De Leapmotor T03 is een Chinese elektrische nieuwkomer die nog geen 20.000 euro kost. Tot dusverre opereerde alleen de onlangs vernieuwde Dacia Spring Electric in deze prijsklasse. Welke van deze twee auto's heeft het meest te bieden voor zijn lage prijs? Of kun je beter even doorsparen voor een Dongfeng Box of Citroën ë-C3?

©Leapmotor

Leapmotor T03

Ondanks de complete standaarduitrusting weet Leapmotor de prijs van de nieuwe T03 nét onder de 20.000 euro te houden. De vijfdeurs hatchback is 3,62 meter lang en 1,63 meter breed. Dat maakt hem veruit de kleinste auto in deze prijsvergelijking. De T03 heeft een krachtige elektromotor met 95 pk, de 37,3kWh-batterij is volgens de WLTP-normering goed voor een actieradius van 265 km. De opties beperken zich tot de kleurkeuze. Wordt verkocht door dealers van de Stellantis-merken.

©Dacia

Dacia Spring Electric 65

Dankzij een grondige facelift oogt de Dacia Spring Electric nu een stuk volwassener. Aan de techniek heeft Dacia bij deze update echter niets veranderd: zowel de elektromotor (45 of 65 pk) als de batterij blijft bescheiden prestaties leveren. Ook de standaarduitrusting is in vergelijking met de Leapmotor T03 karig te noemen. De Dacia Spring is 8 cm langer dan de Leapmotor, en dat merk je vanbinnen onder meer aan de grotere kofferbak. De 45 pk sterke Spring Electric is er al vanaf 18.950 euro.

©Dongfeng

Dongfeng Box

Met een lengte van 4 meter en een instapprijs van 22.400 euro opereert de Dongfeng Box in een hoger segment dan de Leapmotor T03 en Dacia Spring Electric. Het prijsverschil van zo'n 2500 euro betaalt zich terug in meer binnenruimte en naar verluidt de mogelijkheid van het trekken van een aanhangwagen. Voor adaptieve cruisecontrol moet je echter bijbetalen. De Box weegt een paar honderd kilo meer dan de T03 en Spring. Vooralsnog is de Dongfeng op slechts vier locaties in Nederland te bezichtigen.

©Citroën

Citroën ë-C3

Met de aankondiging van de ë-C3 kwam Citroën als eerste Europese merk tegemoet aan de vraag naar een compacte, maar vooral betaalbare elektrische auto met een acceptabele actieradius en goede bruikbaarheid buiten de stadsgrenzen. De basisprijs van de ë-C3 bedraagt 24.290 euro, maar je moet algauw een flink bedrag extra neertellen als je ook de (meeste) accessoires uit ons wensenlijstje wilt hebben. Daardoor komt het predicaat 'betaalbaar' voor veel consumenten eigenlijk al snel te vervallen.

Conclusie

De nieuwe Leapmotor T03 is een ijzersterke aanbieding, als we puur kijken naar de prijs en wat de kleine Chinese EV daarvoor te bieden heeft. Een beoordeling van zijn rijeigenschappen en laadprestaties laat nog heel even op zich wachten. In deze vergelijking is hij echter wel (veruit) het kleinst, wat ook in het interieur tot uiting komt. De 95 pk sterke elektromotor belooft uitstekende stadsprestaties, maar daarvoor vraagt hij wel behoorlijk veel stroom.

De Dacia Spring Electric 65 in Expression-uitvoering kost precies hetzelfde als de Leapmotor T03. Hij is duidelijk groter en ruimer, maar heeft niet zo'n rijke (veiligheids)uitrusting en qua prestaties kan hij niet aan zijn nieuwe Chinese concurrent tippen. De Dongfeng Box is duidelijk een maatje groter dan deze twee modellen en zit ook in een andere prijscategorie. Maar dan krijg je wel een grotere, ruimere auto die vermoedelijk een aanhangwagen van 750 kilo kan trekken.

De Citroën ë-C3 is ongeveer van soortgelijk formaat als de Box, maar zijn instapprijs is wel wat hoger. En dat terwijl de standaarduitrusting van de compacte Franse EV lang niet zo uitgebreid is. Dat maakt beide Chinese nieuwkomers des te interessanter als je op zoek bent naar een compacte en betaalbare EV.

©Leapmotor

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.