Ben je op zoek naar draadloze oordopjes maar vind je de Apple AirPods niet fijn of te duur? Misschien dat de nieuwste 1More oordopjes iets voor jou zijn. In deze review bespreken we de 90 euro kostende bluetooth oortjes.

Grote kans dat je nog nooit van 1More gehoord hebt. Wij kennen het merk ook pas sinds kort. 1More is een Chinese fabrikant van audioapparatuur en valt op met zijn scherpe prijs-kwaliteitsverhouding. In april testten we een over-ear koptelefoon, nu is het de beurt aan de nieuwe Stylish True Wireless (E1026BT-I). Let op de ‘I’ op het einde, want die geeft aan dat je het nieuwste model hebt. De oudere versie, zonder ‘I’ dus, lijkt er veel op maar heeft een ronduit slechte accuduur.

1More oordopjes

Dit zijn volledig draadloze oordopjes die je opbergt in een klein doosje. Het doosje heeft een ingebouwde accu en laadt de oordopjes automatisch op als je ze niet gebruikt. De oortjes ondersteunen de spraakassistenten Apple Siri en Google Assistent, werken met bluetooth 5.0 en gaan volgens 1More tot 6,5 uur mee voordat ze in het oplaaddoosje moeten. Wat kost dat? 90 euro, en dan hoef je ze niet uit China te importen. De oortjes zijn namelijk te koop bij Belsimpel. Zijn deze 1More oordopjes een goed(koper) alternatief voor bijvoorbeeld de AirPods of kan je deze gadget uit China beter aan je voorbij laten gaan?

©PXimport

Aan het verkooppakket ligt het in ieder geval niet. De oordopjes komen in een luxe verpakking met naast het opbergdoosje ook een apart opbergzakje, micro-usb-kabel en verschillende soorten oortips voor een passende vorm. Het oplaaddoosje laat eveneens een goede indruk achter. Hij heeft het formaat en gewicht van een ei en is gemaakt van hard kunststof. De matte afwerking maakt het materiaal ongevoelig voor vingerafdrukken. Op de voorkant van het doosje zit een drukknop. Eén keer drukken en de deksel klapt open, waardoor de oordopjes tevoorschijn komen. Het doosje sluit met een duidelijke klik. Op de achterkant is een micro-usb-poort geplaatst om de accu van het doosje op te laden.

Oordopjes hebben slechte knoppen

De oordopjes zelf zijn compact en wegen slechts zes gram (per stuk). Ze zijn van kunststof, hebben geen opvallende ontwerpkenmerken en gebruiken per oortje één fysiek knopje voor de bediening. En dat is een nadeel, want de knopjes zitten bijna tegen je oren aan en zijn erg bovendien erg klein. Het is daarom lastig om ze in één keer op de tast te vinden. Het indrukken vergt ook wat kracht. Niet erg gebruiksvriendelijk dus. De AirPods zijn met de aanraakgevoelige schelpen veel eenvoudiger te bedienen.

De 1More oordopjes zijn eenvoudig in en uit te doen en zitten dankzij de schuine pasvorm en rubberen haakje stevig in je oren. Ze vallen niet uit tijdens het rennen, fietsen of wanneer je je hoofd schuin houdt. Omdat de oortjes zweetbestendig zijn, kan je prima inhouden tijdens het sporten. Mocht het regenen dan kan je beter je capuchon opdoen of de oordopjes in het doosje opbergen. Ze zijn namelijk niet waterdicht.

Handig is dat je een oordopje los kunt gebruiken en de ander in de oplaadcase kan laten zitten. Zo kun je bijvoorbeeld muziek luisteren op de fiets en met het andere oor op het verkeer letten. En als je een oordopje kwijtraakt, kan je de andere nog steeds gebruiken. Niet uniek in de wereld van draadloze oordopjes, maar wel praktisch.

Afhankelijk van het besturingssysteem van je smartphone start je de Google Assistent of Apple’s Siri door tweemaal op de knop van het linker oordopje te klikken. Vervolgens stel je een vraag of geef je een commando. Handig, want je smartphone kan in je broekzak blijven. Jammer is wel dat het starten van de spraakassistent alleen werkt als je geen muziek of video luistert/bekijkt. Als dit wel het geval is, moet je een meer ingewikkelde knoppencombinatie gebruiken.

