Interview: Olivier Richters maakt een cirkel rond met Street Fighter-rol

Jouw carrière vanaf de zijlijn meemaken is echt fantastisch. Het voelt alsof je al je dromen waarmaakt: Black Widow, Indiana Jones, Reacher en nu Street Fighter. Wordt het hierna tijd voor een hoofdrol?

Grappig dat je dat zegt. Ik weet het letterlijk pas een maand: in januari heb ik mijn eerste hoofdrol. Ik zit in 70 procent van het script, dus dat was even schrikken. Ik ben nu al mijn tekst aan het leren. Ik ben acht jaar bezig als acteur en ik denk dat ik er nu echt klaar voor ben. Met alle ervaring die ik op sets heb opgedaan, wil ik de wereld laten zien dat een reus ook de hoofdrol kan hebben.

Het wordt een horrorfilm, maar ik ben niet de slechterik. Dat zou je verwachten: ik ben zo groot, dus ik zal wel het monster zijn. Maar voor het eerst speel ik een goedzak. Ook dat is een primeur voor mij.

Street Fighter is natuurlijk super iconisch. Jij bent ook met de game opgegroeid, toch?

Ik vind het bijna stom om te vertellen, want mensen gaan het niet geloven. Toen ik acht was, speelde ik Street Fighter op de Amiga. Het was mijn eerste game ooit, nog op floppy disks die je tussendoor moest verwisselen. Ik speelde met Blanka en Zangief, niet wetende dat dat achtjarige jongetje uiteindelijk Zangief zou wórden. Had ik maar terug in de tijd kunnen gaan om dat te zeggen.

Het is een ongelooflijke eer. Je hebt Tekken, Mortal Kombat, Street Fighter en dan nog een paar, met maar zoveel personages. Iemand moet gekozen worden van over de hele aardbol, en dat ik dat ben, is echt een eer. Street Fighter is gekomen en nooit meer weggegaan.

Welke games hebben jouw gamesmaak nog meer gevormd?

De Nintendo 64 was hét voor mij: GoldenEye, Super Smash Bros., Super Mario 64, Banjo-Kazooie, noem maar op. Ik heb er als kind ook veel Engels van geleerd. Tegenwoordig speel ik games als Elden Ring en Battlefield 6, en zelfs af en toe Fortnite voor de lol. Nu ben ik met Gears of War bezig. De laatste game die ik heb uitgespeeld was de nieuwste Resident Evil.

Misschien ter inspiratie voor je volgende rol?

Dat is wel leuk, ja. Van het geld van de film heb ik meteen een RTX 5090 gekocht, en een 4K-tv van 140 hertz. Al mijn games draaien nu op ultra. Ik ben er helemaal blij mee.

Ik las dat je voor deze rol groter was dan ooit. Hoe hou je dat vol, en vooral hoe lang?

Ik heb een vast regime: zes keer per dag eten om op 160 kilo te blijven, en om de dag trainen. De vraag was: hoe word ik nóg groter? Ik heb natuurlijk ook mijn bedrijf, Muscle Meat, en dat geeft positieve stress, maar ook momenten waarop ik even niet kan eten en pas twee uur later eet. Vier maanden lang was het schema zo strak dat business op de tweede plek kwam en mijn lichaam op één. Normaal is dat andersom.

Als mijn vrouw een uitje wilde doen, zei ik: eerst de gym in, dan die maaltijd eten en dán pas naar de dierentuin. Kijk, Zangief is groter dan Mr. Olympia. Dat ga ik nooit halen, niemand ter wereld. Zelfs Ken heeft in de game enorme schouders, in het echt wat minder [gespeeld door Noah Centineo - red.]. Ik moest dus realistisch zijn, maar ik heb alles gegeven om zo groot mogelijk te worden.

Moest je voor 's nachts nog steeds je wekker zetten om te eten?

Ja, maar tegenwoordig word ik vanzelf wakker. Die kilo kwark gaat nog steeds 's nachts naar binnen.

Stiekem ook wel lekker.

