Vibrators die je oplaadt via usb en bedient met een app: we staan er niet bij stil wat er allemaal voor techniek en technologie in erotisch speelgoed zit verwerkt. Terwijl er, zeker de laatste 100 jaar, behoorlijk wat innovaties zijn doorgevoerd in de wereld van de sextoys.

In dit artikel: Een korte geschiedenis van vibrators | De revolutie van de Magic Wand | Dit is er veranderd in vibratie-oplaad-technieken | Nieuwe mogelijkheden: luchtdruk & suctie

Lees ook: Masturberen: waarom solo ook heel spannend en ontspannend kan zijn

Vibrators

Vibrators zijn de eerste sextoys voorzien van een technologisch aspect. In eerste instantie werden ze gebruikt voor een nekmassage (dat was al rond het jaar 1900), maar later kreeg het apparaat een steeds rechtere, langere vorm, De eerste keer dat vibrators openlijk en openbaar met seks in verband werden gebracht, was in een advertentie voor de Hygeia in 1903. Een spannende move, want het was lang verboden om te adverteren voor apparaten voor seksueel plezier. Op sommige plekken in de wereld is dat zelfs nog steeds zo (Alabama bijvoorbeeld).

In 1920 zag je ook steeds meer vibrators in pornoblaadjes en seksfilms, al werden ze daar nog steeds ‘rugmasseerders’ genoemd. Vanaf 1930 kwamen er steeds meer varianten van deze rugmasseerders op de markt.

Hitachi Magic Wand

Ruim een halve eeuw lang konden vibrator altijd maar op één snelheid gebruikt worden, maar in 1952 vond er een revolutie plaats waarvan we nog steeds de vruchten plukken: de Niagara Handheld Unit 1 kwam uit. Deze vibrator had de mogelijkheid om de snelheid aan te passen. Toen vrouwen in de jaren ‘60 hun seksualiteit meer dan ooit claimden, had dat ook positieve invloed op de verkopen van vibrators. Dit resulteerde in de jaren ‘70 in de opkomst van de Hitachi Magic Wand, de vibrator die op veel plekken nog steeds als masseerder wordt verkocht en tot op de dag van vandaag geldt als een van de meest iconische vibrators ter wereld. Deze modellen werkten overigens allemaal nog met een stekker in het stopcontact.

Lees ook: Zo helpt een wandvibrator je naar een magisch seksleven

Tarzan

In de jaren ‘80 en ‘90 ging het pas echt los met de apparaten, want iedereen begon batterijen te gebruiken en die lange draad was niet meer nodig, wat je veel meer bewegingsvrijheid gaf. Je kreeg vibrators die je aan je vinger kon bevestigen, er kwamen veel stillere varianten en in dit ‘plastic fantastic’ tijdperk leek niks te gek. De Tarzan floreerde! De vreemdste kleuren en vormen passeerden de revue, tot er in de tijd na 2000 veel stijlvollere exemplaren op de markt kwamen. Mooie, subtiele apparaten die niet gek staan op een nachtkastje. 

Oplaadmethoden

In de laatste paar decennia hebben we ook veel verschillende oplaadmethoden gezien voor seksspeeltjes. Er zijn er veel die magnetisch werken, waarbij een speciale oplader de accu via magnetische bolletjes van stroom voorziet. Ook zien we steeds vaker dat je een vibrator via usb-c kunt opladen. Hierdoor hoeven er geen losse batterijen te worden gebruikt en dat is een stuk duurzamer (en handiger, want er is niets zo vervelend als in het heetst van de strijd te moeten gaan zoeken naar batterijen). 

Hoewel je tegenwoordig zou denken dat usb-c de standaard moet zijn en veel beter is, hoeft dat niet per se het geval te zijn. De woordvoerder van het Nederlandse sextoymerk Biird (bekend van Namii) vertelt ons daarover het volgende: “De meest gebruikte manieren van laden zijn magnetisch (wanneer twee magneten met elkaar verbinden, één in het product en de andere in de lader), via een ronde lader, via micro/mini-usb en via een 2.5mm jack-lader. Wij maken uitsluitend gebruik van magnetisch. Dit heeft een paar voordelen. Het is makkelijk te gebruiken, want je hoeft gewoon maar het product neer te zetten op onze magnetische base. En op deze manier kunnen de producten volledig waterdicht blijven.”

©Biird Namii

Suctiespeeltjes

Daarnaast hebben we sinds 2014 ook een heel andere technologie op de seksspeeltjesmarkt gekregen: de suctiespeeltjes. Denk aan de Satisfyer, die door een soort luchtdrukverplaatsingen zorgt voor hevige, clitorale stimulatie. Wederom een revolutie op het gebied van seksspeeltjes: was het eerst alleen maar trillen met een trilmotor, met de komst van de Satisfyer is het ook mogelijk om via sonische golven te worden gestimuleerd. Technisch gesproken gebeurt er dit: een motor drijft een staafje aan, verbonden met een siliconen membraan. Dat membraan gaat vervolgens op en neer en zo wordt de suctie gecreëerd.

Lees ook: Zo werkt de Satisfyer

©Swiss-Discovery - stock.adobe.com

Met een app? Met een app!

Sinds een paar jaar zijn er ook slimme sextoys (hebben we ook een leuk artikel over) op de markt die je via bluetooth met een app op je telefoon verbindt. Vervolgens kun je dan met de app zelf een ander ritme instellen voor het apparaat, of je kunt dat overlaten aan iemand die je toegang geeft tot jouw apparaat. Een sextoy die online is: het is voor veel mensen een ver-van-hun-bed-show, omdat ze sekstoys als iets heel intiems en privés zien. Voor anderen is het juist een nieuwe dimensie aan hun seksleven.

Bij Biird kiezen ze er tot nu toe bewust voor om niet online te gaan met hun seksspeeltjes. “Op papier lijkt dat een super idee, maar in de praktijk is het toch maar zeer onhandig. Zo moet je je telefoon meenemen in bed, wat al voor extra afleiding kan zorgen. Denk aan notificaties die binnenkomen, de juiste app vinden... Daarna moet je het speeltje verbinden met de telefoon over bluetooth en we kennen allemaal wel de frustratie wanneer de connectie niet wil lukken. En daar lig je dan, al dan niet met je partner. Tijdens de act moet je dan ook nog je telefoon in een hand houden om het speeltje te bedienen, het scherm te ontgrendelen....  Tot nu toe hebben we dus nog geen goede gebruikservaring kunnen bedenken waar een app aan te pas komt. Waar we wel aan werken is een product met draadloze controller. Dit heeft hetzelfde effect als een app, maar de controller is ontworpen om zo min mogelijk afleiding te geven.”

Benieuwd naar wat komen gaat? Wij ook!

Zoals je ziet zijn de ontwikkelingen op het gebied van sekstoys enorm snel gegaan, zeker in de laatste decennia. Dat belooft wat voor de aankomende jaren. Op ID.nl houden we je in ieder geval op de hoogte!

💡 Good vibrations

Ben je ooit in San Francisco en wil je meer weten over de geschiedenis van vibrators, dan mag je zeker het Good Vibrations' Antique Vibrator Museum niet missen. Hier vind je een grote collectie vintage speeltjes, daterend vanaf 1880 tot aan de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw. Je kunt de vibrators ook online bekijken.

©Bron: http://www.antiquevibratormuseum.com/

Onderweg telt soms iedere gram, zeker als je veel reist. Voor wie niet houdt van een zware rugtas heeft HP de OmniBook 7 Aero. Deze laptop weegt nog geen kilogram, maar heeft toch een processor met 8 cores in combinatie met 32 GB RAM. Dat klinkt als een uitstekend product voor wie veel onderweg is. Of dat echt zo is? Wij hebben hem getest.

Natuurlijk wist ik dat de HP OmniBook 7 Aero ongeveer een kilogram weegt, maar toch was ik positief verrast toen ik hem uit de doos haalde. De OmniBook 7 Aero is zó licht dat het bijna een stuk speelgoed lijkt. Dat is gelukkig niet het geval, want de behuizing van een aluminium-magnesium-legering zit ondanks het geringe gewicht degelijk in elkaar. Het is daardoor een laptop die je zonder zorgen in je rugtas stopt, waarna je eigenlijk niet meer merkt dat je hem bij je hebt. Mijn eigen laptop is met 1,35 kilogram ook niet bijzonder zwaar, maar toch voel ik een duidelijk verschil als ik de OmniBook 7 Aero meeneem. Fijn als je dagelijks met de trein naar kantoor of studie gaat.

©Jeroen Boer - ID.nl

Waar ik ook blij van word, is dat HP ondanks de compacte behuizing toch in een fijne verzameling aansluitingen heeft voorzien. Natuurlijk wordt de basis tegenwoordig gedekt door usb-c en daarvan krijg je er twee die allebei geschikt zijn voor zowel laden als het aansluiten van een beeldscherm. Thuis of op kantoor kun je hem dus met één kabel aansluiten op je werkplek. Maar omdat je een lichte laptop waarschijnlijk juist onderweg gebruikt, is het fijn dat HP je ook twee normale usb-poorten, een HDMI-aansluiting en een headsetaansluiting geeft. Zo kun je hem ook gewoon gebruiken op plekken waar nog een oudere monitor of beamer staat en heb je ook voor een usb-stickje geen adapter nodig. Het enige dat een klein beetje jammer is, is dat de usb-c-poorten geen usb 4 ondersteunen terwijl de gebruikte processor dat op zich wel kan.

©Jeroen Boer - ID.nl

Lekker tikken

Als je het scherm openklapt, wordt het palmgedeelte in een lichte hoek gezet zodat je fijner kunt tikken. Dat is op de OmniBook sowieso geen straf. Het toetsenbord heeft een prettige aanslag met duidelijke feedback. Prettig, zeker als je net als ik veel met teksten werkt. Het toetsenbord ziet er met zijn grijze toetsen ook overzichtelijk uit en heeft toetsverlichting in twee helderheidsstanden. Een eigenschap die wat mij betreft vooral weer onderweg als je werkt op allerlei ongunstige locaties onmisbaar is. De touchpad met geïntegreerde fysieke knop laat zich eerder omschrijven als oké. Het geheel werkt op zich goed, maar voelt wel minder premium dan het uitstekende toetsenbord.

©Jeroen Boer - ID.nl

Geen last van spiegeling

Het 13,3inch-scherm maakt gebruik van een IPS-paneel en heeft een resolutie van 2560 × 1600 pixels. Hierdoor krijg je goede inkijkhoeken en een scherp beeld. Handig voor onderweg is dat HP het paneel mat heeft afgewerkt, zodat je geen last hebt van storende lichtinval. Ook de helderheid is voor veel omstandigheden hoog genoeg. Verder is het scherm niet heel bijzonder. Zo wordt er slechts een maximale verversingssnelheid van 60 Hz ondersteund, terwijl steeds meer duurdere laptops schermen met een hogere verversingssnelheid hebben. Dat heeft misschien ook iets met de accuduur te maken, iets waarover je verderop meer leest. Boven het scherm vind je een prima webcam die ook geschikt is voor inloggen met gezichtsherkenning via Windows Hello. Prettig is dat de webcam een schuifje heeft om de lens fysiek te bedekken; zo weet je zeker dat je niet bespied wordt.

©Jeroen Boer - ID.nl

Goede prestaties

Op papier stelt de configuratie met een Ryzen AI 7 350, 32 GB RAM en een 1TB-ssd niet teleur. Misschien is 32 GB RAM een beetje overdreven voor een laptop die zich niet laat omschrijven als workstation, maar het is voor een laptop waarvan je het geheugen niet kunt uitbreiden ook weer niet heel gek. Dit is wellicht juist het moment om nog even je slag te slaan voordat laptops met veel geheugen veel duurder worden. De opslag wordt verzorgd door een ssd van 1 TB die gewoon prima presteert. Het is een M.2-ssd die je eventueel kunt vervangen als je opslag tekort komt.

De Ryzen AI 7 350 combineert vier normale met vier energiezuinige cores en heeft een npu die voldoet aan de eisen voor een Copilot+-pc. Je krijgt dus alle extra AI-functies van Windows 11. De prestaties van de chip zijn goed en de laptop scoort een mooie 7527 punten in PCMark 10. Ook de score van 1975 en 12433 punten in CineBench R23 voor respectievelijk single-core- en multi-core-prestaties zijn voor een mobiele processor uitstekend. De prestaties kennen bovendien weinig verval als je de laptop langdurig aan het werk zet. Helaas verandert de koeling dan wel in een soort stofzuiger: de laptop laat goed van zich horen als je hem wat langer aan het werk zet. Bij lichte dingen als browsen of tekstverwerken is de laptop gelukkig wel stil.

©Jeroen Boer - ID.nl

Best wel kleine accu

Wanneer een laptop zo dun en licht mogelijk is, kan het bijna niet anders dan dat er ergens concessies gedaan zijn. Dat is in het geval van deze HP overduidelijk de accu, want een accu met een capaciteit van slechts 43 Wh is tegenwoordig wel heel magertjes. Toch wist de HP me positief te verrassen, want de werktijd bij alledaagse (kantoor)werkzaamheden is met zo'n 12 uur helemaal niet zo verkeerd. Natuurlijk zijn er genoeg laptops met een veel langere accuduur (waaronder de eveneens ook superlichte ASUS ZenBook A14), maar een echte dealbreaker is de werktijd ook weer niet.

©Jeroen Boer - ID.nl

En gamen?

