wel. Daartussen is een grijs gebied, waarover de Autoriteit Persoonsgegevens niet meer zegt dan dat je ‘in principe’ de openbare weg niet mag filmen. En wat als je boze (over)buren krijgt die zo’n slimme deurbel niet prettig vinden? Wat dan?

©PXimport

Praktische oplossing

Een praktische oplossing is door ervoor te zorgen dat de camera zo is ingericht dat de ‘overlast’ die anderen ervaren, geminimaliseerd wordt. En dan gaat het niet alleen om de passanten met abstracte zorgen over privacy, maar ook de buren die zich de hele dag bespied voelen (want als er iets is waar ik veel boze vragen over krijg, dan is het wel over buren met camera’s).

Een eerste beperking is de camera alleen te laten filmen als er iemand aanbelt, en dan het liefst een seconde of 30 (tenzij er een lopend gesprek ontstaat). Voor alle gewone situaties moet dat genoeg zijn. Idem voor het geluid, dat gaat pas aan nadat er is aangebeld. Ten tweede: zorg ervoor dat de camera alleen de beller kan filmen. Overweeg de camera dan ook schuin op te hangen, bijvoorbeeld in de deuropening, in plaats van recht naar voren. 

Hang ook eventueel een plankje of plaatje tussen uw huis en dat van de buren, zodat het fysiek onmogelijk is dat de camera dat gebied filmt. En ten derde: wis oude beelden gewoon zolang daar niets verdachts op staat. Harde schijven zijn geduldig, maar wat moet je met opnames van je bel van vier weken terug? Dat kan alleen maar nadelig uitpakken.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.