De verschillen tussen smartphones en tablets worden steeds kleiner. Zo zag bijvoorbeeld de Huawei Mediapad 7 Youth, een tablet van 7 inch die eigenlijk een telefoon is, onlangs het levenslicht. Maar ook Samsung breidt het aanbod van tablets en smartphones verder uit. De nieuwste loot aan de stam in Samsung’s ‘voor elk wat wils’-productaanbod, is de Galaxy Tab3. In deze review alles over de 8 inch-versie van deze nieuwe Tab-generatie.

Design

Wie de Galaxy Tab3 voor het eerst in zijn handen houdt - en eerder te maken heeft gehad met de Galaxy S4-smartphone – zal letterlijk het idee krijgen hier te maken te hebben met een grote variant van de Samsung-telefoon. Maar dat is positief. Met de bouwkwaliteit van de S4 is het namelijk dik in orde, en zo is het ook met de Galaxy Tab3.

©PXimport

Met zijn 7,4 millimeter is de Galaxy Tab3 lekker dun.

Het apparaat is strak afgewerkt, nergens voel je randjes die uitsteken of onderdelen die loszitten. Bij de camera aan de achterkant is een lichte verdikking zichtbaar, maar die mag eigenlijk geen naam hebben. Er zit een fysieke thuisknop aan de voorkant van het apparaat, aan de zijkant vind je de volumeregeling, een aan/uit-knop en een uitsparing met klepje voor de extra geheugenkaart (MicroSD). Deze zijn ook allemaal zo ontworpen dat ze lijken op te gaan in de rest van de tablet, en dat zorgt ervoor dat de Tab3 prettig is in het gebruik.

De randen om het scherm zijn aan de zijkant erg dun gemaakt, een designkeuze die Apple ook bij de iPad mini heeft doorgevoerd ten opzichte van eerdere versies van de populaire tablet uit Cupertino. Al met al lijkt het bij deze 8 inch Samsung Galaxy Tab3 daardoor alsof je te maken hebt met een volwaardige tablet met een redelijke schermgrootte. Dat is dus gezichtsbedrog, want een standaard tablet is toch al snel ruim 2 inch groter en dat merk je.

Formaat en beeldscherm

Uiteindelijk is het voor jou als consument nog lastig kiezen: er zijn tablets van 7, 8, 9 of 10 inch op de markt, van vele verschillende fabrikanten. En ook Samsung bestrijkt inmiddels deze complete reikwijdte aan schermformaten. Zelfs deze Galaxy Tab3 is verkrijgbaar in een 7, 8 en 10,1 inch-variant.

©PXimport

De kleurweergave van het 8 inch-beeldscherm is zeer levendig.

Het scherm van de door ons geteste Tab3 is dus 8 inch groot. Over de kwaliteit van het beeldscherm kunnen we kort zijn: daarmee is het, ondanks de wat magere schermresolutie, dik in orde. Kleuren komen helder over en contrasten komen lekker door. De Tab3 haalt niet de helderheid van een iPad met Retina-display, maar dat mag je ook niet verwachten voor dit prijskaartje.

Wie een tablet vooral gebruikt voor entertainment, browsen en niet voor zakelijke of zware toepassingen, heeft aan de Samsung Galaxy Tab3 een goede tablet. Hij is ook niet te groot of te zwaar voor in je bagage, maar ook zeker niet te klein om flink actief te zijn op sociale media of snel te e-mailen. Daarnaast kan je de Tab3 ook nog eens gebruiken als afstandsbediening voor je tv.

Handzaam is het sleutelwoord voor deze tablet. Omdat de Tab3 helemaal van plastic is, scheelt dit behoorlijk in gewicht (314 gram). Zelf heb ik een ‘gewone’ iPad (600 gram) en ik merk dat ik die vaak uit mijn tas laat vanwege het gewicht. De Tab3 heb ik tijdens de testperiode overal mee naartoe genomen en dat is echt een groot pluspunt.

