WhatsApp was ooit een handige nieuwe, gratis manier om SMS’jes te versturen, maar al gauw groeide het uit tot veel meer. Je verstuurt er foto’s, video’s en zelfs je locatie mee. Je kunt je emoties er echter ook op een andere manier in kwijt, namelijk in de vorm van gifjes, stickers en emoji. We zetten in dit artikel uiteen wat de verschillen zijn tussen deze drie mogelijkheden binnen WhatsApp.

Om de Emoji, stickers en gifjes op WhatsApp te bereiken, ga je naast het veld in WhatsApp waarin je je reactie tikt, links naar de smiley. Zodra je daarop tikt zie je een heel arsenaal aan emoji. Wil je liever gifjes of stickers zien, dan kun je die selecteren door onderin op de gif of het icoontje van de sticker te tikken. Je kunt ook zoeken in emoji, gifjes en stickers, namelijk door op het loepje te tikken dat er links naast staat. Afhankelijk van de taal waarin je telefoon geprogrammeerd staat, zoek je in die taal. Dat zal in de meeste gevallen Nederlands zijn.

Emoji

We starten met een uitleg over emoji, omdat deze het meest recht-toe-rechtaan zijn van alle drie de opties. Er is qua emoji één collectie om uit te kiezen, die bij alle platformen hetzelfde is (al is het wel afhankelijk van updates of jouw specifieke toestel wel voorzien wordt van de nieuwste emoji). Emoji zijn kleine icoontjes waarmee je jezelf kunt uiten. Dat kan in de vorm van smilies, maar ook andere figuurtjes zoals mensen, dieren, objecten (van politieauto’s tot gehoorapparaten) en vormen (hartjes bijvoorbeeld).

De emoji is een vaststaande verzameling kleine, stilstaande icoontjes en deze kun je niet zelf uitbreiden, al is het wel mogelijk om bijvoorbeeld huidskleur te kiezen. Emoji worden jaarlijks uitgebreid door het Unicode Consortium en door alle grote IT-bedrijven zoals Apple en Google vertaalt naar hun besturingssystemen. Dat komt ook tot uiting in WhatsApp, waarin iemand met een Apple-telefoon die al een nieuwe emoji-update heeft gehad, dus kan ‘praten’ in icoontjes die op een Android-toestel nog onbekend zijn en dus als vierkantjes worden getoond. Dat geldt echter vaak maar een korte tijd in het jaar waarin het Unicode Consortium al de nieuwe emoji bekend heeft gemaakt en de ene partij nu eenmaal sneller is dan de andere met het implementeren ervan.

Een voorbeeld van het gebruiken van emoji wanneer iemand zegt dat het salaris vandaag weer binnenkomt, dat is bijvoorbeeld de emoji met de geldzak, de portemonnee of de smiley met de dollarteken-ogen en de uitgestoken groene tong. Je vindt passende emoji in allerlei vormen door in de emoji te zoeken naar ‘geld’.

©PXimport

Stickers

Je hebt meer keuzes als je op zoek gaat naar stickers. Dit zijn aanzienlijk grotere emoji en die worden dan ook anders weergegeven. Een sticker is een plaatje, wat betekent dat deze niet standaard ‘ingebakken’ zijn in de software. Dat betekent dat de WhatsApp van de ene persoon eerst het plaatje moet downloaden om het te kunnen weergeven. Er zitten in WhatsApp vaak standaard stickers met koffiemokken en -kopjes. Het is de bedoeling dat je daar zelf nieuwe stickersets aan toevoegt. Hier tippen we vast tien grappige WhatsApp-stickersets die bovendien geen extra geld kosten.

Stickers zijn -net als emoji- stilstaande afbeeldingen. Je kunt ze gebruiken als je bijvoorbeeld een meme (bekende internetgrap) wil gebruiken, zonder dat dit de ander teveel data kost. Een sticker is juist omdat hij stilstaat vaak geen grote aanslag op de data van de ander. Stel dus dat die persoon die zei dat het geldschip weer kwam binnenvaren, wel een sticker als antwoord verdient, dan zoek je bijvoorbeeld naar een stickerset die precies die ene sticker bevat met daarop Picard uit Star Trek die zijn arm uitstrekt op zo’n manier van: geef mij het geld. Dit is een bekend meme, dus er zullen op het internet meerdere stickersets zijn waar deze afbeelding in voorkomt. Vaak komen stickers wel beter tot hun recht wanneer je er nog iets bijschrijft.

©PXimport

Gifjes

Emoji zijn wat gelimiteerd, maar zijn wel grappige kleine hulpmiddelen om een zin een positieve draai te geven. Gifjes zijn bewegende plaatjes die je in een gesprek kunt gebruiken, zonder dat daar per se context bij gegeven wordt. Als iemand bijvoorbeeld zegt dat hij of zij blij is dat het weer salarisdag is, dan kun je in een gifje een grappig mini-filmpje laten zien hoe Dagobert Duck in zijn geldpakhuis van de duikplank springt. Je hoeft hiervoor in een WhatsApp-gesprek alleen maar op de smiley te tikken die links naast ‘typ een bericht’ staat, en vervolgens kies je ‘gif’ en zoek je ‘Dagobert Duck’ en voor je het weet heb je de gierigaard in allerlei verschillende settings (maar waarschijnlijk altijd met goudstukken) gevonden.

Gifjes in WhatsApp kun je zelf toevoegen door een plaatje te importeren zoals je ook zou doen met een zelfgemaakte foto, maar verder werkt WhatsApp met Giphy. Als je dus op ‘Gif’ tikt onderin WhatsApp, dan kun je in de database van Giphy zoeken naar een passend, bewegend plaatje. Gifjes kosten wel iets meer data voor de persoon die ze ontvangt, omdat ze immers uit meerdere achter elkaar geplakte plaatjes bestaan, maar dat is in veel gevallen te verwaarlozen.

Uiteindelijk zijn er dus veel manieren om een opmerkingen een andere draai te geven of simpelweg een bijdehante comeback te maken. Soms moet daar wat context bij, maar soms is het het leukste als je juist het plaatje al zoveel laat spreken dat het niet nodig is.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.