Wat is er mooier dan de mogelijkheid om met één controller alle audioapparaten in huis te bedienen? Met één druk op de knop draadloos muziek streamen naar de keuken, woonkamer, slaapkamer en badkamer. Is het mogelijk?

Linksys is een grote naam als het gaat om draadloze netwerken. Ze hebben talloze routers, switches, accesspoints en extenders. Onlangs heeft het Amerikaanse merk een zijsprongetje gemaakt en is het met een nieuw draadloos multiroom streaming-audiosysteem op de proppen gekomen. De naam hebben ze simpel gehouden: Linksys Wireless Home Audio Systeem.

Modulair

Het idee achter het Linksys-systeem is allereerst natuurlijk het draadloos distribueren van audio. Dankzij wireless-n moet het lekker soepel gaan en moet de dekking in de meeste gevallen ruim voldoende zijn.
Een tweede gedachte achter het systeem is dat de gebruiker kan blijven uitbreiden. Linksys biedt namelijk talloze producten aan die toegevoegd kunnen worden. Zo zien we allereerst de Conductor: een compleet audiosysteem met een 7-inch lcd-touchscreen, cd-drive, luidsprekers en aansluiting voor de optionele iPod-dock (€ 79). De Conductor kost € 799.
Het tweede product is de Director: een client met een 3,5-inch lcd-schermpje, een ingebouwde versterker (2 x 50 watt) en ingebouwde luidsprekers. De Director kost € 499. Optioneel zijn voor de Director ook losse luidsprekers verkrijgbaar voor € 149.
De simpelste client is de Player van € 299. Deze heeft geen schermpje of ingebouwde versterker. Alle streaming-clients zijn zowel voorzien van een 100mbit lan-poort en wireless-n.
Hoewel Linksys een gewone afstandsbediening meelevert met de clients, is het eigenlijk noodzakelijk – vooral voor de player zonder scherm – de lcd-afstandsbediening van € 349 aan te schaffen. Deze kan alle apparaten aansturen door gebruik te maken van het draadloze netwerk.

Steekje laten vallen

Zoals u hebt kunnen lezen, is het aanbod van Linksys indrukwekkend. En als we de pittige prijzen zo zien, moeten de prestaties ook van hoog niveau zijn. Wij hebben de complete kit, inclusief de speciale Media Hub, van Linksys gekregen om een goed totaalbeeld te krijgen van het systeem. De installatie van de set is niet lastig, maar wel wat omslachtig. Zeker in vergelijking met Sonos, dat echt in drie minuten is gepiept. Eerst moeten we een softwarepakket installeren. En – omslachtig of niet – de wizard die we op het scherm krijgen, is voor iedereen te begrijpen. Stap voor stap toont Linksys wat we moeten doen en welke kabel waar moet.
Het is voor de initialisatie van de clients nodig ze eerst bedraad aan het netwerk te koppelen. Dit komt door het feit dat Linksys het bestaande netwerk gebruikt en niet, zoals Sonos, een eigen Mesh-netwerk opbouwt. Nadat de software de producten heeft herkent en ingesteld, kunnen ze draadloos in het netwerk worden gebruikt.
Heel geruststellend zien we dat alles moet werken. Tijd voor een eerste poging. We pakken de draadloze lcd-afstandsbediening erbij en... moeten wachten totdat deze is opgestart. Dit moet helaas altijd als deze uit slaapstand komt. Erg vervelend, maar volgens Linksys wordt hieraan gewerkt.
Na een minuut of twee kunnen we aan de slag. We kiezen rechtsboven in het scherm voor de Conductor. Vervolgens kunnen we op het kleurige en overzichtelijke hoofdscherm kiezen uit de Media Hub, Online radio, My Music (bijvoorbeeld muziek die op de pc staat) en de favorietenlijst. Ook is het mogelijk instellingen van de controller aan te passen via Configuration of een bestand naar een andere ruimte te sturen met Play to. Dat ziet er goed uit!
Als we uit de lijst van de Media Hub een leuke cd hebben gekozen en op Play drukken, begint de Conductor netjes te spelen. We zien op zowel het scherm van de controller als van de Conductor de band, het nummer, de speeltijd en de lijst met nummers die nog moeten komen. Daar hebben we niets op aan te merken.
We besluiten met de controller in de hand naar een andere ruimte (met een comfortabele bank) te gaan om daar even rustig de mogelijkheden door te lopen. Eenmaal gezeteld, meldt het scherm dat het geen connectie meer heeft met de Conductor. Vreemd, want er is nog wel signaal en zo ver zijn we niet verwijderd van de accesspoint. Ook de Player en de Director zijn nergens meer te vinden in de lijst.
Na enkele keren opnieuw aanmelden, komen we tot de conclusie dat de verbinding van de afstandsbediening een stuk beter kan. En we hebben zowel een Dlink-router als een Belkin als een Sitecom gebruikt om uit te sluiten dat het aan de router ligt. Ook daar is Linksys zich van bewust en er wordt aan gewerkt. Echter, zolang we binnen het bereik van het netwerk blijven is er niets aan de hand en werkt het systeem soepel.

Toch een lichtpuntje

Als we de matige tot slechte verbinding van de controller even buiten beschouwing laten, moeten we toegeven dat de het systeem prima werkt. De interface van de controller en Conductor is prettig om mee te werken. Maar hoewel deze identiek is op de Director, zijn we iets minder te spreken over de bediening op dat apparaat zelf. De knopjes op het front zijn eigenlijk nutteloos, omdat het niet duidelijk is wat ze in eerste instantie doen.
De geluidskwaliteit van de Linksys-producten is goed. De Conductor speelt prima muziek over de ingebouwde luidsprekers. De Director valt een beetje tegen, maar als we de meegeleverde luidsprekers aankoppelen, is het een alleraardigst systeem voor op een kinderkamer of keuken. De Player weet zich ook prima te gedragen binnen ons eigen hifisysteem. Zo zijn de verschillen tussen 128 kbps en 320 kbps mp3-bestanden goed te horen. Een groot voordeel is dat het ook lossless flac-bestanden afspeelt. Echte finesse, zoals een Sonos-systeem, vertoont het dan nog steeds niet, maar er is goed naar te luisteren.
PluspuntenMinpuntenConclusie

Het Linksys Wireless Home Audio-systeem is een goede eerste poging van Linksys. De apparaten zijn prettig te bedienen en de geluidskwaliteit is goed. Echter, de concurrentie is bikkelhard met volledig doorontwikkelde systemen. Kijk maar naar de Squeezebox of beter nog: het nieuwe Sonos-systeem. En dan moeten we toch concluderen dat Linksys hier en daar nog wat mag verbeteren. Zo zijn de toetsen op de Director eigenlijk zinloos. Maar wat wellicht een groter punt van aandacht is: de controller verliest te snel verbinding. En dat kan voor aardig wat ergernissen zorgen. En dat kan met het huidige, pittige prijskaartje eigenlijk niet.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.