ID.nl logo
Zekerheid & gemak

Driver met extra's. Nvidia Forceware videokaartdriver.

Hebt u een videokaart van Nvidia, let dan goed op de nieuwste driver voor deze kaarten: de nieuwste Forceware-videokaart-driver heeft namelijk een aantal interessante extra functionaliteiten aan boord. Wij bespreken de opvallendste.

Nvidia's nieuwste grafische kaart-driver is inmiddels uitgegroeid tot een compleet tool-pakket. Zo is er een – verstopte – tuning-optie: na het activeren van de functie Automatisch Overklokken worden de kloksnelheden van de grafische kaart in 3D-modus automatisch opgevoerd. Een voorwaarde is wel dat er gebruik wordt gemaakt wordt van een grafische kaart met een Geforce FX 5900 of FX 5950-chip, de nieuwste driver-versie 56.72 en een kleine aanpassing aan het register van Windows (meer hierover leest u onder het kopje 'Automatisch sneller'). Daarnaast biedt de nieuwste driver ook praktische toepassingen als een pop-up blocker, de mogelijkheid om programmavensters te ordenen met rasterlijnen en diverse toevoegingen en bufixes. Automatisch sneller Het automatisch overklokken zorgt ervoor dat de prestaties merkbaar verbeteren: een Geforce FX 5950-videokaart loopt in onze test bij de meeste 3D-applicaties maar liefst 4 tot 12 procent sneller. Hiermee komen we dicht in de buurt van de prestaties van handmatig overgeklokte kaarten, waar we tussen de 5 en 16 procent snelheidswinst kunnen behalen. De aansturing van de kloksnelheden door de videokaartdriver zorgt voor meer zekerheid: zodra de temperatuur van de chipset te hoog wordt, schakelt de driver de klokfrequenties automatisch een stap lager. Deze temperatuur wordt gemeten via de thermodiode, die inmiddels in alle high-end videochips zit. De noodzakelijke Coolbits-registerhack schakelt ook de handmatige instelmogelijkheden van chip- en geheugenfrequentie in. We kunnen dit uitvoeren door in het register bij het pad HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\NVIDIA Corporation\Global\NvTweak een nieuwe dword aan te maken met als naam Coolbits en als hexadecimale waarde het getal 3. Na het opnieuw opstarten van de pc kunnen we de frequenties instellen via het tabblad Geforce, Beeldschermeigenschappen, Klokfrequenties. Nvidia is echter niet de eerste die dergelijke truukjes mogelijk maakt: ATI heeft namelijk al sinds de Radeon 9800XT-kaarten een vergelijkbare functie als standaard feature ingebouwd. Geïntegreerde pop-up-blocker De Nvidia-driver biedt echter nog meer speciale toepassingen. Nuttige en originele functionaliteit vinden we bijvoorbeeld in de grafische kaart-driver onder de menukop Bureaubladbeheer of in de lijst die tevoorschijn komt wanneer we het Nvidia-symbool in de taakbalk aanklikken om de Nview Desktop Manager te openen. We vinden hier ondermeer een pop-up-blocker voor Microsofts Internet Explorer. Vervelende reclamevensters die opdoemen tijdens het surfen op internet zouden hiermee tot het verleden moeten behoren. We kunnen kiezen of pop-up-vensters compleet geblokkeerd moeten worden of dat ze kort vertoond worden en daarna langzaam verdwijnen. Om deze functie te activeren moeten we wel weten waar te zoeken: onder Toepassingen