ID.nl logo
Review iPad Pro (2024) - Voor wie is deze iPad bedoeld?
Huis

Review iPad Pro (2024) - Voor wie is deze iPad bedoeld?

De nieuwe iPad Air is het dunste product met een scherm dat Apple ooit heeft gemaakt. Ook is deze tablet uitgerust met de nieuwste chip van het bedrijf. Maar wie heeft er baat bij dat flinterdunne design en al die processorkracht? Je leest het in deze review van de iPad Pro (2024).

Uitstekend
Conclusie

Op alle fronten een verbeterde tablet. De nieuwe processor is voor sommigen overkill, maar wie bereid is flink te betalen haalt wel een van de beste tablets ooit gemaakt in huis.

Plus- en minpunten
  • Heel dun
  • Krachtige processor
  • Waanzinnig mooi oled-scherm
  • Al die extra kracht voor weinig mensen nuttig
  • Niet de goedkoopste tablet

Wat valt er nog te verbeteren aan het ontwerp van een tablet? Gadgets zijn simpelweg platte apparaten met een glazen scherm erop. Toen Apple zei dat de iPad Pro een compleet redesign had gekregen, kwam dat neer op één ding: hij is veel dunner dan voorgaande iPads.

De 11-inch iPad Pro is nu 5,3 millimeter dik, terwijl de 13-inch tablet een dunne 5,1 millimeter is – bij de grotere tablet kunnen onderdelen over een groter oppervlak worden verspreid. Het door ons geteste 11-inch model weegt 444 gram, ongeveer het gewicht van twee iPhone 15 Pro Max-telefoons.

Dit maakt de tablet buitengewoon handzaam in gebruik. Je houdt hem zonder inspanning langere tijd met één hand omhoog, of kunt hem zelfs tussen twee vingers optillen. Het voelt als het gewicht van een dik vakantietijdschrift. Een bijzondere ontwikkeling sinds de eerste iPad, die dubbel zo dik en 50 procent zwaarder was.

Het is opvallend dat de iPad Pro nu de dunste iPad is die Apple verkoopt. Die eer ging vroeger naar de iPad Air, die daarom die naam kreeg. De Air is nu echter iets dikker, maar heeft nog steeds dezelfde naamgeving.

Eindelijk oled in een iPad Pro

Waar de vorige iPad Pro een miniled gebruikte, heeft Apple ditmaal gekozen voor oled, een displaytechnologie waarbij elke pixel individueel verlicht wordt. Dit zorgt voor oneindig diepe zwartniveaus en hogere contrasten. Het scherm ziet er in onze tests prachtig uit, zowel binnenshuis als buiten in de felle zon.

Dat laatste is noemenswaardig, want oled staat bekend om zijn lagere helderheid. Apple stelde dat het lange tijd onmogelijk was een oled-scherm ter grootte van een iPad te maken met een hoge, uniforme helderheid. Bij de iPad Pro is dit opgelost door gebruik te maken van tandem-oled, waarbij twee oled-schermen boven op elkaar worden gestapeld. Hierdoor wordt een hogere helderheid bereikt zonder ongewenste variaties in lichtintensiteit.

Apple claimt de eerste te zijn die tandem-oled gebruikt. Hoewel sommige autofabrikanten het al in hun dashboards hebben geïntegreerd, is de iPad Pro het eerste zelfstandige consumentenproduct met deze technologie. Na enkele dagen met de iPad Pro hopen we dat anderen snel dit voorbeeld volgen.

©Apple

De krachtigste Apple-tablet ooit

Apples MacBooks maken net gebruik van de M3-chips, die gezien werden als de krachtigste processoren die het bedrijf produceert. Het was logisch geweest als de nieuwe iPad Pro diezelfde chip zou gebruiken, maar in plaats daarvan heeft Apple gekozen voor de nieuw ontwikkelde M4-processor.

Dit maakt de iPad Pro ongeveer een kwart sneller dan laptops met de M3-chip, hoewel de M3 Pro en M3 Max zich prima staande houden tegen Apple's nieuwe siliconen. Wie de snelste Apple-computer met een basisprocessor wil, moet ditmaal bij de iPad Pro in plaats van de MacBook zijn.

Voor wie is de M4?

De vraag is wie er baat heeft bij al die extra rekenkracht. Ja, het zorgt ervoor dat apps beter presteren, maar alledaagse iPad-apps waren ook al razendsnel op de M2-chip in de oude Pro, dezelfde chip die je nu in de nieuwe iPad Air vindt. Wie vooral wil browsen, tekenen en video's kijken zal niks merken van de nieuwe M4.

Bij zwaardere apps kan de processor wél verschil maken, bijvoorbeeld bij videobewerking. Bestanden worden sneller gerenderd, wat bij veelvuldig gebruik tijd bespaart. Of deze snelheidsupgrade genoeg is om een iPad in plaats van een Mac aan te raden, betwijfelen we. iPadOS is nog vrij gesloten en onintuïtief bij multitasking, waardoor we voor serieus werk nog steeds liever een Mac gebruiken.

