Review: Final Fantasy Resonance is de fijnste geschiedenisles ooit

Dik tien jaar geleden kwam Square Enix op de proppen met een heuse Final Fantasy-gachagame. Final Fantasy Brave Exvius, zoals de spin-off werd betiteld, was enkel speelbaar op mobiele apparaten en bracht de speler naar een nieuwe wereld in het universum. Daar wachtte een unieke cast van personages die meerdere seizoenen aan content zouden gaan beleven.

Daarbij werden ze gesterkt door een reeks beroemde personages uit de Final Fantasy-reeks, uitsluitend beschikbaar als summons, in de game ook wel Visions genoemd: oproepbare strijders die vochten aan de zijde van de main cast. Daar zat dan ook een belangrijk gacha-element verborgen: alle Visions konden worden vrijgespeeld door middel van in-game valuta of microtransacties. Je kunt het je zo gek niet bedenken of ze zaten erin: Cloud Strife uit deel zeven, Zidane uit de negende game en ook zijn opvolger Tidus uit Final Fantasy 10 waren van de partij.

Zoals het een echte gacha-titel betaamt, kwamen in de loop der jaren allerlei gastpersonages naar Brave Exvius. Crossovers met andere Square-franchises zoals Kingdom Hearts, het toen nog onder het bedrijf vallende Tomb Raider en ook Secret of Mana zorgden voor Visions die te gast waren. Zelfs supersterren als Ariana Grande en Katy Perry kwamen opdraven als summons. Het duurde zo’n tien jaar en vijf seizoenen aan content voordat het Brave Exvius-avontuur ten einde kwam. Nu, met de komst van Final Fantasy Resonance, herleven die tijden. Of in ieder geval een deel daarvan.

De game die vanaf donderdag voor iedereen in de winkel ligt, behandelt in de basis namelijk slechts het allereerste seizoen van Brave Exvius. Square nam de contouren van het verhaal in seizoen één, bouwde daar een compleet nieuw narratief op en ook de turn-based combat en rpg-systemen werden from scratch gebouwd om uiteindelijk als premium product te dienen.

Na mijn vijftig uur met de game kan ik niet anders concluderen dan dat ze daar bij Square in geslaagd zijn, want Final Fantasy Resonance voelt als een volwaardig deel in de reeks. Alles dat je mag verwachten van een game in de reeks is aanwezig, van de kenmerkende Espers (je weet wel, Ifrit, Bahamut en al die andere beesten) tot luchtschepen, elementaire kristallen die de wereldorde in balans houden én Limit Breaks, je komt het allemaal tegen.

Je kunt dan ook zeggen dat Final Fantasy Resonance de franchise viert, want vooral fans zullen allerlei toffe verwijzingen en personages herkennen. Bovendien neemt het verhaal logischerwijs allerlei geinige loopjes met conventies binnen de Final Fantasy-reeks. Als volprezen FF-noob voelde de game dan ook als een hele toffe geschiedenisles die me een hoop kennis over de franchise heeft opgeleverd. Omwille van spoilers laat ik de meeste details achterwege, maar iedereen die de demo al heeft geprobeerd, zag hem voorbijkomen: de sullige krijger Gilgamesh is slechts één voorbeeld van de legacy characters die uitblinken in de game.

Naast het ontdekken van een voor mij grotendeels onbekende franchise staat het vechtsysteem fier bovenaan het pluspuntenlijstje van Final Fantasy Resonance. Voor jrpg-fans en in het bijzonder Octopath Traveler-spelers kent het turn-based-vechtsysteem amper geheimen. Met een party van vier neem je om beurten vijanden onder vuur en raak je hen op hun zwakke punten (vuur, water, wind, noem maar op), dan verkrijg je een bonusbeurt.

Het verloop van beurten wordt netjes bovenaan het scherm weergegeven, waardoor je binnen de kortste keren weet welke moves je het beste kunt gebruiken, of juist bewaren voor later. Elke vijand heeft naast zijn levensbalk een stagger-variant die, als je hem met aanvallen leeg weet te slaan, voor een extra gevechtsfase zorgt waarin de vijand extra schade incasseert en bovendien openligt voor een allesvernietigende Resonance-aanval.

Daarbij komen de Vision-personages weer om de hoek kijken, die ditmaal fungeren als het grote rpg-element van de game. Daarover zo meer. Uiteraard introduceert de game zijn gevechtsmechanieken op uiterst vriendelijke wijze, maar vooral in de laatste uren laten de makers je rennen voor je centen en XP, wat dikwijls tot bloedstollende gevechten leidt. Dan overleef je niet door louter je damage output te maximaliseren. Je zult je party doorlopend moeten buffen en vijanden moeten nerfen om te overleven. Op dit moment heb ik alle grote zijbazen, op twee stuks na, verslagen. En die laatste twee, nondeknetter, dat zijn enorm taaie rakkers.

