Dit jaar heeft Teufel de Boomster vernieuwd: een flinke speaker die van vrij veel markten thuis is. Weet de Teufel Boomster zich te onderscheiden tussen een overvloed aan speakers? Wij mochten weer eens ouderwets voor de radio zitten om het antwoord te vinden op die vraag.

Ghetto blaster

Met een brede speakergril, stevig handvat en flinke antenne doet de Teufel Boomster 2017 editie) sterk denken aan een moderne interpretatie van de ghettoblaster. Het handvat is geen overbodige luxe; met een gewicht van ruim 3 kilo en een breedte van bijna 40 centimeter is de Boomster geen kleintje te noemen.

©PXimport

Aan de achterkant vinden we de verschillende aansluitingen, die elk zijn verstopt achter een waterbestendig rubberen klepje. Hierdoor is de Boomster spatwaterdicht en kun je deze zonder zorgen buiten gebruiken. Als je de speaker draadloos wil gebruiken, moet je eerst de batterij activeren via een knop aan de achterkant. Dit is een bijzondere eigenschap, aangezien veel speakers automatisch overschakelen op de batterij als je deze ontkoppelt van de netstroom.

Door de aan/uit-knop kort in te drukken, verschijnt er een indicatie van de batterij op het display. Dit wordt weergegeven in percentages. De accuduur is zo’n 15 uur – meestal meer dan genoeg om de hele dag mee te gaan. Het is ook mogelijk om de accu te verwisselen voor losse batterijen.

Feedback

Bovenop de Boomster vinden we de bedieningsknoppen, hoewel het niet echt knoppen zijn. Aan beide kanten van het handvat vinden we aanraakgevoelige gebieden waar je de verschillende functies van de Boomster mee bedient. Het ziet er strak uit, maar heeft zo z’n nadelen.

©PXimport

Doordat het aanraakgevoelige knoppen zijn zonder enige feedback, moet je op het display aflezen of je de knop die je zoekt ook daadwerkelijk hebt ingedrukt. Het display zit achter de gril, die je alleen kunt aflezen wanneer je recht voor de speaker zit. Deze combinatie van een beperkte kijkhoek en knoppen waarbij je niet kunt voelen of je ze indrukt, zorgen ervoor dat de bediening een beetje rommelig aanvoelt.

Back to the Future

Met de knoppen op de bovenkant schakel je tussen de verschillende muziekbronnen die de Teufel Boomster heeft. Naast bluetooth (met NFC) en een AUX-ingang, onderscheidt de Boomster zich met een ingebouwde FM- en DAB+-radio.

Bij het kiezen van FM of DAB+-radio, mag je weer lekker ouderwets de antenne uitsteken. Door in de DAB-modus de volgende-knop in te houden, gaat de Boomster op zoek naar digitale zenders. Binnen enkele seconden pikte de Boomster 17 populaire zenders, die vervolgens kraakhelder werden weergegeven. Bij FM kun je met de volgende- en vorige-knop tussen frequenties schakelen.

©PXimport

De antenne is wel echt nodig om gebruik te maken van FM en DAB+. Het was niet eenvoudig om een (ge)ruisloze FM-verbinding te vinden en ook tijdens het gebruik van DAB-radio viel het signaal af en toe weg. Wel is het zo dat de Boomster de connectie goed weet vast te houden op het moment dat er verbinding is gemaakt. Je kunt 4 zenders een knop toewijzen voor snelle toegang.

Geluid

Naast twee volumeknoppen heeft de Teufel Boomster een aparte regelaar voor de ingebouwde subwoofer. Deze kun je instellen van -6 tot +6. Waar het geluid op stand 0 mooi in balans is, leent +6 zich weer goed voor feestjes. De stand -6 is handig als je de Boomster iets harder wil zetten zonder de buren tot last te zijn. Naarmate we de Boomster langer gebruikten, werd deze functie steeds logischer – vooral in huiselijke kring is het niet altijd wenselijk dat iedereen mee kan genieten.

©PXimport

De Boomster kan hard genoeg om de meeste benedenverdiepingen van geluid te voorzien. Er is geen hoorbaar verschil tussen accu en batterij en de Teufel, die een vrij energiek geluid produceert. Veel pop, rock en dance klinkt dan ook een stuk sterker dan bijvoorbeeld klassieke muziek. De Teufel Boomster heeft ook aptX, waardoor audiofanaten ook van hogere kwaliteit kunnen genieten bij een bluetoothverbinding. Aan volume overigens ook geen gebrek: de Boomster kan zich bijna meten met de Boombox en doet qua volume zeker niet onder voor bijvoorbeeld de Dali Katch – al klinkt die laatst wel beter. Ook is er vrijwel geen sprake van vervorming als we de Teufel Boomster opendraaien naar de maximale volumestand.

Conclusie

De Teufel Boomster is geen kleintje te noemen en brengt naast een energiek geluid ook een paar leuke functies met zich mee. Met een goede batterijduur, aptX en spatwaterdichtheid gooit de Boomster hoge ogen. En functies als FM- en DAB+-radio onderscheiden de Boomster van de rest, evenals een aparte regelaar voor de subwoofer. Helaas is de radioverbinding niet overal even sterk en zorgen de feedback-loze knoppen in combinatie met de beperkte kijkhoek van de gril voor een wat rommelige bediening. Toch lukt het Teufel om met de Boomster een ghettoblaster neer te zetten die er niet alleen modern uitziet, maar ook qua functies met zijn tijd meegaat.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.