Houd je van lekker eten dat ook nog eens gezond is? Dan is grillen dé kooktechniek voor jou. Het zorgt voor minder vet en juist meer smaak – precies wat iedereen wil! En daarvoor hoef je echt niet altijd een barbecue aan te steken. Met een tafelgrill maak je binnen in een handomdraai de lekkerste gegrilde gerechten, het hele jaar door.

Grillen: lekker, gezond en veelzijdig

Lekker en gezond eten staat bij veel mensen hoog op de verlanglijst. Grillen is een geweldige manier om allerlei gerechten en ingrediënten perfect gaar en krokant te bereiden. Het fijne is dat je weinig tot geen vet nodig hebt. Vlees wordt bijvoorbeeld heerlijk mals en het bakt lekker mager uit op een tafelgrill – ideaal voor een gezonde maaltijd met veel smaak.

Grillen is niet alleen iets voor de barbecue in de tuin; ook binnenshuis zijn er genoeg manieren om als grillmaster aan de slag te gaan. In dit artikel richten we ons op het meest veelzijdige apparaat voor in de keuken: de tafelgrill, ook wel contactgrill genoemd.

©Viktoriia M

Zo handig is een tafelgrill

Een tafelgrill is een apparaat met een dubbele grillplaat dat je kunt open- en dichtklappen. De platen hebben vaak een geribbeld oppervlak, waardoor vet en vleessappen gemakkelijk weg kunnen lopen. Soms kun je de platen verwisselen – handig wanneer je er bijvoorbeeld niet alleen vlees of groente op wilt grillen, maar ook wafels of tosti's. Daarnaast hebben de meeste tafelgrills een instelbare temperatuurknop, waarmee je precies de juiste warmte kiest.

Geavanceerde modellen zijn uitgerust met diverse programma's en kunnen zelf via een geluidssignaal aangeven dat het gerecht klaar is. Het grootste voordeel van een tafelgrill is dat het eten van beide kanten tegelijk wordt verwarmd. Dit zorgt ervoor dat je maaltijden sneller gaar en klaar zijn dan bij gebruik van een barbecue of pan.

Tafelgrill kopen? Hierop moet je letten

Zoek je een nieuwe grill? Kijk dan niet alleen naar het vermogen. Meer watt betekent meer kracht, hogere temperaturen en sneller koken – dus je eten is sneller klaar en je krijgt mooie grillstrepen. Maar er zijn meer aspecten om rekening mee te houden. Kun je de platen bijvoorbeeld verwisselen, of op zijn minst uit de grill halen om ze makkelijk schoon te maken? Dat maakt het gebruik een stuk praktischer. En zo ja, mogen ze dan in de vaatwasser of alleen op de hand worden afgewassen?

Het is extra handig als de grill een opvangbakje heeft voor vet en vleessappen, zodat deze niet op je tafel of aanrecht terechtkomen. Instelbare warmte is bijna een must, omdat je bijvoorbeeld vis op een lagere temperatuur grillt dan steak. Een lang snoer is ook een praktisch, zodat je niet per se vlak bij een stopcontact hoeft te grillen. Tot slot kijk je naar je eigen behoeften: heb je al een tosti-ijzer, dan is een tosti-plaat voor je tafelgrill misschien niet nodig, Of juist wel, en dan doe je je tosti-apparaat weg.

Lees ook: Gezonde tosti's om de hele middag op door te gaan

©Sławomir Fajer

Wat kun je bereiden met een tafelgrill?

Een tafelgrill is ideaal voor veel meer dan alleen de perfecte tosti. Vrijwel elk stuk vlees dat je op de barbecue zou leggen, kun je ook op een tafelgrill bereiden. Denk aan biefstuk, varkenshaas, saté, kip en zelfs visfilet. Sudderlapjes zijn wat minder geschikt, maar snel te garen vlees blijft sappig en smaakvol op de grill.

Ook groenten doen het geweldig op een tafelgrill. Gemarineerde plakjes courgette en aubergine zijn een aanrader, net als (vega)burgers. Zelfs bacon bak je moeiteloos krokant tussen de hete platen. Kortom, met een tafelgrill kun je eenvoudig dagelijks gezond en smaakvol koken, zonder dat je het fornuis nodig hebt!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.