De iPad met de langste levensduur

Een andere manier om naar de snelle processor te kijken: het maakt dat de iPad Pro (2024) echt jarenlang meegaat. Vermoedelijk blijft de processor nog steeds krachtig genoeg om apps over tien jaar snel en stabiel te draaien. Andere iPads zullen met de jaren het dunnere ontwerp van de Pro overnemen, waardoor je in 2024 gekochte tablet er in 2030 nog steeds fonkelnieuw uitziet.

De iPad Pro (2024) is daarmee de tablet met de langste levensduur, zeker omdat Apple zijn iPads lang ondersteunt qua software. Het huidige iOS 17 werkt nog steeds op iPads uit 2019.

Pencil Pro: een Apple-waardige stylus

Naast twee nieuwe iPads heeft Apple ook een nieuwe versie van zijn stylus uitgebracht: de 'Apple Pencil Pro'. Hij ziet er exact hetzelfde uit als zijn voorganger, maar de binnenkant is aangepast. Je kunt nu bijvoorbeeld knijpen in de stylus om een speciaal menu te openen waarin je kunt wisselen naar een pen of gum. Een motortje trilt bij het knijpen, waardoor het voelt alsof je een knop indrukt.

©Apple

Daarnaast ziet de Pencil Pro wanneer je de pen kantelt en maakt zo bijvoorbeeld een penseel dikker of dunner midden in een veegbeweging. Een eenvoudige, analoge handeling die nu ook digitaal werkt. Dit voelt erg Apple-achtig: sinds de eerste computermuis werkt het bedrijf aan natuurlijke manieren om bewegingen uit de echte wereld naar de digitale wereld te vertalen.

De Pencil Pro kost 150 euro, net als zijn voorganger, maar werkt alleen met de nieuwste iPad Pro en iPad Air. Dit komt door de positie van de magneetjes waarmee de stylus aan de zijkant van de tablet vastklikt voor draadloos opladen. Apple heeft de frontcamera naar de lange zijde van de tablet verplaatst, waar de stylus zich ook bevindt. Om deze wijziging door te voeren, is het oplaadsysteem voor de Apple Pencil volledig herzien. De benodigde elektronica is nu verplaatst naar verschillende plekken langs de bovenrand van de iPad-behuizing. Omdat de ‘architectuur’ anders is, werkt de Pencil Pro dus niet met oudere iPads.

Prima camera’s (voor een tablet)

Over die camera's gesproken: achter op de iPad Pro is een lens verdwenen, waardoor er nog maar één overblijft. Deze maakt met zijn 12 megapixels gangbare foto’s, maar zal nooit de sensor in je iPhone vervangen. De iPad-camera is duidelijk bedoeld voor simpele taken zoals het scannen van documenten.

De verplaatste frontcamera zit nu op een logischere positie voor videogesprekken wanneer de tablet op zijn zij staat. Met zijn 12 megapixels is hij verder niet echt veranderd ten opzichte van zijn voorganger.

©Bastiaan Vroegop

Foto gemaakt met de achtercamera van de iPad Pro (2024).

Maak van je iPad een MacBook

Er is ook een nieuwe Magic Keyboard, de toetsenbordhoes voor de iPad Pro. Dit model werkt alleen met de nieuwe iPad vanwege het dunnere ontwerp van de tablet. De nieuwe hoes heeft een metalen behuizing, waardoor het apparaat meer aanvoelt als een MacBook. De trackpad onder de toetsen is groter en bovenaan vind je nu een rij functieknoppen om bijvoorbeeld je muziek te bedienen. Handige upgrades, maar nog steeds met een fors prijskaartje: vanaf 349 euro.

Conclusie iPad Pro (2024) review

De iPad Pro is op alle fronten verbeterd: het scherm is mooier, de processor sneller en de behuizing significant dunner. Je kunt je afvragen wie iets heeft aan al die extra rekenkracht, maar uiteindelijk is dit een iPad die nog vele jaren mee kan. Een prima aankoop voor wie nu een tablet wil kopen zonder snel te hoeven upgraden.

Lees ook onze review van de iPad Air (2024)
▼ Volgende artikel
Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis
© Squanch Games
Huis

Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Watch on YouTube

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Oké
Conclusie

Kijken we even om de technische kreukels heen – ervan uitgaande dat deze spoedig gladgestreken worden – dan is High On Life 2 op zijn minst een waardig vervolgdeel. Squanch Games nam her en der te veel hooi op de vork, maar ergens in die hooi zit ‘gewoon weer’ een dikke tien uur aan geinig ruimteavontuur verscholen. De grotere schaal wasn’t it, Chief, maar tijdens de rit landen er voldoende grapjes om de misplaatste ambities voor lief te nemen.

Plus- en minpunten
  • Vaak genoeg voldoende grappig
  • Skateboard versoepelt de formule
  • Meer variatie in wapens en content
  • Veelal overtuigend stemmenwerk
  • Grotere hubwerelden voelen zielloos
  • Technisch ontzettend slordig (zeker op pc)
  • Grafisch geen hoogstandje
▼ Volgende artikel
Destiny 2-update Shadow and Order met een kwartaal uitgesteld
Huis

Destiny 2-update Shadow and Order met een kwartaal uitgesteld

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

View post on X

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.