Twitter heeft nieuwe privacyvoorwaarden doorgevoerd. Met wereldwijd ruim 328 miljoen actieve gebruikers, zijn wij natuurlijk benieuwd welke gevolgen dit heeft voor de privacy van Twittergebruikers in Nederland.

Dat Twitter zijn privacybeleid heeft aangepast, kan de Twittergebruikers in ieder geval niet ontgaan zijn. Het bedrijf informeerde zijn gebruikers op diverse manieren over de wijzigingen in het privacybeleid: met een ‘visual prompt’ in de app die de hele hoofdpagina in beslag nam, op de website door een banner en nog via e-mail. Twitter legt daarnaast in een blog uit welke wijzigingen het bedrijf ten opzichte van het vorige privacybeleid heeft doorgevoerd.

Twitter geeft onder meer aan op nieuwe manieren te zullen samenwerken met adverteerders om op die manier de aangepaste advertenties die gebruikers zien te verbeteren. Daarnaast benadrukt het sociale netwerk dat de Twittergebruiker meer controle verkrijgt over zijn gegevens.

Do Not Track

Twitter werkt samen met advertentiepartners om gerichtere advertentiecontent aan te bieden. Dit doet Twitter op basis van informatie die de adverteerders met Twitter delen, dan wel door Twitter zelf verzamelde informatie. Door middel van de nieuwe instellingen bij Personalisatie en gegevens kan een Twittergebruiker zelf bepalen of hij op en buiten Twitter op ‘interesses gebaseerde’ advertenties wenst te zien.

Allemaal leuk en aardig, maar de beloofde controle over gegevens is slechts op opt-outbasis, waarmee gebruikers alleen keuzes krijgen nadat Twitter zijn privacy-instellingen standaard heeft ingesteld op een wijze die de privacy van de gebruikers behoorlijk beperkt. Meer controle klinkt als een verbetering, maar verliest zijn betekenis als de privacy-beperkende opties standaard staan ingeschakeld.

Ook een minpunt is dat Twitter deze instellingen introduceert als vervanging van de Do Not Track-instelling. Bij de Do Not Track-functie meldt de browser bij iedere website die de gebruiker bezoekt dat hij niet gevolgd wil worden. Deze instelling wordt nu door Twitter niet meer ondersteund.

Als het op het bieden van informatie aankomt, doet Twitter het niet slecht. Twitter biedt gebruikers inzicht in welke bedrijven gebruikmaken van de mogelijkheid om op basis van de gegevens van gebruikers gericht te adverteren.

Twitter biedt gebruikers tevens een overzicht van hun ‘interessecategorieën’. Dat zijn de categorieën van informatie, gebaseerd op activiteiten van Twittergebruikers, waarvan Twitter denkt dat de gebruikers er wel in geïnteresseerd zijn. Twitter meldt dat je je kunt afmelden voor advertenties op basis van die interessecategorieën. Hierdoor krijg je echter alleen andere advertenties op Twitter te zien, maar je wordt niet verwijderd uit doelgroepen van adverteerders.

Cookies

Wanneer een Twittergebruiker een website bezoekt met Twitter-content, zoals een Twitter-share-knop of een ‘embedded’ tweet, gebruikt Twitter tracking cookies om het surfgedrag van de gebruiker te volgen en zo informatie over die gebruiker te verzamelen en op te slaan. Deze gegevens bewaarde Twitter voor de update van het privacybeleid gedurende tien dagen. Maar de bewaartermijn is door Twitter inmiddels verlengd tot dertig dagen.

Door de bewaartermijn te verlengen, kan Twitter gedurende een langere periode gegevens over een specifieke gebruiker verzamelen en zodoende een vollediger profiel van de gebruiker opstellen op basis waarvan geadverteerd kan worden. Deze wijziging heeft echter geen invloed op Twittergebruikers in de Europese Unie: Twitter slaat namelijk geen gegevens op van deze groep gebruikers. De instelling die je kan aanpassen waarmee je gegevens delen kunt uitschakelen, heeft dus geen effect voor Nederlandse Twittergebruikers.

Delen van data

Twitter heeft daarnaast de wijze aangepast waarop het niet-persoonlijke gegevens, geaggregeerde gegevens en gegevens op apparaatniveau deelt. Het delen van gegevens gebeurt onder andere via overeenkomsten met specifieke adverteerders, op grond waarvan zij gegevens mogen koppelen aan de naam, het e-mailadres of aan andere persoonlijke informatie van de gebruiker.

Adverteerders krijgen zo van Twitter toegang tot een uitgebreid profiel van de gebruiker. Het goede nieuws is dat Twitter gebruikers nu de mogelijkheid biedt om de ‘toestemming’ tot toegang in te trekken. Maar ook hier betreft dit slechts een opt-out-toestemming. Twitter gaat er dus van uit dat de gebruiker toestemming heeft gegeven, tenzij de gebruiker die toestemming intrekt.

Conclusie

Twitter informeerde gebruikers tijdig en helder over de wijzigingen in het privacybeleid en Twittergebruikers krijgen beter inzicht en controle over hoe de dienst gebruikmaakt van de gegevens die beschikbaar zijn. Ze kunnen zelf instellen of ze gepersonaliseerde advertenties willen zien. Die zijn alleen wel standaard ingeschakeld. Fijn is dat Twitter gebruikers inzicht biedt in de adverteerders die op basis van de gegevens van gebruikers gericht adverteren.

Dan de nadelen. Twitter is gestopt met ondersteuning van de Do Not Track-instelling en de gegevens die het netwerk via cookies verzamelt, worden langer bewaard. Toestemming voor het delen van gegevens is slechts een opt-out-toestemming en adverteerders van Twitter krijgen door het delen van data de mogelijkheid om uitgebreide profielen van de gebruikers op te stellen. Je wordt tevens nooit verwijderd uit doelgroepen van adverteerders.

Al met al is er inhoudelijk weinig aan te merken op de door Twitter aangeboden informatievoorzieningen, maar vooralsnog toont de dienst voornamelijk woorden in plaats van daden. In de aankondiging over het nieuwe privacybeleid suggereert Twitter dat gebruikers meer controlemogelijkheden krijgen om het gebruik van hun gegevens te reguleren. Deze controle lijkt een illusie als het gaat om het verbeteren van de privacy van gebruikers, nu alle instellingen standaard door Twitter zijn ingeschakeld.

Tekst: Lora Mourcous (SOLV advocaten)

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.