Eerder hebben we de Parrot Specchio getest: een digitaal fotolijstje dat tevens dienst doet als spiegel. Parrot gelooft in deze vreemde combinatie en komt met de opvolger, de Grande Specchio. Behalve dat ook dit lijstje dienst doet als spiegel is ook het besturingsysteem bijzonder, want een fotolijstje dat draait op Google’s Android zagen we nog niet eerder.

De Grande Specchio lijkt qua ontwerp erg veel op de originele Specchio, hij is alleen een stuk groter. In plaats van een 7inch-scherm heeft Parrot nu een 10,4inch-scherm (26,4 cm) met een resolutie van 800 x 600 pixels gebruikt. Voor een fotolijstje is dit een prima verbetering en de beeldkwaliteit is uitstekend. Foto’s zien er op de Grande Specchio sprankelend uit. Handig is dat foto’s automatisch meedraaien als u het fotolijstje draait. Het is daarom jammer dat de Grande Specchio hetzelfde grote minpunt heeft als de originele Specchio: een spiegelend scherm. Dit spiegelen is overigens met opzet gedaan. Specchio betekent ‘spiegel’ in het Italiaans en ontwerper Martin Szekely heeft volgens Parrot een ‘high tech’ spiegel ontworpen. De Grande Specchio is aan de muur te bevestigen en al het bevestigingsmateriaal wordt meegeleverd.

©PXimport

De Grande Specchio is een prima spiegel.

Android?

De bedieningsknoppen van de Grande Specchio maken duidelijk dat dit fotolijstje inderdaad op Android draait. We zien dezelfde trackball als op Android-telefoons en ook de drie gebruikte pictogrammen voor de bedieningsknoppen zijn hetzelfde als op Android-telefoons. Helaas lijkt de daadwerkelijk interface in niets op de gelikte interface van menig Android-toestel. We zien een sober menu in zwart/wit dat erg doet denken aan het menu op de vorige Specchio. Het gebruik van Android heeft verder dus geen toegevoegde waarde, zo is het niet mogelijk om zelf applicaties te installeren of het uiterlijk van de interface aan te passen. Wel zorgt waarschijnlijk Android ervoor dat de Grande Specchio een aardige browser heeft die pagina’s goed weergeeft. Helaas is het invoeren van URL’S en andere tekst met behulp van het virtuele toetsenbord en de trackball een omslachtige bezigheid.

©PXimport

De bedieningsknoppen verraden dat we met Android te maken hebben.

Connectiviteit

Net als de Specchio heeft ook de Grande Specchio veel mogelijkheden om foto’s te ontvangen. Dit kan via wifi, bluetooth, usb en een sd-kaartslot. De wifi-verbinding is de standaardmethode om het fotolijstje te gebruiken en foto’s naar het ingebouwde geheugen te kopiëren. Via de interface van de Grande Specchio zelf verbindt u het fotolijstje met uw draadloze netwerk, waarna het lijstje vanaf de pc benaderbaar is. Om foto’s naar het interne geheugen van de Grande Specchio te kopiëren navigeert u in de verkenner via Netwerk naar de Grande Specchio. Ook een aangesloten usb-stick of geheugenkaartje is via de verkenner op deze manier te benaderen. De Grande Specchio is net als de originele Specchio te koppelen aan een e-mailadres. Wanneer er foto’s naar dit adres worden gemaild, dan verschijnen die automatisch op het lijstje.

De Grande Specchio is tevens via de pc te configureren. Hiervoor wordt de webinterface gebruikt die benaderbaar is door het ip-adres van het fotolijstje in de browser in te tikken. Het ip-adres is eerst op te vragen op het lijstje zelf. De sobere webinterface is hetzelfde als bij de originele Specchio. Via de webinterface is het fotolijstje onder andere te koppelen aan een e-mailadres en rss-feeds met foto’s van bijvoorbeeld Picasa en Flickr. Ook zijn instellingen als de helderheid en de datum aan te passen. Tot slot vindt u zelfs virtuele bedieningsknoppen waarmee het lijstje op afstand te bedienen is op dezelfde manier als met de echte knoppen.

Net als bij de originele Specchio worden normale rss-feeds met tekst niet ondersteund. Gelukkig kan het via een omweg nu wel, want de Grande Specchio is geschikt voor widgets van de webdienst FrameChannel. Hiermee is het mogelijk om op de Grande Specchio onder andere nieuws, weer en echte rss-feeds te volgen. Via de website van FrameChannel stelt u in welke widgets u wilt zien en deze informatie wordt automatisch naar de Grande Specchio verzonden. Het koppelen gebeurt via een code die u op de Grande Specchio opvraagt en invoert op de FrameChannel-website. U hoeft qua configuratie dus niets ingewikkelds te doen.

©PXimport

Bij fotoweergave spiegelt het lijstje naar onze smaak nog steeds te sterk.

Conclusie

Dat de Grande Specchio op Android draait is tijdens het gebruik bijna niet merkbaar, dit is dan ook geen verkoopargument. De interface van de Grande Specchio is erg sober en hetzelfde geldt voor de webinterface. Android maakt het waarschijnlijk wel mogelijk dat er een aardige browser op de Grande Specchio draait en dat widgets van de dienst FrameChannel zijn te gebruiken. Het configureren van de Grande Specchio is soms wat omslachtig en dus komt de handleiding goed van pas. De uitgebreide gebruikershandleiding is via de Parrot-website overigens alleen in het Engels beschikbaar. In het Nederlands is alleen de verkorte installatiehandleiding beschikbaar die ook op papier wordt meegeleverd. Helaas heeft de Grande Specchio nog steeds hetzelfde grote minpunt als de originele versie: hij spiegelt teveel. Bovendien is ook de Grande Specchio fors geprijsd.

Parrot Grande Specchio

Prijs € 500,-

InfoParrot

Scherm 10,4 inch (26,4 cm), resolutie 800 x 600 pixels

Ingebouwd geheugen 200 MB

Aansluitingen usb 2.0 voor usb-stick met foto’s

Kaartlezer SD, MMC

Draadloos 802.11b/g, Bluetooth 2.1 + EDR

Bestandsformaten JPEG

Afmetingen 26 x 26 x 2,5 cm (h x b x d)

Gewicht 650 gram

Extra Muurbevestiging meegeleverd

Oordeel 6/10

Pluspunten

Goed scherm

Foto’s uploaden en e-mailen werkt prima

Widgets van FrameChannel

Minpunten

Spiegelt veel te erg

Uitgebreide handleiding alleen in het Engels

Sober en verwarrend menu

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.