©PXimport

Bellen is niet ideaal

Word je gebeld terwijl je de oordopjes in hebt? Geen paniek: druk eenmaal op de knop van het linkeroortje om de oproep aan te nemen. Houd de knop ingedrukt om het gesprek te weigeren. Ook dit werkt prima. De microfoons van de 1More-oordopjes zijn goed genoeg om te bellen in een rustige ruimte. Als je je in een drukke omgeving of buiten bevindt, is het lastig om een gesprek te voeren. Op de fiets is bellen helemaal onmogelijk. De microfoons vangen namelijk veel omgevingsgeluid op. De geluidskwaliteit tijdens het bellen is ondergemiddeld. Personen met wie ik bel, klinken zwaarder en minder levendig dan dat ze in het echt praten. Dit hoorde ik soms ook van mijn gesprekspartner. Duurdere oordopjes doen dit beduidend beter.

Met het juiste formaat tips (dit verschilt uiteraard per persoon) sluiten de oortjes je goed af voor omgevingsgeluiden. Dit heeft als voordeel dat je het volume niet zo hard hoeft te zetten. Als je je omgeving wel deels wilt horen, kan je het beste één oortje indoen.

©PXimport

Geluidskwaliteit

Van draadloze oordopjes die minder dan honderd euro kosten, kan je geen baanbrekend geluid verwachten. In deze prijsklasse verwachten ‘gewoon goed’ geluid voor tijdens het fietsen, sporten of wanneer je met het openbaar vervoer reist. En precies dat doen de 1More oordopjes. Alle soorten muziek klinken prima, maar de bas overheerst. Dat draagt bij sommige nummers bij aan de sfeer, terwijl het bij andere nummers juist storend is. Dat laatste geldt bijvoorbeeld wanneer je muziek met hoge tonen luistert.

De 1More oordopjes ondersteunen bluetooth 5.0 en zijn geschikt voor de AAC- en aptX-standaarden. Dit resulteert in audio met minimale lag (vertraging). De betere aptX HD-standaard wordt niet ondersteund. Duurdere draadloze oordopjes en hoofdtelefoons kunnen hier wel mee overweg, net als smartphones als de Xiaomi Mi 9 en Huawei P30 Pro.

Verbindingsproblemen

De bluetooth-verbinding met mijn smartphone, een Huawei P30 Pro, is over het algemeen goed. Soms valt het signaal één tot een paar seconden weg, ook als mijn toestel in mijn broekzak zit of op tafel ligt. Op papier reikt de bluetooth-verbinding stabiel tot tien meter, maar dit gebeurt dus niet altijd. Ik lees in andere (internationale) reviews dat er meer mensen zijn die soms tot regelmatig verbindingsproblemen ervaren.

©PXimport

Een ander pijnpunt is dat de oordopjes niet altijd automatisch verbinding maken met mijn smartphone. Volgens 1More wordt de verbinding gelegd als je de oortjes uit het doosje haalt en ze in je oren stopt. Bij mij gebeurt het meerdere keren per week dat slechts één oortje verbindt. Ik moet de oordopjes dan terug stoppen in het doosje en het nog eens proberen. Soms werkt het dan wel, maar het is meermaals voorgekomen dat ik ze na twee niet-succesvolle pogingen maar handmatig koppelde met mijn toestel. Vervelend, want je wilt gewoon meteen luisteren.

Accuduur en oplaaddoosje

De accuduur van de 1More oordopjes is in lijn met andere oortjes in dit prijssegment. Met het volume van mijn smartphone op ongeveer de helft tot zeventig procent, gingen de oordopjes tussen de 4,5 en 5,5 uur mee. Genoeg voor een langere trein- of autoreis, maar niet voldoende om ze een werkdag in te houden. De fabrikant adverteert met een accuduur van 6,5 uur, maar dat haal je vermoedelijk alleen met een erg laag volume.

Wanneer de oordopjes leeg zijn of je ze niet nodig hebt, stop je ze terug in het doosje. De ingebouwde accu laadt de oordopjes zo’n twee tot drie keer volledig op via de magnetische connectoren. Een oplaadbeurt duurt iets meer dan een uur. De accu van het doosje opladen neemt ongeveer even lang in beslag en gaat zoals eerder gezegd via de meegeleverde micro-usb-kabel.

Conclusie: 1More oordopjes kopen?

Met de 1More Stylish True Wireless-I haal je draadloze oordopjes met een goede accuduur, fijn oplaaddoosje en schappelijke prijs (89 euro) in huis. De geluidskwaliteit is prima, maar met een flinke bas. De verbindingsproblemen, matige microfoons en niet zo gebruiksvriendelijke knoppen zijn flinke nadelen en kunnen reden zijn om verder te zoeken. De 1More-oortjes zijn prima, maar de vergelijkbaar geprijsde en eveneens onbekende Funcl-oordopjes bevielen me bijvoorbeeld ook goed. Voor 150 euro haal je de betere Samsung Galaxy Buds in huis, en Apple-gebruikers zijn het beste uit met de AirPods 2019 (180 euro).

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.