Ik wist dat ik een shirtloze scène zou hebben waarin ik die tractor trek. Die zie je in de trailer, en er staat ook een foto van op mijn Instagram. Daar zie je echt dat die vier maanden effect hebben gehad.

Zangief is een worstelaar, die beweegt heel anders. Heb je daar speciaal voor getraind?

Ja, want WWE-skills heb ik nog niet. Toen ik op de set kwam, heeft de stuntcoördinator alles met me doorgenomen en heb ik heel veel trainingsdagen gehad. Veel is touwwerk. In de trailer zie je dat ik op een gegeven moment de lucht in ga. Dat is van bovenaf gefilmd, maar ik werd echt met touwen tien meter omhoog getrokken. Uiteindelijk is het een pop die valt. Veel moves hoefde ik niet als een echte worstelaar uit te voeren, omdat ze met de zwaartekracht simpelweg niet realistisch zijn.

Maar iemand onder zijn benen pakken en door die tafel smijten, zoals in de trailer, dat ben ik echt. Zonder touwen.

Dat is ook wel blessuregevoelig, lijkt me.

Twee stunts heb ik niet gedaan. Je ziet dat Zangief twee keer achter elkaar een suplex doet. Met 160 kilo moet je dat gewoon niet proberen. Die stuntman werd helemaal als mij aangekleed en van een afstand gefilmd. Hij was natuurlijk geen bodybuilder. Daarna neem ik het over: tien meter de lucht in, je ziet mijn gezicht, en dan knal.

En één stunt was gewoon te gevaarlijk. Als ik word uitgeschakeld, zie je me keihard naar achteren vliegen. Daarbij werd je met een touw met enorme kracht naar achteren getrokken. Als je rug ook maar even naar de zijkant gaat, lig je twee maanden uit. Dat moet je als acteur niet doen, want ik moet ook nog in andere scènes spelen. Dus laat het iemand doen die dat als beroep heeft gekozen. Al met al heb ik zo'n zeventig, tachtig procent van mijn stunts zelf gedaan.

Gelukkig ben je heel gebleven, want je hebt eerder je been gebroken. En er gaat een verhaal rond dat je Harrison Ford per ongeluk een hersenschudding hebt bezorgd. Klopt dat?

Die man staat erom bekend dat hij zijn eigen stunts wil doen, en daar heb ik alle respect voor. Ik zei: “ik weet niet of het moet, ik wil het eigenlijk niet doen.” Maar Harrison stond erop. Dan ga je je toch inhouden, want er staat iemand van 79 tegenover je. De regisseur zei steeds: “niet goed, opnieuw.” Bij take zeven of acht was hij het zat: “Olivier, nu moet je alles geven.”

Dus dan ga je vol. Dan ga je niet meer boven zijn hoofd langs, wat hem meer tijd gaf om te bukken, maar recht op hem af. Na zeven keer vergat hij de achtste keer te bukken. Mijn handen stonden te trillen. Ik dacht dat hij dood was. Echt heel erg. Nu kunnen we erom lachen, omdat hij er uiteindelijk niks aan heeft overgehouden. Maar zo zie je hoe snel dingen fout gaan.

Ik heb er ook van geleerd. Had ik in die eerste drie takes maar gewoon alles gegeven. Hoe vaker je iets opnieuw doet, hoe groter de kans dat het misgaat. Dat was een denkfout van mij.

Zit dat in je achterhoofd als je nu vechtscènes opneemt?

Ik heb met veel stuntacteurs gewerkt en er is één ding waar ze een hekel aan hebben, daar krijg je echt ruzie over. Als er per ongeluk iets met ze gebeurt en jij schrikt, is de scène onbruikbaar. Dus als iemand verkeerd valt: ga als acteur door, anders heeft hij voor niks iets gebroken.

Net als met die touwen. In de trailer zie je dat ik de cyclone doe en iemand wegsmijt. Ik gooide hem precies zoals het moest, en toch ging het touw om zijn nek. Hij werd bijna gewurgd. We hebben het heel snel doorgeknipt. Zo snel kan iets fout gaan, maar ze zitten er bovenop.

Street Fighter is nu te zien in de bioscoop.