Een blauw vinkje achter je naam. Of je nu aan het Tinderen, Twitteren of Instagrammen bent, op de meeste sociale platformen kun je jezelf tegenwoordig verifiëren. Wat het precies inhoudt en wat de gedachte erachter is, dat verschilt soms per medium. Hoe krijg je een vinkje op deze platformen?

Een verificatievinkje is er om te laten zien dat iemand is wie hij zegt dat hij is en dat schept vertrouwen. Dat kan van toepassing zijn op een persoon, zoals de president van Amerika of Beyonce. Het kan echter ook gaan om bedrijven. Er zijn natuurlijk genoeg grappenmakers die bijvoorbeeld een ‘Mc Ronald’s’-account aanmaken en grappige dingen spuien over eten van de bekende fastfoodketen.

Het verificatievinkje (al is het soms ook een rondje of een ‘badge’) is een manier om sneller meer volgers te krijgen. Mensen vertrouwen namelijk een account wel eerder als het dat vinkje heeft. De reden dat dat zo belangrijk is, is dus om te zorgen dat je zeker weet dat je inderdaad met een bepaalde persoon of merk te maken hebt. Als je naar iemand zoekt, dan kun je in de lijst met gelijknamige accounts (bijvoorbeeld van fans) meteen zien wie de echte is. Vaak staan deze bevestigde accounts ook bovenin de zoekresultaten. Er zijn mensen die beweren dat de content van geverifieerde accounts ook eerder getoond worden dan de content van niet-geverifieerde accounts.

Daarnaast kun je met een geverifieerd account soms rekenen op een vroege toegang tot nieuwe opties. Het omhoog swipen in een story om naar een andere pagina te gaan, is normaliter slechts mogelijk als je 10.000 volgers hebt. Is je account geverifieerd, dan kan het ook zonder dat flinke aantal volgers.

Verschil per platform

Hoe je het vinkje kunt krijgen is vaak een wat mysterieus proces. Het felbegeerde blauwe teken van echtheid wordt ook niet zomaar aan iedereen toegeschreven. Instagram heeft in zijn instellingen de mogelijkheid tot het aanvragen van verificatie, maar hiervoor moet je wel doorgeven wat je volledige naam is en zelfs een foto uploaden van je identiteitsbewijs. Of je ook echt geverifieerd wordt, dat kun je wel beïnvloeden. Zo helpt het als je je social media accounts allemaal aan elkaar verbindt, iets dat je vaak ziet bij Facebook en Instagram. Uiteraard is veel aanwezig zijn en veel interactie hebben met je volgers ook een belangrijke factor om eerder bij dat vinkje te komen.

Twitter, dat als eerste social medium kwam met het verificatievinkje, heeft op dit moment geen mogelijkheid tot verifiëren. Het programma is bevroren door het grote hack van vorige week. Als het eenmaal weer online is, dan werkt het als volgt: Twitter bepaalt wie in aanmerking komt voor een verificatiebadge. Je moet hiervoor wel zorgen dat je een bio hebt ingevuld en er een kopfoto en profielfoto aanwezig is. Je hebt daarnaast in je account je juiste geboortedatum, telefoonnummer en e-mailadres staan. Net als bij Instagram moet je een kopie identificatiebewijs insturen. Tot slot moet je een openbaar account hebben, maar dat geldt voor alle sociale platformen.

©PXimport

Facebook en Tinder

Wil je bij Facebook worden geverifieerd, dan moet je hiervoor een contactformulier invullen en je identificatiebewijs meesturen. Er is een uitleg nodig waarom jij vindt dat het account verificatie verdient en er zijn url’s nodig die aantonen dat het een bekend account is. Vervolgens bepaalt Facebook of je inderdaad geschikt bent voor de blauwe badge. Het kopen van een badge is niet mogelijk. Ook dit geldt bij andere social media: een verificatievinkje kun je niet kopen.

Op Tinder is het krijgen van een blauw vinkje aanzienlijk makkelijk. Het communityteam laat je op een bepaalde manier poseren zodat er foto’s van verschillende hoeken zijn, en controleren dan of het steeds dezelfde persoon is op de foto. Ook moet je in je e-mail op een link klikken om aan te tonen dat jij het echt bent.

Het is bij elk social medium net even anders hoe het zit met de verificatie, maar uiteindelijk is dat allemaal met hetzelfde doel: zorgen dat mensen je weten te vinden, en niet eindigen bij iemand die zich voordoet alsof hij jou is. Je wordt net even makkelijker gevonden met een blauw vinkje achter je naam. Dat is uiteraard niet alleen privé, maar ook zakelijk enorm belangrijk.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.