Apple CEO Steve Jobs heeft woensdagavond de iPad 2 officieel gepresenteerd. De voor de introductie al veel besproken tablet kent weinig echte verrassingen, maar had toch nog wat aardigheidjes in petto. Niet iedereen is direct enthousiast.

De nieuwe iPad heet officieel iPad 2, heeft een nieuwe snelle dualcore A5 processor, een tweetal camera's, is dunner en weegt een stuk minder dan de originele iPad. De tablet gaat hetzelfde kosten en komt zowel in een Wifi-only als 3G-versie beschikbaar. In de VS is de iPad vanaf 11 maart te koop, Nederland volgt op vrijdag 25 maart.

Lees ook:

iPad 2 vs. Android 3

10 Zinloze accessoires voor iPhone en iPad

9 Typische iPad-problemen

11 Alternatieve gebruiksdoelen van een iPad

Processor

De nieuwe processor van Apple is een stuk sneller dan de 1GHz A4-chip van de iPad 1 en iPhone 4. Niet alleen gaat het om een dualcore variant, ook zijn de grafische capaciteiten flink opgekrikt, waardoor de ARM-chip in grafische software en games volgens Jobs tot 9 keer beter kan presteren. Ondanks die verbeterde prestaties zal de accu tot 10 uur lang mee kunnen gaan, waarmee de batterijduur ten opzichte van het eerdere model onveranderd blijft.

Design

De iPad 2 is 33 procent dunner dan zijn voorganger en meet nu slechts 8,8 mm dikte. De Wifi-versie weegt 601 gram, terwijl de 3G-versie waarschijnlijk iets zwaarder zal zijn. Enigszins teleurstellend is het gegeven dat het scherm gelijk is gebleven. Het is geen Retina-display zoals bij de iPhone 4 geworden, maar hetzelfde scherm als bij de iPad 1 met een resolutie van 1024 bij 768 pixels. De iPad 2 heeft iets rondere zijkanten en is naast het zwart ook in het wit verkrijgbaar.

Verder is er slecht nieuws voor accessoirefabrikanten, want Apple komt met een nieuwe eigen case: de Smart Cover. De hoes zet de iPad automatisch in slaapstand als je hem sluit en maakt 'm weer wakker zodra de hoes opengaat. De cover heeft magneetjes in de klep waardoor het sneller om de iPad is te bevestigen.

Aansluitmogelijkheden

Nog steeds heeft de iPad geen usb-connector. Ook een HDMI-aansluiting ontbreekt, maar daarvoor biedt Apple wel een apart verkrijgbare dongle (van 39 dollar), waarmee je de tablet op een 1080p-televisie aan kunt sluiten. Naast de dock-aansluiting onderop vinden we ook bovenop een stereo-jack voor een koptelefoon terug.

iOS 4.3 en software

Direct bij introductie zal de iPad geleverd worden met iOS 4.3. Dit bijgewerkte besturingssysteem biedt een snellere versie van de Safari-browser en verbindt zich automatisch met Apple TV's en Airplay-apparaten. Eindelijk laat iOS in versie 4.3 de mute-knop zich configureren als rotatie-slot, waarmee je de iPad op horizontale of verticale stand kunt vergrendelen.

Echt nieuw is dat je met de iPad 2 eindelijk kunt videobellen. Net als op de iPhone 4 is FaceTime in het tablet-OS geïntegreerd, waardoor je zowel met de camera aan de achterkant als de voorkant met andere FaceTime-gebruikers in woord en beeld kunt communiceren. Prettig is dat standaard 3G-tethering aanwezig zal zijn, waardoor je een Apple iPhone of iPad als draadloze hotspot kunt gebruiken.

Steve Jobs vertelde verder dat de populaire Mac-apps iMovie en Garageband binnenkort voor een scherpe prijs binnen iOS 4.3 beschikbaar zullen komen. De PhotoBooth-app die we kennen uit OS X zal standaard op de iPad 2 geïnstalleerd staan.

