De Fetch+ 4 wordt door Trek gepresenteerd als auto-vervanger, gemaakt om veel bagage of kinderen op een comfortabele manier te vervoeren. Is hij echt zo ruim en comfortabel? Je leest dit en meer in deze review van de Trek Fetch+ 4 elektrische bakfiets.

In samenwerking met Trek.

Als onderdeel van de Kieskeurig.nl E-bakfiets Duurtest hebben drie onafhankelijke testers deze Trek Fetch+ 4 uitgebreid getest. De testrijders mochten deze bakfiets drie weken lang intensief gebruiken. Wil je meer weten over de testprocedure en hoe de testers gematcht zijn met de e-bikes? Of wil je weten welke bakfietsen uiteindelijk met een predicaat uit de procedure zijn gekomen? Klik dan op onderstaande knop. 

Ruime en hoge bak

De Trek Fetch+ 4 is een elektrische bakfiets met een ruime, hoge bak. Hij wordt door Trek als vervanger van een auto gepresenteerd, en je kunt er volgens Trek dan ook maximaal vijf kinderen mee vervoeren: vier in de bak en één op een kinderzitje achterop. Deze fiets heeft namelijk ook een bagagedrager (en dat hebben lang niet alle elektrische bakfietsen). Er kunnen twee kinderen op de (standaard meegeleverde) comfortabele stoeltjes zitten. Naast de kinderen is er plek voor ofwel boodschappen/rugtassen, ofwel een zitbankje voor nóg twee kinderen (verkrijgbaar als los accessoire), ofwel een Maxi-Cosi-standaard (ook als accessoire verkrijgbaar) zodat een baby ook mee kan in de bak.

De meeste testers vinden de hoogte van die bak fijn: kinderen zitten veilig in de bak maar kunnen wel goed over de rand heen kijken. Oudere kinderen kunnen zelf over de rand klimmen, en de bak is diep genoeg zodat boodschappen die je erin zet er niet uit kunnen vallen. Een andere tester had graag een wat lagere instap of een inkeping gehad zodat kleinere kinderen (2,5 à 3 jaar) ook zelf erin kunnen klimmen.  

Comfortabel fietsen

De testers die nog nooit op een bakfiets gereden hebben, moeten wel even wennen aan de lengte van de bakfiets, maar na een paar ritjes fietsen ze er zo mee weg. Ondanks zijn lengte en gewicht (wat het op de standaard zetten wel een uitdaging maakt), is hij wel erg wendbaar en heeft hij een kleinere draaicirkel dan verwacht werd. Dat komt omdat het wiel, dat voor de bak zit, ver kan draaien. Meerdere testers merken op dat de Fetch+ 4 stabieler rijdt wanneer er gewicht in de bak zit, zoals kinderen of boodschappen. Tester Roos schrijft: “Met wat extra gewicht in de bak vind ik de fiets fijner fietsen, zonder gewicht slinger je er wat meer mee.”

De trekkracht van de motor is sterk, en een tester ervaart dat je zelfs gemakkelijk fietst bij harde wind op het platteland. Wel moet je zorgen dat je in een lage versnelling fietst, dan fiets je soepel en snel weg met “een heerlijk duwtje in de rug”, aldus Chavenne. Een andere tester, Debbie, ervaart dat als je in een hoge ondersteuningsstand fietst in heuvelachtig gebied, de accu wel een stuk sneller leeg gaat. 

Veilig en robuust

De testers ervaren deze bakfiets allemaal als zeer veilig. Chavenne: “Dat komt door de robuustheid van de fiets en bak, maar ook door de verlichting die automatisch aan gaat. En de rode kleur valt ook op in het verkeer.” De bakfiets is overigens ook verkrijgbaar in het zwart. De testers zijn te spreken over de robuustheid en afwerking van de fiets. De sterke bak is makkelijk schoon te maken met een doekje. Ze omschrijven het uiterlijk als: stoer design met hoekige vormen. 

Meerdere gebruikers

Als je de fiets met meerdere berijders wilt kunnen afwisselen, is het erg handig dat je het zadel heel gemakkelijk kunt verstellen: dit gaat namelijk via een knop op het stuur. Bij tester Debbie Deguelle-Sleicher beweegt het zadel echter wel te makkelijk: bij het afstappen draait het mee. Onze kleinere testers (tussen de 1.60 en 1.70 m) vinden het stuur wel erg hoog, en dit is niet in hoogte te verstellen. Wel vinden alle testers de ergonomische handvatten weer erg prettig.

Deze elektrische bakfiets heeft geen display; je gebruikt je smartphone met een app om de snelheid, ondersteuning, accuniveau en dergelijke te zien. Je smartphone wordt tijdens het rijden gelijk opgeladen. Chavenne Ooms heeft ervaren dat je die app op dit moment maar aan één telefoon kunt koppelen: dat is onhandig als bijvoorbeeld je partner de bakfiets ook wil gebruiken. Je kunt de fiets trouwens ook zonder de app gebruiken: via kleuren op het bedieningspaneel op het stuur zie je in welke ondersteuningsstand je fietst.

Conclusie

De Trek Fetch+ 4 elektrische bakfiets wordt geprezen om zijn robuuste ontwerp, ruime en hoge bak en comfortabele stoeltjes voor de kinderen in de bak. Hij heeft een sterke motor die goed presteert, zelfs in harde wind of heuvelachtig gebied. Als de bak beladen is fietst de Fetch+ 4 stabieler dan wanneer de bak leeg is. Erg prettig is dat het zadel van de Fetch+ 4 eenvoudig in hoogte is aan te passen door middel van een knopje op het stuur, zodat hij gemakkelijk door meerdere berijders gebruikt kan worden.

Pluspunten:

• Goed zittende stoeltjes in de bak

• Robuust

• Mooi afgewerkt

• Trekt snel op

Minpunten:

• Bak-instap aan de hoge kant

• Wegligging met lege bak

• Zadel draait te makkelijk mee

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.