Dit jaar heeft Teufel de Boomster vernieuwd: een flinke speaker die van vrij veel markten thuis is. Weet de Teufel Boomster zich te onderscheiden tussen een overvloed aan speakers? Wij mochten weer eens ouderwets voor de radio zitten om het antwoord te vinden op die vraag.

Ghetto blaster

Met een brede speakergril, stevig handvat en flinke antenne doet de Teufel Boomster 2017 editie) sterk denken aan een moderne interpretatie van de ghettoblaster. Het handvat is geen overbodige luxe; met een gewicht van ruim 3 kilo en een breedte van bijna 40 centimeter is de Boomster geen kleintje te noemen.

©PXimport

Aan de achterkant vinden we de verschillende aansluitingen, die elk zijn verstopt achter een waterbestendig rubberen klepje. Hierdoor is de Boomster spatwaterdicht en kun je deze zonder zorgen buiten gebruiken. Als je de speaker draadloos wil gebruiken, moet je eerst de batterij activeren via een knop aan de achterkant. Dit is een bijzondere eigenschap, aangezien veel speakers automatisch overschakelen op de batterij als je deze ontkoppelt van de netstroom.

Door de aan/uit-knop kort in te drukken, verschijnt er een indicatie van de batterij op het display. Dit wordt weergegeven in percentages. De accuduur is zo’n 15 uur – meestal meer dan genoeg om de hele dag mee te gaan. Het is ook mogelijk om de accu te verwisselen voor losse batterijen.

Feedback

Bovenop de Boomster vinden we de bedieningsknoppen, hoewel het niet echt knoppen zijn. Aan beide kanten van het handvat vinden we aanraakgevoelige gebieden waar je de verschillende functies van de Boomster mee bedient. Het ziet er strak uit, maar heeft zo z’n nadelen.

©PXimport

Doordat het aanraakgevoelige knoppen zijn zonder enige feedback, moet je op het display aflezen of je de knop die je zoekt ook daadwerkelijk hebt ingedrukt. Het display zit achter de gril, die je alleen kunt aflezen wanneer je recht voor de speaker zit. Deze combinatie van een beperkte kijkhoek en knoppen waarbij je niet kunt voelen of je ze indrukt, zorgen ervoor dat de bediening een beetje rommelig aanvoelt.

Back to the Future

Met de knoppen op de bovenkant schakel je tussen de verschillende muziekbronnen die de Teufel Boomster heeft. Naast bluetooth (met NFC) en een AUX-ingang, onderscheidt de Boomster zich met een ingebouwde FM- en DAB+-radio.

Bij het kiezen van FM of DAB+-radio, mag je weer lekker ouderwets de antenne uitsteken. Door in de DAB-modus de volgende-knop in te houden, gaat de Boomster op zoek naar digitale zenders. Binnen enkele seconden pikte de Boomster 17 populaire zenders, die vervolgens kraakhelder werden weergegeven. Bij FM kun je met de volgende- en vorige-knop tussen frequenties schakelen.

©PXimport

De antenne is wel echt nodig om gebruik te maken van FM en DAB+. Het was niet eenvoudig om een (ge)ruisloze FM-verbinding te vinden en ook tijdens het gebruik van DAB-radio viel het signaal af en toe weg. Wel is het zo dat de Boomster de connectie goed weet vast te houden op het moment dat er verbinding is gemaakt. Je kunt 4 zenders een knop toewijzen voor snelle toegang.

Geluid

Naast twee volumeknoppen heeft de Teufel Boomster een aparte regelaar voor de ingebouwde subwoofer. Deze kun je instellen van -6 tot +6. Waar het geluid op stand 0 mooi in balans is, leent +6 zich weer goed voor feestjes. De stand -6 is handig als je de Boomster iets harder wil zetten zonder de buren tot last te zijn. Naarmate we de Boomster langer gebruikten, werd deze functie steeds logischer – vooral in huiselijke kring is het niet altijd wenselijk dat iedereen mee kan genieten.

©PXimport

De Boomster kan hard genoeg om de meeste benedenverdiepingen van geluid te voorzien. Er is geen hoorbaar verschil tussen accu en batterij en de Teufel, die een vrij energiek geluid produceert. Veel pop, rock en dance klinkt dan ook een stuk sterker dan bijvoorbeeld klassieke muziek. De Teufel Boomster heeft ook aptX, waardoor audiofanaten ook van hogere kwaliteit kunnen genieten bij een bluetoothverbinding. Aan volume overigens ook geen gebrek: de Boomster kan zich bijna meten met de Boombox en doet qua volume zeker niet onder voor bijvoorbeeld de Dali Katch – al klinkt die laatst wel beter. Ook is er vrijwel geen sprake van vervorming als we de Teufel Boomster opendraaien naar de maximale volumestand.

Conclusie

De Teufel Boomster is geen kleintje te noemen en brengt naast een energiek geluid ook een paar leuke functies met zich mee. Met een goede batterijduur, aptX en spatwaterdichtheid gooit de Boomster hoge ogen. En functies als FM- en DAB+-radio onderscheiden de Boomster van de rest, evenals een aparte regelaar voor de subwoofer. Helaas is de radioverbinding niet overal even sterk en zorgen de feedback-loze knoppen in combinatie met de beperkte kijkhoek van de gril voor een wat rommelige bediening. Toch lukt het Teufel om met de Boomster een ghettoblaster neer te zetten die er niet alleen modern uitziet, maar ook qua functies met zijn tijd meegaat.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.