Ook brengt iOS 4.3 nieuwe opties voor Air Play, Apple's techniek voor het via Wifi streamen van muziek en video in iTunes en op iOS-apparaten. Met de nieuwe iOS-versie kunnen meer apps uit de App Store audio en video te delen. Tot op heden was AirPlay voorbehouden aan Apple's eigen iTunes-app en de YouTube-app op iOS.

Steve Jobs

Dat Steve Jobs de presentatie zelf deed mocht een verrassing heten. De CEO is officieel met ziekteverlof en geruchten over een terminale conditie deden afgelopen weken hardnekkig de ronde. Ondanks dat Jobs zichtbaar niet in optimale conditie verkeerde, kraakte hij de concurrentie op tabletgebied meermaals af. "Toen we zeiden dat de iPad magisch was, lachten mensen ons uit. Maar het is magisch gebleken."

"Mensen vroegen zich af of de prijs wel zo 'ongelofelijk' was als ze zeiden, nou, vraag dat maar aan onze concurrenten." De adviesprijzen van de grootste rivalen van de iPad zijn tot nu toe telkens iets duurder geweest. Jobs betitelde de concurrenten als "copycats".

Jobs noemde de iPad meermaals een apparaat uit het 'post-pc-tijdperk'. "Onze concurrenten zien deze ontwikkeling als de volgende pc-markt. Dat is niet de juiste benadering. Dit zijn post-pc-apparaten, die makkelijker te gebruiken moeten zijn dan pc's."

Kritiek

Volgens critici stelt Apple met de iPad 2 enigszins teleur. Zij noemen de verbeteringen niet wereldschokkend en vinden het sowieso jammer dat er geen echte verrassingen te ontdekken waren.

"Apple heeft de lat niet veel hoger gelegd", zegt analist Jack Gold van J. Gold Associates. "Ik zie dit [apparaat] niet boven de competitie uitsteken, vooral niet boven Motorola's Xoom. Apple fans zullen deze laatste versie wel kopen of upgraden, maar ik verwacht niet dat deze verbeteringen mensen naar de winkel doen laten rennen om er één te kopen."

Ezra Gottheil van Technology Business Research beaamt het betoog van Gold. "Is het weer aantrekkelijk? Ja. Maar het was voorspelbaar. Het waren zaken die iedereen verwachtte, ook de concurrentie."

Ook Stephen Baker van onderzoeksbureau NPD Group loopt niet warm voor de verbeterde versie. "Het lijkt erop dat iedereen dit keer precies wist wat er komen ging. Het is allemaal voorspelbaar geweest. Jammer, want er zijn zoveel manieren geweest waarmee je zaken op een verrassende manier had kunnen veranderen."

Een van die verrassingen had volgens Baker een lagere prijs kunnen zijn. Ook de specificaties hadden volgens de analist een stuk scherper gekund. "De concurrentie komt binnen drie of vier maanden met hetzelfde", zegt hij. "We zijn op een punt aanbeland waarop de set aan functionaliteit voor iedere apparaat vergelijkbaar zal zijn, althans in deze ronde."

Toch denkt Baker dat Apple met de ervaringen van de iPad 1 een groot voordeel heeft ten opzichte van de concurrenten. "Ze brengen de eerste tablet van de tweede generatie uit. Ze hebben een jaar ervaring met tablets en weten al een jaar hoe ze zoiets moeten verkopen."

Volgens Baker is het grote verschil met concurrenten als Motorola, RIM en Samsung dat Apple over een ijzersterk besturingssysteem beschikt. "Apple laat vandaag zien dat hardware misschien niet zo belangrijk is. Het grootste verschil met de rest is iOS versus de rest en de App Store versus de rest. Als Apple de gebruikservaring verder weet uit te bouwen, is het succes misschien niet afhankelijk van de hardware."

UPDATE:

Ondertussen lijkt de aankondiging van de nieuwe Apple-gadget voor veel iPad 1-bezitters reden om hun toestel via Marktplaats te verkopen. iPads van soms maar enkele dagen of weken oud, worden sinds gisteravond volop aangeboden. Als je even goed zoekt, blijkt het om enkele honderden tablets te gaan die nu op een nieuwe eigenaar wachten. Wil je wel een iPad, maar niet het allernieuwste model? Sla dan nu je slag.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.