Als gepassioneerde doe-het-zelver kom je niet onder het gebruik van pluggen uit. Maar weet je welke plug de beste keuze is voor elke klus? Dit artikel geeft je de antwoorden die je nodig hebt!

Wanneer gebruik je een plug?

Een plug geeft een schroef grip. Bij flexibele materialen, zoals hout, is een plug meestal niet nodig. Je boort de schroef in één keer in het materiaal, zonder eerst voor te boren. Het hout neemt het profiel van de schroef over en de elasticiteit van het materiaal zorgt voor een extra klemmend effect. Dat is lekker makkelijk, maar bij een muur van steen lukt dat niet. Een plug is in dat geval de oplossing.

©Volker Gerstenberg

De juiste plug voor een schroef

Als geoefende klusser denk je misschien dat het kiezen van de juiste plug een koud kunstje is. Geen gekke gedachte, maar helaas gaat het nog vaak mis. Bij pluggen worden de afmetingen standaard op de volgende manier weergeven: buitendiameter x lengte. Hetzelfde geldt trouwens voor schroeven. Bedenk wel dat dit om buitenmaten gaat, terwijl de schroef in de binnendiameter van een plug moet passen.

De verhouding tussen schroef en plug

Hoe lang moet een plug in verhouding tot de schroef zijn? Je verwacht misschien dat de plug minstens zo lang als de schroef moet zijn. Want de schroef moet hier tenslotte inpassen. Dat klinkt logisch, maar het klopt jammer genoeg niet. Het is namelijk noodzakelijk dat de schroef de plug helemaal opvult zodat deze optimaal klemt. Daarom kies je een plug die korter is dan de schroef. Het verschil hoeft niet groot te zijn, een paar millimeter is voldoende.

Het juiste boortje voor een plug

De buitendiameter van de plug is de ideale diameter van het boortje – lekker eenvoudig dus. Hierdoor creëer je een gat waarin de plug direct een klein beetje klemt. Denk eraan dat een gat groter kan uitvallen dan de bedoeling is, vooral als de muur erg brokkelig is. Boor daarom eerst voor met een kleiner boortje. Past de plug niet? Gebruik dan een iets groter boortje.

Wat hang je op?

Wat wil je met de schroef bereiken? Het doel van een schroef is uiteindelijk niet om een plug op te vullen. Bevestig je bijvoorbeeld een plank aan de muur? Tel dat stukje dan op bij de lengte van de schroef. Dat geldt niet voor de plug, want die gaat sowieso helemaal de muur in.

Hoe diep moet je boren?

Als je een object met weinig gewicht ophangt, kun je een vuistregel gebruiken voor de diepte van het gat: vermenigvuldig de diepte van het materiaal met 2,5.

Voorbeeld: Je hangt een plank op met een diepte van 2 centimeter. De diepte van het gat wordt dan 2,5 x 2 = 5 cm. De ideale plug is iets korter, ongeveer 4,5 cm. Kies een schroef die 2 (diepte plank) + 5 (diepte boorgat) = 7 cm lang is.

De minimale diepte van een boorgat is 3 centimeter, voor de stabiliteit. Als je een zware constructie op wilt hangen, is bovenstaande formule mogelijk niet toereikend. Het is dan handig om dieper te boren. Denk er in zo’n geval ook aan dat je een dikkere schroef nodig hebt.

©Evgeniya

Schuif de plug in het gat

Je hebt nu een gat in de muur dat net zo wijd en iets dieper is dan de plug. Als het goed is klemt de plug daarom meteen. Het kan daardoor lastig zijn om deze in het gat te krijgen. Gebruik voor het laatste stukje desnoods een hamer en tik de plug het gat in.

Pluggen uit de muur verwijderen

Na een verhuizing of bij het verven van een muur kom je vak allerlei niet langer gebruikte gaten met pluggen in de muur tegen. Daar zit je natuurlijk niet op te wachten.

Draai een schroef voor een deel in een vastzittende plug (niet te ver, want dan zet de plug te veel uit). Probeer de boel vervolgens met de hand los te wrikken. Beweeg daarbij altijd haaks van de muur af en dus in het verlengde van het gat. Te veel wrikken leidt namelijk tot beschadigingen in de muur. Lukt het je niet om de plug uit de muur te krijgen? Gebruik dan een tang voor extra grip.

©FotoHelin

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.