Google heeft niet al te best gepresteerd in de woonkamer. Google TV was een leuke manier om internet aan de vertrouwde tv-ervaring toe te voegen, maar het was niet populair. Veel content-aanbieders hebben het apparaat zelfs al afgeschreven. Google's volgende poging is kleiner van stuk.

De Chromecast heeft flink wat concurrentie: de Apple TV en andere mediaspelers leveren vergelijkbare resultaten, hoewel ze iets anders werken. De Chromecast is met zijn 35 dollar een stuk goedkoper dan de Apple TV (111 euro), en andere mediaspelers beginnen doorgaans bij 50 euro en bieden pas vanaf zo'n 80 euro een 1080p-ondersteuning. Iets dat de Chromecast ook heeft.

©PXimport

De Chromecast is met zijn 72 x 35 x 12 mm erg klein.

Je kunt natuurlijk ook content naar je TV streamen via game consoles, de WD TV-apparaten of de Plair. Maar vanwege hun populariteit en relatief complete ecosysteem zijn de Apple TV en Roku-boxen [groot in de Verenigde Staten, red] de belangrijkste concurrenten.

Handig

In tegenstelling tot de Apple TV en Roku-producten heeft de Chromecast geen eigen interface of afstandsbediening. De installatie vereist wat extra stappen, maar is nog steeds eenvoudig. Als je geen hdmi 1.4+ MHL-poort hebt moet je via usb externe stroomvoorziening regelen. Je moet een kleine Chromecast-app downloaden van de website om de installatie te voltooien en het apparaat aan het netwerk toe te voegen. (Installatiefunctionaliteit voor iOS is momenteel nog in ontwikkeling).

Met je telefoon, tablet of computer kun je de Chromecast rechtstreeks vanuit bepaalde apps bedienen: Chrome, Netflix, YouTube en Google's Play Store. Om een tabblad vanuit de Chrome-browser op een pc of Mac te 'casten' heb je een Chrome-extensie nodig, Google Cast, die een knop aan je toolbar toevoegt.

Dankzij de lancering van een Google Cast SDK kunnen nu meer ontwikkelaars deze knop implementeren. Het idee is dus dat je de Chromecast kunt bedienen met apps die je al gebruikt. Ik heb zelfs nooit mijn Netflix of YouTube-wachtwoord hoeven in te voeren (een heel gedoe met de Apple TV en mijn Roku-box).

©PXimport

Naast de Chromecast wordt er ook een stroomadapter en een hdmi-verlengkabel meegeleverd.

Google noemt het 'casting' in plaats van 'streaming' omdat de content niet direct van je apparaat naar je tv wordt gestreamd zoals met AirPlay op iOS-apparaten en de Apple TV. De Chromecast zoekt de content op internet op en haalt het materiaal binnen zonder dat je mobiele apparaat of computer hoeft te streamen. Dus je kunt gewoon verdergaan met waar je mee bezig was, of zelfs de deur uitgaan.

Het is leuk

Je kunt tijdens het afspelen van een YouTube-video de app blijven gebruiken om andere video's aan de afspeellijst toe te voegen. Iedereen die zich op hetzelfde netwerk bevindt en de YouTube-app voor Android of iOS gebruikt kan met de Add to TV Queue-optie video's toevoegen, zodat je samen gezellig van alles kunt bekijken en beluisteren. Ik hoop dat er meer van dergelijke apps komen, zoals een groepsafspeellijst voor Rdio of Spotify, of misschien wel een video quiz.

Het is erg cool dat je zonder afstandsbediening je tv kunt aanzetten en de juiste input kunt selecteren. Dit kan vanwege de hdmi-functie CEC (Consumer Electronics Control). Tv-fabrikanten hebben allemaal hun eigen handelsnaam voor CEC. Als de functie niet direct werkt, moet je in de menu's van je tv alle linkfuncties inschakelen. Het werkt zelfs prima met mijn Toshiba televisie uit 2007 die niet eens een usb-poort heeft.

De Chromecast is krachtig

De functie waarmee je de content van een Chrome-tabblad op je tv kunt afspelen (in principe nog een bètaversie) werkt prima - zolang je wifi-netwerk het aankan. Ook als je een snel netwerk hebt kunnen muren en de tv zelf het signaal blokkeren, dus experimenteer met verschillende posities van de dongel. Er wordt een hdmi-verlengkabel bijgeleverd, en ik kreeg betere resultaten met de hdmi-poort aan de zijkant van mijn tv dan die aan de achterkant.

©PXimport

Je drukt de Chromecast simpelweg in een hdmi-poort van je tv.

Alle websites die ik in Chrome op mijn Mac uitprobeerde, werden prima op de Chromecast weergegeven, alleen een live webcast van een concert werkte niet vanwege kopieerbeveiliging en afspeelbeperkingen. Je kunt zelfs lokaal opgeslagen video's bekijken door ze in Chrome af te spelen, zolang je geen QuickTime of Silverlight gebruikt. De Apple TV en Roku-boxen kunnen dit ook, maar de eerste ondersteunt alleen iTunes-vriendelijke formaten en met een Roku moet je eerst een mediaserver op je computer instellen.

De Cast-knop verstuurt alleen de content zelf naar je tv, niet de gehele desktop zoals de mirroring-functie van Apple TV's AirPlay. Je kunt je computer verder gewoon gebruiken, maar je moet wel het desbetreffende tabblad open laten. De Chromecast loopt een paar seconden achter op je computer omdat het tabblad zelfstandig geopend moest worden, en als je binnen het tabblad scrolt of klikt duurt het ook even voordat de Chromecast dat registreert.

Niet helemaal perfect

Als de Chromecast iets aan het afspelen is en je bent ondertussen op je apparaat wat anders gaan doen, dan moet je nog weten vanuit welke app je de video gestart hebt. Dat probleem heb je niet met de Apple TV of Roku die hun eigen afstandsbediening hebben. Momenteel geeft dat niet zo, omdat er slechts een beperkt aantal apps is waarmee het kan. Worden dat er meer dan zou het wel eens onoverzichtelijk kunnen worden.

©PXimport

Steeds meer apps krijgen een Chromecast-knop ingebouwd.

De Chromecast heeft geen eigen beveiligingsfuncties, dus de beveiliging moet vanuit het netwerk komen. Een bijkomend nadeel is dat iemand op hetzelfde netwerk met zijn of haar eigen apparaat zomaar jouw video kan stopzetten, en specifieke apparaten blokkeren is niet mogelijk.

Conclusie

De Chromecast doet momenteel niets wat een Apple TV niet kan, maar zijn YouTube-implementatie is beter en de ondersteuning voor gekochte (of gehuurde) content van Google Play is handig als je al in dat ecosysteem geïnvesteerd hebt. De cross-platform ondersteuning is nuttig voor huishoudens met apparaten van verschillende fabrikanten, en met zijn lage prijs is het bijna een impulsaankoop. De Chromecast maakt het bekijken van online video's zo simpel als een druk op de knop, alleen zou het fijn zijn als die knop zich in wat meer apps zou bevinden.

SCORE: 4/5

Dit is een vrij vertaald artikel van onze zustersite TechHive.com. Wij publiceren deze review om je een eerste indruk te geven van een product dat (nog) niet in Nederland verkrijgbaar is. De mening van de auteur komt dan ook niet per definitie overeen met die van ComputerTotaal.nl. Een eigen review volgt zodra de fabrikant een test-model beschikbaar stelt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.