Wat het vechten zo leuk maakt om te leren en uiteindelijk volledig te beheersen zijn de Visions, die in feite als extra optioneel partylid meevechten. Elk personage heeft zijn eigen aanvallen en manoeuvres, maar dus ook een eigen Vision met unieke moves en skills. Je hebt varianten voor bijna elk personage. Zo werken personages als Cloud Strife uit FF7 en Clive uit FF16, echte zwaardvechters, perfect met mijn critical hit-specialist Lasswell, terwijl de Warrior of Light, een waar monument binnen de reeks, weer perfect aanvalskracht en magie combineert.

Omdat je in wezen dubbele arsenalen per partylid hebt, heb je dus ook twee volledige movesets per beurt om uit te kiezen en dat kan, zeker in het begin, wat overweldigend voelen. Eenmaal bewust van de mogelijkheden wordt het echter een feest om te ontdekken welke Visions goed passen bij elk partylid en welke skills handig zijn om te levelen.

Ach, dat levelen, wat een genot was dat zeg! Oké, voordat je hoofd begint te tollen: elke Vision is, net als een partylid, te levelen tot een maximum van tien. Bij elk level komen bepaalde permanente voordelen kijken. Dat varieert van een simpele stat-boost tot speciale gevechtseffecten en soms zelfs aanvallen of buffs en nerfs die permanent in het arsenaal van je partylid terechtkomt. Omdat elke Vision is gemaakt voor een specifieke rol binnen je party (strateeg, healer, damage dealer), zijn er natuurlijk combinaties die voor de hand liggen.

Echter, de game bereikt wat mij betreft zijn hoogtepunt op het moment dat je ook Visions gaat mixen met personages waar ze juist helemaal niet voor gemaakt zijn. Zo kan het bijvoorbeeld dat een van mijn healers juist even een paar levels moet grinden met de Warrior of Light, een echte gevechts-Vision, omdat die dan een permanente skill krijgt waarmee hij een dodelijke klap altijd overleeft met 1 HP. Zo zijn er talloze onwaarschijnlijke Vision-combinaties die enorm nuttig blijken als je de tijd neemt om ze even te bestuderen.

Het levert een uiterst diepgaande gevechtservaring op die bedachtzaamheid beloont en op momenten zelfs hersenloos voor damage gaan afstraft. En man, die Resonance-aanvallen van alle Vision-personages zijn zo lijp om te aanschouwen! De game is uiteraard ontwikkeld in de HD2D-engine van Square Enix en de pixel art komt prachtig tot leven, maar op het moment dat je een Resonance-aanval doet nadat je een hele party hebt gestaggerd, komt er een soort CGI-laagje over de game te liggen die een animatie toont van de aanval van de desbetreffende Vision.

Dat werkt als een malle en vooral voor fans zal het smullen zijn om te zien. Ook die animaties zijn in ieder geval anders dan ik voorbij heb zien komen in oude Brave Exvius-video’s, dus Square Enix lijkt echt zijn best gedaan te hebben om ook op die vlakken niet te veel overeenkomst te hebben met de gacha-origine van de game.

Waar de schoen wat mij betreft toch wringt bij Final Fantasy Resonance is het hele narratief. Begrijp me niet verkeerd, het verhaal doet wat het moet doen en de personages zijn sprekend genoeg om bij de les te blijven. Hoofdpersoon Rain mag desondanks de schoenen van een Cloud of een Tidus nog niet poetsen en de hele party voelt toch wat generiek aan. Square overschaduwt ze bijna door de sterrencast aan Visions waar enkele van de beste gamepersonages aller tijden in zitten. Boks daar maar eens tegenop met je main cast.

Het is alsof ze met het verhaal toch te veel leunen op de mobiele game waarop het gebaseerd is, waardoor juist dat aspect minder premium aanvoelt. Voor een jrpg waar je zoveel tijd mee doorbrengt is dat jammer, want een goede jrpg doet de speler hechten aan de party zodat, wanneer het einde nadert, hij in een soort zwart gat kijkt omdat hij afscheid moet gaan nemen. De personages waarmee hij naar de hel en weer terug is geweest voelen dan als echte vrienden, maar niet in Brave Exvius. Wat overblijft is alsnog een zeer competent Final Fantasy-avontuur met heerlijke atmosfeer, prachtige muziek en een vechtsysteem uit je dromen. Ook de jrpg-minnende gamer eet dit najaar goed, en ik kan niet wachten tot ook jij hier je tanden in mag zetten.

Final Fantasy Resonance komt op 22 oktober uit voor Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc.