Een goeie speaker uitzoeken is nog niet zo gemakkelijk. De ene luidspreker is de andere niet en het hangt er ook maar net vanaf wat je ermee wilt luisteren. Muziek of films? Sfeervol op de achtergrond of knalfuif? Dit vonden wij de beste speakers van 2017.

Teufel Boomster

©PXimport

De Boomster-speaker van Teufel gaat alweer wat jaartjes mee. In 2017 is er een vernieuwd model gelanceerd, die wat ons betreft weer erg goed scoort. Dit is een flinke luidspreker, voorzien van een handvat zodat je 'm gemakkelijk mee kunt nemen.Ondanks het flinke gewicht is draagbaarheid juist een van de voordelen van deze speaker.

Lees ook: Algemene kooptips voor speakers

De Boomster valt tevens op door zijn veelzijdigheid. Zo is er naast een standaard audio-ingang en bluetooth ook een FM- en DAB+-radio ingebouwd. Tevens is er ondersteuning voor AptX. En de geluidskwaliteit? Laten we zeggen dat de Boomster hard kan. Heel hard. En dat is vooral prettig bij genres als pop, rock en dance.

Lees hier de hele review.

JBL Boombox

©PXimport

Audiofabrikanten zijn blijkbaar dol op de term 'boom' in hun producten. Zo ook JBL met de Boombox. Ook in dit geval betreft het een speaker die bij uitstek geschikt is voor feestjes, waarbij het dak eraf moet. In andere scenario's staat de Boombox namelijk vrij snel te luid, en kun je beter iets anders overwegen.

Koop je de Boombox waarvoor-ie bedoeld is, dan krijg je daar geen spijt van. Apparaten aansluiten kan via usb-poorten, aux of streamen via bluetooth. JBL heeft de speaker tot slot voorzien van een indoor en outdoor-modus, waarbij geluidsprofielen zijn afgestemd op de omgeving waarin je muziek afspeelt.

Lees hier de volledige JBL Boombox review.

De beste multiroom-audiosystemen

©PXimport

Bovenstaande speakers klinken over het algemeen het beste in de ruimte waarin ze staan. Maar als je overal in huis dezelfde muziek wilt horen, kun je gaan nadenken over een multiroom-audiosysteem. Die zijn over het algemeen niet goedkoop. Maar als je voor iedere kamer aparte speakers aanschaft, kun je net zo goed duur uit zijn.

Het fijne aan een multiroom-systeem is dat speakers goed op elkaar afgestemd zijn. Dit jaar hebben we zeven van dergelijke systemen naast elkaar gezet. Sonos, Bluesound, Denon, Samsung, Yamaha, Bose en Raumfeld. Welke kwam als beste uit de test? Dat hangt van een hoop verschillende factoren af.

Lees daarom hier: de 7 beste multiroom-audiosystemen.

HEOS Bar & HEOS Subwoofer

©PXimport

Vind je bij het kijken van films het geluid misschien nog wel belangrijker dan de rest? Doe jezelf dan een plezier met een goede soundbar en toebehoren. Dit jaar kwam op dit gebied de HEOS Bar bij ons erg goed uit de test, zeker in combinatie met de losse HEOS Subwoofer. Standaard zorgt dat voor 3.1 geluid, maar je kunt het uitbreiden tot een 5.1-set.

Deze soundbar is 110 centimeter breed en past wat betreft hoogte netjes onder de tv. Het geluidsbeeld is naar smaak af te stellen in de bijbehorende app, waar je ook extra speakers aan de set kunt verbinden. Een volledige surround set kost bij elkaar een flinke duit, maar met de soudbar alleen is het al genieten geblazen. Uitbouwen kan altijd later nog.

Lees hier de hele HEOS Bar & HEOS Subwoofer review.

Sonos One

©PXimport

2017 kunnen we gerust het jaar van de slimme speaker noemen. Veel techbedrijven duiken op een spraakassistente, die allerlei denkbare toepassingen met zich meebrengen. Zo is de Sonos Play One voorzien van Alexa, die je ook kent van de Amazon Echo-speakers. Helaas verstaat ze alleen de Nederlandse taal nog niet...

De One van Sonos is wat dat betreft dus wat gehandicapt in ons land, maar dat neemt niet weg dat de speaker daarnaast ook gewoon de moeite waard is. De Sonos One is lekker handzaam, maar klinkt desondanks indrukwekkend. Twee speakers zijn aan elkaar te koppelen voor stereogeluid, en er is ondersteuning voor AirPlay.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.