De Ryzen AI 7 350 heeft een geïntegreerde AMD Radeon 860M-gpu en is volgens AMD ook geschikt voor gamen. Je kunt natuurlijk niet verwachten dat een geïntegreerde gpu echt topprestaties biedt. Een score van 2571 punten in 3D mark Time Spy is in ieder geval niet heel indrukwekkend. Ik heb Shadow of the Tomb Raider geïnstalleerd, een spel waarvan ik weet dat het inmiddels goed speelbaar is op een geïntegreerde gpu. Het is een spel van alweer zeven jaar oud, maar grafisch nog altijd mooi. Om op Full HD een beetje soepel te kunnen spelen, moest ik kiezen voor de voorinstelling Lowest waarmee je zo'n 54 fps haalt. Opvallend is dat er met AI-upscaler Intel XeSS niet significant meer frames gehaald worden. Jammer, want op andere laptops heb ik goede ervaringen met zulke AI-upscalers. Het hangt natuurlijk ook een beetje van het spel af en een titel met ondersteuning voor AMD's eigen FSR presteert misschien wel wat beter. De prestaties in Shadow of the Tomb Raider geven wel een goed beeld van de mogelijkheden. Voor soepel gamen zul je wat oudere spellen met lagere kwaliteitsinstellingen of esports-titels moeten spelen. Dit klinkt misschien teleurstellend, maar voor een dunne en lichte ultrabook zijn de prestaties helemaal niet zo verkeerd. 

Conclusie

De HP OmniBook 7 Aero is al met al een heel fijne laptop en dat komt voor een groot deel door het gewicht. Je moet hem dus ook vooral overwegen als je echt een lichte laptop wilt hebben. De laptop weegt nog geen kilo, waardoor je hem altijd makkelijk meeneemt. Ondanks het lage gewicht zijn de prestaties prima en kun je comfortabel werken. Over de stevigheid hoef je je geen zorgen te maken; de aluminium-magnesiumbehuizing is lekker degelijk. Natuurlijk heeft HP wel wat concessies moeten doen om dat lage gewicht te bereiken. Zo is de accucapaciteit niet heel indrukwekkend, al overleef je met 12 uur werktijd op zich wel een werkdag. Voor hetzelfde geld kun je zeker laptops kopen waar je langer op kunt werken, maar die wegen dan ook een stuk meer dan een kilo.

Sony zou overwegen de PlayStation 6 intern uit te stellen en de console pas ergens na 2028 uit te brengen.

Dat meent MST Financial-analist David Gibson via Sandstone Insights Japan. Hoewel de PlayStation 5 al meer dan vijf jaar beschikbaar is - de console kwam eind 2020 uit - is het volgens hem onwaarschijnlijk dat Sony de PlayStation 6 binnenkort uitbrengt.

"Sony verwacht dat de levenscyclus van de PlayStation 5 wordt verlengd, en dat de PlayStation 6-release langer op zich laat wachten dan de meesten voorspellen", zo stelt Gibson. Hij verwacht dat de nieuwe console pas ergens na 2028 uitkomt - op zijn vroegst dus in 2029.

PlayStation 6 is nog niet aangekondigd

Sony zelf heeft nog geen officiële releaseperiode gegeven voor de PlayStation 6. De console is immers nog niet officieel aangekondigd, al is het logisch dat het bedrijf achter de schermen al aan een opvolger van de PlayStation 5 werkt.

Eerder gingen er al wel geruchten over een PS6-release in 2027 of 2028, maar volgens bovengenoemde analyse wordt het dus pas later. Er gaan ook geruchten dat Sony twee apparaten wil uitbrengen: een traditionele console en een hybride versie die ook als handheld gebruikt kan worden - vergelijkbaar met de Nintendo Switch dus.

Reden voor vertraging

Een van de redenen voor een vertraagde komst van PlayStation 6 kunnen de alsmaar stijgende prijzen voor geheugen zijn. Prijzen van RAM (Random Access Memory) stijgen alsmaar doordat er massaal RAM nodig is om het alsmaar populairder wordende AI werkende te houden. RAM is echter nodig in spelcomputers.

De theorie is dat bedrijven nu hun plannen voor nieuwe consoles uitstellen, omdat de prijzen voor RAM zo hoog liggen. Dat zou immers betekenen dat men ook hogere prijzen voor nieuwe consoles moet vragen, en dat zou eventueel een negatief effect op het succes van deze consoles kunnen hebben.

Valkuil van uitstel

Het intern uitstellen van de PlayStation 6 - of andere consoles - kan echter een prijzige aangelegenheid zijn voor bedrijven. Sony heeft vele miljoenen dollars in de ontwikkeling van een nieuwe console gestoken en mogelijk de technologie die in deze console zit gekozen.

Door de PlayStation 6 uit te stellen, veroudert de technologie in de console ook, en komt het bedrijf voor een lastige keuze te staan: gooit Sony de vele miljoenen aan onderzoekskosten weg om nieuwe specificaties samen te stellen, of brengt het bedrijf op een later moment een console met ietwat achterhaalde specificaties uit?