kies je voor Verbeteringen. Hier zijn de instellingen verborgen voor ongestoord surfplezier. Meer overzicht met rasters U kent het vast wel: u hebt meerdere programma's open staan, die u het liefst ook allemaal tegelijkertijd wilt zien, maar het is een omslachtig en tijdrovend karwei om alle programmavensters in de juiste grootte te brengen en ze vervolgens netjes naast elkaar te zetten. Een oplossing voor dit probleem vinden we in de vorm van rasterlijnen. Deze zorgen ervoor dat de vensters zichzelf automatisch in grootte en positie laten aanpassen. Onder Gebruikersinterface kiezen we voor Beeldschermrasterlijnen Inschakelen en vervolgens voor Rasterlijnen Bewerken. Vervolgens schakelen we de hulplijnen in en positioneren we die in het beeldscherm. Zijn we gewoon aan het werk, dan zien we deze hulplijnen niet. Pas zodra we met vensters gaan slepen komen de hulplijnen weer naar voren. Als we gelijktijdig de alt-toets indrukken en het programmavenster maximaliseren (bijvoorbeeld door een dubbelklik op de vensterbalk) dan past het venster zich automatisch aan het door u gedefinieerde raster aan. Het venster springt daarbij naar het rastersegment dat het dichtste bij zijn huidige positie ligt. De raster-functie blijft daarna voor het desbetreffende venster geactiveerd totdat we het venster verkleinen. Het venster zal dan terugspringen naar zijn vorige positie en grootte. Interessante toevoegingen Gebruikers die met meerdere 3D-applicaties werken en daarvoor vaak verschillende driver-instellingen gebruiken, kunnen gebruikersprofielen toepassen. Deze gebruikersprofielen kunnen worden gekoppeld aan bepaalde exe-bestanden, zodat voor elk programma zijn eigen driver-instellingen krijgt toegekend. Zo is het mogelijk om bij het uitvoeren van halo.exe de anisotropische filtering en full-scene-anti-aliasing automatisch te activeren. Uniek is de optie Werpvensteractie inschakelen onder het kopje Muis: wordt de linkermuisknop bij het verschuiven van een venster losgelaten, dan blijft dat venster in dezelfde richting doorbewegen en komt hij pas bij de schermrand tot stilstand. Bugfixes Ook voor bug-fixes is de nieuwste Nvidia-driver handig. Zo is bij de Geforce FX 5900XT-videokaarten het flikkeren van pixels verholpen; deze pixelproblemen traden op wanneer er met de vorige driverversie (53.03) lichte vlakken getoond werden. De precieze oorzaak van het probleem is overigens niet bekend; het gerucht gaat dat Nvidia de stroomspanning op de kaart heeft verlaagd om daarmee het overklokken van de goedkope Geforce FX 5900XT-kaarten te verhinderen. Hoewel Nvidia niet officieel op deze geruchten wil reageren, is het probleem met de nieuwe driver-versie in ieder geval opgelost. Een driver-update kan dus op veel gebieden voordelig uitpakken. Conclusie De grafische kaart-driver van Nvidia groeit zo langzamerhand uit tot een complete toolkit. De opties die in Nvidia's Forceware te vinden zijn, luiden op zijn minst een kleine revolutie in. Bezitters van een van de topkaarten van dit merk raden we dan ook sterk aan om op de hoogte te blijven van de laatste drivers. Ook mensen met een oudere videokaart kunnen genoeg profijt uit de tool

