Dat bandje om je arm dat je stappen telt, dat kan beter, toch? Er zijn natuurlijk smartwatches die meer kunnen dan vastleggen dan wat je aantal stappen is, maar over het algemeen is er de laatste jaren niet veel innovatie in wearables. Dat gaat waarschijnlijk de komende tijd wel flink veranderen.

Mede door het coronavirus kan het zijn dat de productie van wearables achterblijft, maar even los daarvan zien we wel degelijk innovatie op dit gebied. Wat we sowieso verwachten in dit jaar, is dat er een steeds grotere markt voor wearables is. In 2019 zijn er volgens de IDC Worldwide Quarterly Wearable Device Tracker maar liefst 305 miljoen stuks verscheept. Dat belooft alleen maar meer te worden. Enerzijds omdat we het in de afgelopen jaren alleen hebben zien stijgen. Anderzijds kunnen deze slimme apparaten steeds meer en zijn ze steeds beter bestand tegen water, stoten en zand, waardoor je ze altijd om kunt houden.

Tenminste, als de apparaatjes voldoende batterijduur hebben. Er zijn wearables van slechts 25 euro die je hartslag en stappen bijhouden, plus je appjes voor je kunnen uitlezen, die wel een week meekunnen. Toch zijn de iets uitgebreidere varianten, de smartwatches, vaak aanzienlijk minder sterk in batterijkracht. Die moet je elke twee/drie dagen wel opladen. Nu gaat dat ook gepaard met het feit dat de functionaliteit veel uitgebreider is. Er wordt echter verwacht dat er binnenkort betere batterijen komen waardoor de draagbare gadgets iets langer gedragen kunnen worden.

Vorm en functies

Een andere trend die we zien in wearables is dat deze steeds specifieker op een bepaald probleem kunnen inzoomen. Zo is er Moodbeam (zie bovenstaande afbeelding), een wearable waarmee je kunt bijhouden hoe je je voelt door de dag heen door een knop met ‘negatief’ en eentje met ‘positief’ in te kunnen drukken. Waarschijnlijk zullen wearables in de toekomst nog meer zijn toegespitst op zowel het lichamelijk welzijn als het geestelijk welzijn. Zo zijn bijvoorbeeld de Oura Ring (onder) en Motiv Ring er niet alleen om je lichamelijke activiteit in de gaten te houden, maar ook in hoeverre je voldoende ontspant. Juist omdat deze wearables veel meer lichamelijke zaken bijhouden waaronder je temperatuur, kunnen ze steeds meer zeggen over je mentale weerbaarheid.

Bovendien zien we wearables ook steeds minder vaak als armbandjes. Oura is een voorbeeld van een wearable die je om je vinger schuift als een ring en die onder andere je bloedvolume, hartslag, slaap en ademhaling meet. Er zijn ook al wearables gespot die je alleen om je nek hangt of die bijvoorbeeld geïntegreerd worden in kleding of schoenen. Zo zijn er riemen die je kunt dragen, die detecteren of je valt. Er kan dan automatisch een signaal naar een familielid gaan of zelfs naar de hulpdiensten.

©PXimport

Medische toepassingen

Er zijn ook medische toepassingen te bedenken, zoals wearables die diabetici kunnen helpen hun bloedsuikerspiegel in te gaten te houden en waar nodig zelfs te beïnvloeden. Sowieso heeft de medische wereld veel toepassingen voor wearables. Zo kan de polsband Aktiia je bloeddruk meten. Juist in welvarende landen is een hoge bloeddruk een veelvoorkomend probleem, dat vaak zijn invloed heeft op hartproblemen. De druk in de gaten houden en daardoor een levensstijl aanpassen kan levens redden en biedt de dokter bijna realtime inzicht in iemands bloeddruk. Ava is een band die de ovulatie en vruchtbaarheidscyclus van vrouwen bijhoudt, wat bijvoorbeeld belangrijk is bij IVF-behandelingen om zwanger te raken. Zo kan een vrouw zo spoedig mogelijk contact opnemen met haar behandelaar.

Kortom, er is een uitbreiding van het aantal functies van de wearable, maar die zullen zeker in eerste instantie nog vooral voor specifieke typen wearables beschikbaar zijn. Het heeft immers niet veel zin om een Apple Watch standaard te voorzien van een bloedsuikerspiegelmeter, en een man hoeft op zijn beurt geen menstruatie vast te leggen. Zeker in de medische wereld zal het aantal wearables naar verwachting aanzienlijk groeien. Daarnaast zullen wearables steeds vaker een minder traditionele vorm hebben. De grootste verbetering waarnaar reikhalzend wordt uitgekeken, dat is echter die batterijduur die aanzienlijk beter moet kunnen.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.