Dat bandje om je arm dat je stappen telt, dat kan beter, toch? Er zijn natuurlijk smartwatches die meer kunnen dan vastleggen dan wat je aantal stappen is, maar over het algemeen is er de laatste jaren niet veel innovatie in wearables. Dat gaat waarschijnlijk de komende tijd wel flink veranderen.

Mede door het coronavirus kan het zijn dat de productie van wearables achterblijft, maar even los daarvan zien we wel degelijk innovatie op dit gebied. Wat we sowieso verwachten in dit jaar, is dat er een steeds grotere markt voor wearables is. In 2019 zijn er volgens de IDC Worldwide Quarterly Wearable Device Tracker maar liefst 305 miljoen stuks verscheept. Dat belooft alleen maar meer te worden. Enerzijds omdat we het in de afgelopen jaren alleen hebben zien stijgen. Anderzijds kunnen deze slimme apparaten steeds meer en zijn ze steeds beter bestand tegen water, stoten en zand, waardoor je ze altijd om kunt houden.

Tenminste, als de apparaatjes voldoende batterijduur hebben. Er zijn wearables van slechts 25 euro die je hartslag en stappen bijhouden, plus je appjes voor je kunnen uitlezen, die wel een week meekunnen. Toch zijn de iets uitgebreidere varianten, de smartwatches, vaak aanzienlijk minder sterk in batterijkracht. Die moet je elke twee/drie dagen wel opladen. Nu gaat dat ook gepaard met het feit dat de functionaliteit veel uitgebreider is. Er wordt echter verwacht dat er binnenkort betere batterijen komen waardoor de draagbare gadgets iets langer gedragen kunnen worden.

Vorm en functies

Een andere trend die we zien in wearables is dat deze steeds specifieker op een bepaald probleem kunnen inzoomen. Zo is er Moodbeam (zie bovenstaande afbeelding), een wearable waarmee je kunt bijhouden hoe je je voelt door de dag heen door een knop met ‘negatief’ en eentje met ‘positief’ in te kunnen drukken. Waarschijnlijk zullen wearables in de toekomst nog meer zijn toegespitst op zowel het lichamelijk welzijn als het geestelijk welzijn. Zo zijn bijvoorbeeld de Oura Ring (onder) en Motiv Ring er niet alleen om je lichamelijke activiteit in de gaten te houden, maar ook in hoeverre je voldoende ontspant. Juist omdat deze wearables veel meer lichamelijke zaken bijhouden waaronder je temperatuur, kunnen ze steeds meer zeggen over je mentale weerbaarheid.

Bovendien zien we wearables ook steeds minder vaak als armbandjes. Oura is een voorbeeld van een wearable die je om je vinger schuift als een ring en die onder andere je bloedvolume, hartslag, slaap en ademhaling meet. Er zijn ook al wearables gespot die je alleen om je nek hangt of die bijvoorbeeld geïntegreerd worden in kleding of schoenen. Zo zijn er riemen die je kunt dragen, die detecteren of je valt. Er kan dan automatisch een signaal naar een familielid gaan of zelfs naar de hulpdiensten.

©PXimport

Medische toepassingen

Er zijn ook medische toepassingen te bedenken, zoals wearables die diabetici kunnen helpen hun bloedsuikerspiegel in te gaten te houden en waar nodig zelfs te beïnvloeden. Sowieso heeft de medische wereld veel toepassingen voor wearables. Zo kan de polsband Aktiia je bloeddruk meten. Juist in welvarende landen is een hoge bloeddruk een veelvoorkomend probleem, dat vaak zijn invloed heeft op hartproblemen. De druk in de gaten houden en daardoor een levensstijl aanpassen kan levens redden en biedt de dokter bijna realtime inzicht in iemands bloeddruk. Ava is een band die de ovulatie en vruchtbaarheidscyclus van vrouwen bijhoudt, wat bijvoorbeeld belangrijk is bij IVF-behandelingen om zwanger te raken. Zo kan een vrouw zo spoedig mogelijk contact opnemen met haar behandelaar.

Kortom, er is een uitbreiding van het aantal functies van de wearable, maar die zullen zeker in eerste instantie nog vooral voor specifieke typen wearables beschikbaar zijn. Het heeft immers niet veel zin om een Apple Watch standaard te voorzien van een bloedsuikerspiegelmeter, en een man hoeft op zijn beurt geen menstruatie vast te leggen. Zeker in de medische wereld zal het aantal wearables naar verwachting aanzienlijk groeien. Daarnaast zullen wearables steeds vaker een minder traditionele vorm hebben. De grootste verbetering waarnaar reikhalzend wordt uitgekeken, dat is echter die batterijduur die aanzienlijk beter moet kunnen.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.