ID.nl logo
iRobot Braava 380t - De ideale huisgenoot
© Reshift Digital
Zekerheid & gemak

iRobot Braava 380t - De ideale huisgenoot

De nieuwe iRobot Braava 380t Floor mopping robot veegt en dweilt je vloer volledige automatisch. Is de vloer schoonmaken dankzij de iRobot Braava 380t definitief verleden tijd? Lees het in deze review.

De iRobot Braava 380t kan voor zowel droog vegen als dweilen (moppen) gebruikt worden. Voor beide functies worden opzetstukken meegeleverd. Daarnaast hoef je ook niet snel naar de winkel te rennen om schoonmaakdoekjes te halen, want ook die worden keurig bijgeleverd: één die gebruikt kan worden voor het droog vegen en één voor het moppen. Op de Braava zelf kun je vervolgens aangegeven welke stand je wilt toepassen. Tot nu toe ziet het er allemaal veelbelovend uit.

©PXimport

In de dweilstand vul je het opzetstuk met water.

Navigatie kubus

Geen van de voorgaande iRobot-modellen heeft gewerkt met de zogenoemde navigatie kubus-technologie. De kubus loopt nog op batterijen, niet echt modern voor deze hippe robot. Je plaats het apparaat op een plek in je huis waar hij het hele plafond kan zien met de ingebouwde sensor. Het idee hierachter is dat de robot zo een plattegrond kan maken van de kamer en daarbinnen blijft werken. Wil je dat hij een andere kamer meeneemt, dan moet je de kubus even verplaatsen.

Ik ben er zelf niet volledig van overtuigd dat de iRobot echt een grote bijdrage levert aan werkelijk ieder huishouden. In mijn huis dweilde de Braava rustig verder naar de gang en stootte hij erg vaak zijn hoofd tegen dezelfde muren. Wel corrigeert hij zich uiteindelijk en vaak ook op een slimme manier. De 380t kan over hindernissen die niet hoger zijn dan 5 mm, zoals lage drempels dus.

En de trap?

Fabrikant iRobot belooft dat de Braava 380t niet van de trap kan donderen, maar logischerwijs was ik daar toch enigszins bang voor. Ik ging dus vol spanning over tot een praktijktest. En wat blijkt; de Braava 380t blijft inderdaad keurig op de etage. Het is dus veilig om de robot in je huis te laten rondrijden zonder dat je zelf thuis bent.

©PXimport

De Navigatie-kubus maakt voor zichzelf een schets van de kamer.

Aan het werk

Ten eerste is het vooral erg vermakelijk om de Braava 380t als een soort huisdier door je kamer te zien gaan. Bijna volledig stil tast de robot je vloer af. De enkele keer dat je hem hoort is als hij zich weer eens tegen een muur stoot.

Bij het droog vegen werkt hij in rechte lijnen je huis door. De bijgeleverde doek werkt uitstekend bij het verzamelen van haren en stof. Zeker als je in het bezit bent van huisdieren, of zelf een dikke bos haar hebt, is het zeker een aanwinst.

Daarnaast is er nog de mogelijkheid de robot je vloer te laten dweilen. Je vult het opzetstuk van de Braava 380t met water, stelt hem in op moppen en de Braava 380t gaat aan de slag. De schoonmaakrobot maakt een heen en weer gaande beweging om te dweilen. In deze stand worden ook lichte vlekjes op de vloer verwijderd en na de mopbeurt ziet je vloer er schoon uit.

De zeer hardnekkige vlekken moet je helaas zelf nog even weghalen. Een nadeel is ook dat de wieltjes achter het mop-opzetstuk zijn ingebouwd en dus over het natte gedeelte gaan. Hierdoor ontstaan twee dunnen lijntjes, die je op mijn houten vloer na het opdrogen nog steeds kon zien. Ook doet de robot er in de dweilstand zeer lang over om de vloer schoon te krijgen. Op zich mogen we hier natuurlijk niet over zeuren, aangezien je zelf niets hoeft te doen en niet aanwezig hoeft te zijn.

Na het moppen is de kans groot dat de batterij leeg is, uiteraard afhankelijk van de grote van het huis. Het weer volledig opladen duurt vervolgens zo'n vier uur.

Bereik

Door het kleine, compacte formaat kan de Braava 380t onder de bank door en langs stoelen. Daarnaast kan de nieuwe robot makkelijk in de hoeken vegen door het vierkante formaat, zeker een vooruitgang op de vorige modellen.

Een nadeel is dat hij soms een plekje kan vergeten en niet altijd volledig secuur langs de randen gaat. Ook kan het voorkomen dat de robot een pluisje achterlaat doordat het stof weer van de doek valt. Maar dit is vooral als de vloer zeer stoffig is. Gelukkig weet de Braava 380t over het algemeen het grootste deel van de viezigheid te vangen.

Conclusie

In een (groot) huis is de Braava 380t een echte aanrader. Zeker als je last hebt van veel stof en haren werkt hij goed. Geluidloos en gestructureerd gaat hij door je huis en onderhoudt je vloer prima. Wel blijft het vooral bij 'onderhouden', want je zal zelf zo nu en dan toch echt met een dweiltje langs de hoekjes en hardnekkige vlekken moeten gaan. Heb je echter een druk leven dan is de (relatief betaalbare) Braava 380t zeker aan te bevelen als hulpje in huis.

Goed
Conclusie

iRobot Braava 380t ------------------ **Prijs** €299,99 **Hoogte** 7,9 cm **Breedte** 21,6 cm **Diepte** 21,6 cm **Garantie** 2 jaar **Oplaadtijd** 4 uur **Gebruiksduur** 4 uur **Navigatiemethode** Systematisch **Mapmethode** GPS-chip

Plus- en minpunten
  • Slim kubus design
  • Zowel droog als nat schoonmaken
  • Makkelijk in gebruik
  • Niet voor ieder huis
  • Laat hoekjes en groot vuil liggen
▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos