Google heeft niet al te best gepresteerd in de woonkamer. Google TV was een leuke manier om internet aan de vertrouwde tv-ervaring toe te voegen, maar het was niet populair. Veel content-aanbieders hebben het apparaat zelfs al afgeschreven. Google's volgende poging is kleiner van stuk.

De Chromecast heeft flink wat concurrentie: de Apple TV en andere mediaspelers leveren vergelijkbare resultaten, hoewel ze iets anders werken. De Chromecast is met zijn 35 dollar een stuk goedkoper dan de Apple TV (111 euro), en andere mediaspelers beginnen doorgaans bij 50 euro en bieden pas vanaf zo'n 80 euro een 1080p-ondersteuning. Iets dat de Chromecast ook heeft.

©PXimport

De Chromecast is met zijn 72 x 35 x 12 mm erg klein.

Je kunt natuurlijk ook content naar je TV streamen via game consoles, de WD TV-apparaten of de Plair. Maar vanwege hun populariteit en relatief complete ecosysteem zijn de Apple TV en Roku-boxen [groot in de Verenigde Staten, red] de belangrijkste concurrenten.

Handig

In tegenstelling tot de Apple TV en Roku-producten heeft de Chromecast geen eigen interface of afstandsbediening. De installatie vereist wat extra stappen, maar is nog steeds eenvoudig. Als je geen hdmi 1.4+ MHL-poort hebt moet je via usb externe stroomvoorziening regelen. Je moet een kleine Chromecast-app downloaden van de website om de installatie te voltooien en het apparaat aan het netwerk toe te voegen. (Installatiefunctionaliteit voor iOS is momenteel nog in ontwikkeling).

Met je telefoon, tablet of computer kun je de Chromecast rechtstreeks vanuit bepaalde apps bedienen: Chrome, Netflix, YouTube en Google's Play Store. Om een tabblad vanuit de Chrome-browser op een pc of Mac te 'casten' heb je een Chrome-extensie nodig, Google Cast, die een knop aan je toolbar toevoegt.

Dankzij de lancering van een Google Cast SDK kunnen nu meer ontwikkelaars deze knop implementeren. Het idee is dus dat je de Chromecast kunt bedienen met apps die je al gebruikt. Ik heb zelfs nooit mijn Netflix of YouTube-wachtwoord hoeven in te voeren (een heel gedoe met de Apple TV en mijn Roku-box).

©PXimport

Naast de Chromecast wordt er ook een stroomadapter en een hdmi-verlengkabel meegeleverd.

Google noemt het 'casting' in plaats van 'streaming' omdat de content niet direct van je apparaat naar je tv wordt gestreamd zoals met AirPlay op iOS-apparaten en de Apple TV. De Chromecast zoekt de content op internet op en haalt het materiaal binnen zonder dat je mobiele apparaat of computer hoeft te streamen. Dus je kunt gewoon verdergaan met waar je mee bezig was, of zelfs de deur uitgaan.

Het is leuk

Je kunt tijdens het afspelen van een YouTube-video de app blijven gebruiken om andere video's aan de afspeellijst toe te voegen. Iedereen die zich op hetzelfde netwerk bevindt en de YouTube-app voor Android of iOS gebruikt kan met de Add to TV Queue-optie video's toevoegen, zodat je samen gezellig van alles kunt bekijken en beluisteren. Ik hoop dat er meer van dergelijke apps komen, zoals een groepsafspeellijst voor Rdio of Spotify, of misschien wel een video quiz.

Het is erg cool dat je zonder afstandsbediening je tv kunt aanzetten en de juiste input kunt selecteren. Dit kan vanwege de hdmi-functie CEC (Consumer Electronics Control). Tv-fabrikanten hebben allemaal hun eigen handelsnaam voor CEC. Als de functie niet direct werkt, moet je in de menu's van je tv alle linkfuncties inschakelen. Het werkt zelfs prima met mijn Toshiba televisie uit 2007 die niet eens een usb-poort heeft.

De Chromecast is krachtig

De functie waarmee je de content van een Chrome-tabblad op je tv kunt afspelen (in principe nog een bètaversie) werkt prima - zolang je wifi-netwerk het aankan. Ook als je een snel netwerk hebt kunnen muren en de tv zelf het signaal blokkeren, dus experimenteer met verschillende posities van de dongel. Er wordt een hdmi-verlengkabel bijgeleverd, en ik kreeg betere resultaten met de hdmi-poort aan de zijkant van mijn tv dan die aan de achterkant.

©PXimport

Je drukt de Chromecast simpelweg in een hdmi-poort van je tv.

Alle websites die ik in Chrome op mijn Mac uitprobeerde, werden prima op de Chromecast weergegeven, alleen een live webcast van een concert werkte niet vanwege kopieerbeveiliging en afspeelbeperkingen. Je kunt zelfs lokaal opgeslagen video's bekijken door ze in Chrome af te spelen, zolang je geen QuickTime of Silverlight gebruikt. De Apple TV en Roku-boxen kunnen dit ook, maar de eerste ondersteunt alleen iTunes-vriendelijke formaten en met een Roku moet je eerst een mediaserver op je computer instellen.

De Cast-knop verstuurt alleen de content zelf naar je tv, niet de gehele desktop zoals de mirroring-functie van Apple TV's AirPlay. Je kunt je computer verder gewoon gebruiken, maar je moet wel het desbetreffende tabblad open laten. De Chromecast loopt een paar seconden achter op je computer omdat het tabblad zelfstandig geopend moest worden, en als je binnen het tabblad scrolt of klikt duurt het ook even voordat de Chromecast dat registreert.

Niet helemaal perfect

Als de Chromecast iets aan het afspelen is en je bent ondertussen op je apparaat wat anders gaan doen, dan moet je nog weten vanuit welke app je de video gestart hebt. Dat probleem heb je niet met de Apple TV of Roku die hun eigen afstandsbediening hebben. Momenteel geeft dat niet zo, omdat er slechts een beperkt aantal apps is waarmee het kan. Worden dat er meer dan zou het wel eens onoverzichtelijk kunnen worden.

©PXimport

Steeds meer apps krijgen een Chromecast-knop ingebouwd.

De Chromecast heeft geen eigen beveiligingsfuncties, dus de beveiliging moet vanuit het netwerk komen. Een bijkomend nadeel is dat iemand op hetzelfde netwerk met zijn of haar eigen apparaat zomaar jouw video kan stopzetten, en specifieke apparaten blokkeren is niet mogelijk.

Conclusie

De Chromecast doet momenteel niets wat een Apple TV niet kan, maar zijn YouTube-implementatie is beter en de ondersteuning voor gekochte (of gehuurde) content van Google Play is handig als je al in dat ecosysteem geïnvesteerd hebt. De cross-platform ondersteuning is nuttig voor huishoudens met apparaten van verschillende fabrikanten, en met zijn lage prijs is het bijna een impulsaankoop. De Chromecast maakt het bekijken van online video's zo simpel als een druk op de knop, alleen zou het fijn zijn als die knop zich in wat meer apps zou bevinden.

SCORE: 4/5

Dit is een vrij vertaald artikel van onze zustersite TechHive.com. Wij publiceren deze review om je een eerste indruk te geven van een product dat (nog) niet in Nederland verkrijgbaar is. De mening van de auteur komt dan ook niet per definitie overeen met die van ComputerTotaal.nl. Een eigen review volgt zodra de fabrikant een test-model beschikbaar stelt.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.