Android 4.2.2

De Samsung Galaxy Tab3 draait op Android 4.2.2, ook wel bekend als Jelly Bean. Dat besturingssysteem draait tegenwoordig op nogal wat smartphones en tablets; hiermee onderscheidt de Tab3 zich dan ook niet van andere tablets in deze prijscategorie. Samsung heeft wel zijn eigen TouchWiz-softwareschil over Android gelegd, wat je onder anderen terugziet in de navigatie tussen de verschillende tabbladen met apps en in de navigatie op je beginscherm.

©PXimport

Qua design doet de nieuwe tablet erg denken aan de Galaxy S4-smartphone.

Vrijwel alles is aanpasbaar: de volgorde van apps, de locatie, waar je de zoekbalk van Google wilt hebben. Samsung heeft ook een hele batterij aan eigen apps voor-geïnstalleerd op de Tab3. Om deze te gebruiken moet je wel eerst inloggen met een Samsung-account. Heel spannend is dat allemaal niet en de toegevoegde waarde die al die Samsung-apps bieden, zal per gebruiker verschillen.

Prestaties

De Samsung Galaxy Tab3 is voorzien van een 1,5 Ghz dualcore-processor. Omdat je met een tablet veel zult browsen en veelvuldig wisselt tussen apps, is het natuurlijk wel prettig als je hierbij niet teveel hoeft te wachten totdat hij klaar is met nadenken. Daar laat Samsung met de Tab3 wel wat kansen liggen. Het apparaat ziet er mooi uit, is handzaam van formaat en lekker licht, maar de prestaties qua snelheid laten te wensen over. Samsung had er wel een iets snellere processor in mogen drukken om de rekenkracht van het apparaat te doen toenemen. Eigenlijk is de Tab3 niet snel genoeg voor de veelgebruiker.

©PXimport

De Galaxy Tab3 is erg licht, waardoor hij makkelijk is mee te nemen.

Erg belangrijk bij tablets vind ik de batterijduur. Je smartphone hang je automatisch al geregeld aan de lader, maar voor je tablet zit dit waarschijnlijk wat minder goed in je systeem. Daarom is het handig als hij lang meegaat, en dat doet de Galaxy Tab3 zeker wel. Een dikke 6,5 uur. Ik spaarde hem daarbij niet. Ik liet de schermhelderheid lekker hoog staan en liet ook alle verbindingen (Bluetooth, wifi) gewoon open staan omdat dit gangbaar is in dagelijks gebruik.

Conclusie

Samsung levert met de Tab3 een prima tablet af. Maar veel meer dan ‘prima’ is het apparaat helaas niet. De 8 inch-Tab3 blinkt absoluut uit wat betreft bouwkwaliteit, formaat, gewicht en kleurweergave, maar laat dure punten liggen op het gebied van snelheid en schermresolutie. Het grootste probleem van de tablet is wat mij betreft nog wel het prijskaartje: slechts drie tientjes goedkoper dan de iPad mini. Had Samsung de prijs rond de 250 euro vastgesteld, dan was de aanschaf aanzienlijk beter te verantwoorden. Dat neemt overigens niet weg dat je voor 300 euro alsnog een zeer degelijke Android-tablet in huis haalt.

Samsung Galaxy Tab3 (8 inch)

Prijs € 299,-

Besturingssysteem Android 4.2.2

Processor 1.5 GHz (dualcore)

Scherm FTF LCD 8 inch (1280 x 800 pixels)

Intern geheugen 16 GB (uitbreidbaar met microSD)

Formaat 124 x 210 x 7,4 millimeter

Gewicht 314 gram

Aansluitingen micro-usb, koptelefoon (3,5mm)

Camera achterkant 5 megapixel (720p video)

Camera voorkant 1,3 megapixel

Verbindingen Bluetooth 4.0, wifi, gps

Pluspunten

Handzaamheid formaat en gewicht

Mooie afwerking

Scherm helderheid en contrast

Batterijduur

Geheugen uitbreidbaar tot 64 GB

Minpunten

Snelheid

Prijs

Samsung softwareschil

Schermresolutie

Veel nutteloze apps

SCORE: 7/10

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.