De LG Q6 is een smartphone die erg doet denken aan het topmodel de LG G6, maar dan in budgetuitvoering. Voor 350 euro heb je een toestel met een extra breed scherm, maar wat heeft de Q6 nog meer te bieden?

LG is niet de enige de budgetvarianten van hun beste smartphone uitbrengt. Zo heeft Huawei bijvoorbeeld de P10 Lite en ook Samsung bracht in het verleden goedkopere edities uit van de Galaxy S-smartphones. De LG Q6 is op zijn beurt afgeleid van de LG G6, een uitstekend toestel, maar hij valt een beetje weg tussen andere vergelijkbare toestellen als de Galaxy S8, iPhone 7 en de OnePlus 5.

Grijze muis

Datzelfde gebeurt een beetje met de Q6. Ondanks dat het toestel is uitgerust met een opvallende (bredere) 2 bij 1 beeldverhouding, springt de smartphone er niet echt uit. Terwijl de P2 van Lenovo voor 300 euro bijvoorbeeld een uitmuntende accuduur biedt en de Moto G5 (Plus) all-round ijzersterk is voor dezelfde prijs (en een vingerafdrukscanner heeft, die op de Q6 ontbreekt). Het mankement van de Q6 is gewoonweg dat het nergens echt in uitblinkt: niet in de prestaties, niet in de camera, niet in de bouwkwaliteit. De beeldverhouding en dunne schermranden zijn leuk. Maar niet meer dan dat.

Wanneer je het toestel voor het eerst in handen krijgt, valt op dat hij behoorlijk dik is. Hierdoor lijkt de Q6 groter dan hij is. Want voor een toestel met een 5,5 inch scherm valt het formaat in de lengte en breedte eigenlijk best mee. Door de metalen rand rondom het toestel voelt de Q6 in ieder geval erg stevig. De achterkant is van plastic dat een beetje rond afgewerkt en fraai van kleur is. In mijn geval kreeg ik de witte uitvoering te testen, die een beetje blauwig is en zelfs een beetje spiegelt. Gelukkig niet zo erg als de HTC U11, waarbij ik zelfs een selfie kon maken in de weerspiegelende achterkant.

Tijdens het testen ontdekte ik echter al binnen een week een drietal flinke krassen in de achterkant. Het plastic is totaal niet krasbestendig, want deze krassen zijn ontstaan tijdens een fietstochtje met de Q6 in een rugtas waar ook wat kleding in zat. Niet bepaald een extreme situatie.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Ruimzittend

Je zou denken dat de wat dikkere behuizing ruimte overlaat voor opvallende specificaties. De 1,4 GHz-processor (ondersteund door 3GB werkgeheugen) is echter geen snelheidsmonster, maar dat kun je ook niet verwachten in deze prijsklasse. De 3.000 mAh-batterij is eveneens niet opvallend groot. Dat is ergens wel jammer, want met een scherm in dit formaat erbij haal je ongeveer een dag à anderhalve dag aan accutijd. In lijn met smartphones in het algemeen, maar niet opvallend dus, ondanks het formaat.

Eveneens in lijn is de opslagcapaciteit van 32GB, waarvan er bijna 11 verbruikt worden aan Android en LG-toevoegingen. De opslagcapaciteit is overigens gewoon uit te breiden met een geheugenkaartje, zodat je altijd genoeg ruimte hebt voor je foto’s, muziek, video’s en apps.

Aan de onderkant zit een verouderde micro-usb-poort om het toestel mee op te laden of bijvoorbeeld te verbinden met je pc. Vrijwel alle nieuwe smartphones worden tegenwoordig echter uitgerust met een usb-c-poort, een nieuwe standaard die bijvoorbeeld ook de usb-poorten op laptops vervangt.

©PXimport

Over grijs gesproken...

Persoonlijk loop ik altijd warm voor schermen van LG. Sinds ik OLED-schermen van dit merk op een beurs heb gezien vallen alle andere tv’s me tegen. En ook de G6 is uitgerust met een prima (breedbeeld)scherm. Dat mag helaas niet gezegd worden van de Q6, en dat is wel pijnlijk, aangezien het 2:1 scherm hét punt is waar LG mee probeert te scoren. Maar het contrast is matig, kleuren zijn grauw alsof er een blauwgrijze screenprotector op het scherm is geplakt. Ook de maximale helderheid is niet heel indrukwekkend, wat vervelend is als je buiten in de zon je smartphone erbij pakt. De matige schermkwaliteit valt erg op als je het toestel naast een andere smartphone legt, ook in dezelfde prijsklasse.

Qua scherpte zit het gelukkig wel goed, je ziet geen ruizig scherm. Ook de schermverhouding is prettig in gebruik. Grappig is bijvoorbeeld dat je twee vierkante foto’s naast elkaar kunt nemen. Alleen is het niet altijd even praktisch bijvoorbeeld als je een video opzet, heb je altijd zwarte balken aan de zijkanten omdat vrijwel alle video’s in andere beeldverhoudingen zijn opgenomen.

©PXimport

Camera

De camera waarmee de LG Q6 is uitgerust, valt voor de prijs niet tegen. Ook hier heeft LG bij mij een uitstekende reputatie, aangezien de toptoestellen altijd hoog scoren in cameratests. De Q6 is in staat heel snel een prima foto te schieten. Bij minder licht is er wel wat ruis te bespeuren, maar dat deert niet voor het geld dat je ervoor betaalt. Veel instelmogelijkheden heb je verder niet helaas, terwijl de gevorderde fotograaf met de G6 helemaal los kan met raw-fotografie, sluitertijd en andere lichtwaardes heb je bij de Q6 eigenlijk alleen de mogelijkheid om HDR aan, uit of op automatisch te zetten. En eigenlijk geeft dat niks. Want in z’n automatische stand zijn de foto’s erg netjes - en gevorderde fotografen zijn toch wat beter af met een topsmartphone die uitgerust is met de beste camera.

Android 7.1

©PXimport

De Q6 is uitgerust met de recentste Androidversie: 7.1. De skin is even wennen, er is geen applicatie-overzicht, maar alle app-icoontjes worden (samen met je widgets) op je startschermen geplaatst. Dat kan rommelig worden. Gelukkig kun je via een aparte LG-app de boel weer ‘ouderwets’ indelen in een startscherm en applicatie-overzicht. Persoonlijk verkoos ik deze optie.

Verder heeft LG Android voorbeeldig ingericht. Geen bloatware zoals misleidende virusscanners en games. Maar een schoon en overzichtelijk besturingssysteem. Ik had geen enkel moment de neiging om Nova Launcher te installeren om Android wat schoner te laten ogen, wat een compliment is. Ook heb ik tijdens de testperiode geen apps hoeven uitschakelen of verwijderen, wat ook vrij uniek is.

Om het ontbreken van een vingerafdrukscanner op te vangen heeft LG de mogelijkheid om met gezichtsherkenning te ontgrendelen aan Android toegevoegd.

Tijdens de testperiode merkte ik dat het toestel overal vlot op reageert. Het starten van de camera, het oproepen van het toetsenbord, apps. Ik vermoed dat dit ook behoorlijk te danken is aan de lichte Androidschil, want de processor en het werkgeheugen zijn basic. Bij zwaardere games begint het toestel natuurlijk wel snel te zweten. Maar voor basale taken als het schieten van foto’s, mailen, whatsappen, browsen, enzovoort is de LG Q6 erg geschikt.

Conclusie

De LG Q6 is een veilige koop en absoluut geen slechte keuze. Toch blinkt hij nergens écht in uit en liep ik tijdens het testen toch steeds tegen kleine teleurstellingen aan. De dikke behuizing die makkelijk krast, het scherm dat een fijn formaat heeft en vervolgens een teleurstellende weergave biedt en het ontbreken van een vingerafdrukscanner en usb-c-poort. Gelukkig maken de schone Androidversie en vlotte camera een hoop goed.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.