De Philips Hue Secure Camera is een recente toevoeging aan het complete Philips Hue-assortiment, waardoor moederbedrijf Signify uitbreidt naar het segment huisbeveiliging. De camera is flink aan de prijs en heeft een betaald abonnement – en daardoor houden we een beetje ons hart vast.

Als je wilt beginnen met smarthome in het algemeen, dan raden we vaak twee producten aan: slimme thermostaten of slimme verlichting. Daarmee maak je meteen kennis met wat smarthomes te bieden hebben, namelijk handige apps waarmee je dagelijks gebruikte producten handmatig kunt bedienen en automatisch kunt laten werken – voor jou. Philips Hue was een van de eerste en inmiddels de grootste op het gebied van slimme verlichting (voor binnen en buiten). Mettertijd verschenen er wel wat accessoires, maar al die producten hadden te maken met (het bedienen van je) lampen.

Nu wordt het Hue-assortiment dus uitgebreid met de introductie van de Hue Secure-productlijn, waarmee het bedrijf zich begeeft op het gebied van slimme beveiligingsapparatuur voor in en rond het huis.

Naast de Secure Camera is er ook een starterskit beschikbaar waarin verschillende sensoren zitten, evenals een Hue-bridge en twee lampen. Echter, voor het gebruik van de Philips Hue Secure Camera heb je niet per se een Hue-bridge nodig, aangezien je het systeem direct aan je wifi-netwerk koppelt. Een vloek en een zegen; want je bent minder afhankelijk van Philips Hue, maar er hangt wel weer een extra apparaat aan je netwerk.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Philips Hue Secure Camera: drie varianten

Op de Philips Hue-website kun je zien dat er drie versies van de Philips Hue Secure Camera bestaan. De eerste versie is een bedrade variant, inclusief wandmontage, voor een prijs van (houd je vast) 199,99 euro. Dan is er ook een versie waarbij je een cameravoet krijgt, waar je 30 euro meer voor betaalt. De draadloze versie heeft een prijskaartje van 249,99 euro en ook daar krijg je een wandmontage bij. Dat zijn flinke prijzen voor een markt waarin er al aantrekkelijke opties bestaan vanaf zestig euro (zoals de Aqara Camera E1). Maar laten we ook de S350 van Eufy niet vergeten.

Voor welke variant je ook kiest, elke camera heeft z’n voor- en nadelen. De bedrade versie (inclusief voet) die wij getest hebben hoeft nooit opgeladen te worden. Maar je bent dan wel enigszins beperkt als het gaat om de plaatsing. Daar tegenover staat dat de versie met een accu overal geplaatst kan worden (al dan niet via de wandmontage), maar zo nu en dan aan de lader moet. Verder moet je onthouden dat wanneer je de Philips Hue Secure Camera wilt koppelen aan andere Hue-producten (zoals lampen of sensoren), je wel over een bridge moet beschikken. Anders zien de apparaten elkaar niet.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Het onderscheidende kenmerk

En daarmee hebben we meteen het onderscheidende karakter van de Philips Hue Secure Camera (en aanverwante Secure-apparaten) te pakken: je kunt hem laten samenwerken met andere Philips Hue-producten in huis. Is er niemand thuis, maar registreert de camera wel beweging? Dan kan die de lampen fel laten pulseren en een alarm laten afgaan. Het alarm heeft een maximaal aantal decibel van 80, waardoor de buren het mogelijk niet horen. Maar mocht je zelf op zolder zijn en verwacht je niemand in huis, dan is het geluid luid genoeg om je te waarschuwen.

De Philips Hue Secure Camera maakt onderscheid tussen personen, voertuigen, dieren en overige bewegingen en je kunt precies aangeven waar je wel en geen melding van wilt hebben. Echter, om daar toegang tot te krijgen dien je een abonnement af te sluiten. Dat geldt ook voor opties als pakketherkenning, zelf ingestelde activiteitenzones en cloudopslag. Er zijn twee smaken beschikbaar: een jaarabonnement van 40 euro per camera en een jaarabonnement van 100 euro per jaar (voor alle camera’s die je hebt, met een maximum van 10). Het eerste abonnement heeft dertig, en het tweede abonnement zestig dagen opslag van de videobeelden.

Kijkend naar de prijs van de camera, vinden we de abonnementskosten onnodig en ontzettend hoog. Er zijn goedkopere camera’s op de markt die soortgelijke functies gratis aanbieden (met uitzondering van cloudopslag, waar meestal wel voor betaald moet worden). En het vervelende is verder: de Philips Hue Secure Camera biedt geen offline opslagcapaciteiten aan. Je kunt geen microSD-kaart in de camera proppen en hem ook niet koppelen aan een smarthomehub waar een harde schijf in zit. Als je de beelden voor later wilt bewaren, dan ben je dus verplicht minimaal veertig euro op jaarbasis uit te geven. Dat is niet niets.

©Wesley Akkerman

Onverklaarbaar hoge prijs

Daar komt bij dat de beelden en de audio die de Philips Hue Secure Camera produceert wel van hoog niveau zijn, maar niet per se beter dan bij het goedkopere aanbod. Vooral overdag kun je goed zien wat er in of rondom het huis gebeurt en legt de camera flink wat details vast. Het kan zijn dat er wat details missen in de schaduw, maar over het algemeen zijn de prestaties goed. En datzelfde geldt voor in de avond, al kan het zijn dat de sensor de helderheid van de lampen (ironisch genoeg van Philips Hue) opblaast. Het infraroodnachtzicht is daarom een fijne back-up om te hebben.

Qua audio en beeld ontstijgt de Philips Hue Secure Camera de concurrentie dus niet. En we missen ook behoorlijk wat handige functies die – we noemen het nog maar een keer – wel aanwezig zijn in de eerder genoemde camera’s van Aqara en Eufy. Dan doelen we bijvoorbeeld op het automatisch kunnen volgen van mensen of de handmatige bedienen waarmee we de kijkhoek vanuit de app kunnen bepalen. Nu installeer je de Philips Hue Secure Camera en daarmee is de kous af. Als je een andere kijkhoek wilt, dien je naar de camera te gaan en dat voelt inmiddels wat ouderwets.

Tel daarbij op dat je dus geen lokale opslagopties hebt, en dan kom je waarschijnlijk tot de conclusie dat de Philips Hue Secure Camera een onverklaarbaar hoge prijs heeft. Ja, het is heel fijn dat we nu moeiteloos een camera kunnen toevoegen aan een systeem dat we al jaren gebruiken, maar voor deze prijs hoeft het niet. Bovendien is Hue vaak al aan andere producten te koppelen, bijvoorbeeld via een systeem als Fibaro (al moet je dan wel wat meer smarthome-kennis hebben). Verder is het jammer dat de lampen wél, maar de camera’s níet te bedienen zijn via Google Home of HomeKit.

Philips Hue Secure Camera kopen?

Het is heel fijn dat de beelden in 1080p direct via de Philips Hue-app beschikbaar zijn en dat de beelden van eind tot eind versleuteld zijn. En het installeren is echt binnen enkele minuten gepiept. De beelden ogen prima en de integratie met het Philips Hue-systeem is perfect. Maar daar blijft het bij. Als losstaande beveiligingscamera is de Philips Hue Secure Camera veel te duur en te beperkt, en daar komen dan ook nog abonnementskosten bij voor de slimmere functies. Koop je liever alleen van betrouwbare merken, dan kun je hem overwegen – maar anders zouden we even verder kijken.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.