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos
▼ Volgende artikel
Waar voor je geld: 5 televisies van 65 inch voor minder dan 700 euro
© MG | ID.nl
Huis

Waar voor je geld: 5 televisies van 65 inch voor minder dan 700 euro

Heb je een grote woonkamer en ben je op zoek naar een nieuwe televisie? Een 65-inch model kan dan precies zijn wat je nodig hebt. Een lekker groot scherm zodat je alle details in je favoriete film of serie goed kunt zien. Op Kieskeurig.nl vonden we vijf mooie modellen voor minder dan 700 euro.

We kunnen eigenlijk niet meer zonder smart-tv. Het is immers nagenoeg de enige manier om streamingdiensten terug te kijken en dat is toch waarvoor een groot gedeelte van tv-eigenaren het toestel voor gebruikt. Het enige belangrijke is het formaat: past zo'n televisie wel in je woonkamer? Of is hij juist te klein?

Meet de afstand in centimeters van je zithoek tot de plek waar de 65 inch-tv komt te staan, gemeten vanaf ooghoogte. Deel deze afstand door 2,4 om te controleren of dit formaat geschikt is. Een 65 inch-televisie heeft een beelddiagonaal van ongeveer 165 cm. Dat betekent dat een comfortabele kijkafstand rond de 4 meter ligt (165 × 2,4 ≈ 396 cm). Zit je dus ongeveer 4 meter van het scherm, dan past een 65 inch-tv goed in jouw woonkamer.

TCL 65P69K - 2025

Voor wie een no-nonsense tv zoekt met een goede prijs-kwaliteitverhouding, zijn de tv's van TCL vrijwel altijd een goede keuze. Zo is ook de TCL 65P69K een uitstekende optie. Het 4K-beeld is scherp en helder en de tv is voorzien van Google TV. Dit besturingssysteem maakt het navigeren door apps en instellingen erg eenvoudig. Het ontwerp is eenvoudig maar modern en perfect voor wie een grote tv wil voor een kleine prijs, zonder lastige of ingewikkelde functies.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Google TV
Verversingssnelheid: 50Hz

Samsung UE65CU7020 - 2024

Deze Samsung uit 2024 is misschien niet super dun, maar met zijn strakke vormgeving misstaat hij absoluut niet in je woonkamer. Het Tizen-besturingssysteem is een sterk punt; het werkt heel soepel en de lay-out is overzichtelijk, waardoor je razendsnel schakelt tussen live-tv, streamingdiensten en je aangesloten apparaten. De UE65CU7020 tv heeft bovendien verschillende slimme functies die het gebruiksgemak verhogen. Kortom, een degelijke tv voor een mooie prijs.

Jaar van introductie: 2024
Besturingssysteem: Tizen
Verversingssnelheid: 50Hz

LG 65UA73006LA - 2025

Deze LG 65UA73006LA heeft een strak en minimalistisch ontwerp dat in veel interieurs past. Het 4K-beeldscherm levert duidelijke en gedetailleerde beelden, en het WebOS-besturingssysteem is een van de snelste en meest gebruiksvriendelijke platforms die er zijn. De Magic Remote, waarmee je gemakkelijk navigeert, draagt bij aan het gebruiksgemak. Hoewel hij misschien niet de nieuwste technologieën heeft, presteert deze tv uitstekend op de basisfuncties en is hij een prima keuze voor wie een betrouwbare en gebruiksvriendelijke televisie zoekt.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: WebOS
Verversingssnelheid: 60Hz

Philips 65PUS8000 Ambilight - 2025

De Philips 65PUS8000 Ambilight is een zeer scherp geprijsde tv. De televisie is uitgerust met 4K UHD LED-technologie en het Philips Ambilight-systeem, wat een uniek en sfeervol element toevoegt aan de tv-ervaring. Dit model is een instapper in de 2025-lijn, maar levert desondanks goede prestaties. Het ontwerp is functioneel en de tv is niet zo dik dat hij storend is. De tv is eenvoudig in gebruik en richt zich op de essentie: een groot, helder beeld en de toegevoegde waarde van Ambilight.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Titan OS
Verversingssnelheid: 60Hz

Salora 65UA550 - 2023

Dit is een model uit 2023, maar nog volop te koop. Doordat hij ietsje ouder is, ligt de prijs ook een stuk lager dan de andere tv's die hier worden besproken. De Salora 65UA550 is een 65-inch Ultra HD smart-tv die een degelijke set functies biedt voor een scherpe prijs. Het toestel draait op Android TV, waardoor je toegang hebt tot veel apps en alle streamingdiensten. Met drie HDMI 2.1-poorten is de tv ook geschikt voor het aansluiten van moderne apparaten zoals gameconsoles en mediaboxen. Het geluid wordt verzorgd door twee 12W-luidsprekers met ondersteuning voor Dolby Atmos. Daarnaast is er een ingebouwde Google Chromecast voor eenvoudig streamen van content. Kortom, een veelzijdige en betaalbare optie voor wie op zoek is naar een groot 4K-scherm.

Jaar van introductie: 2023
Besturingssysteem: Android TV
Verversingssnelheid: 50Hz