De Hyundai IONIQ6 lijkt met zijn futuristische design wel uit een sciencefictionfilm te komen. Toch rijdt de gestroomlijnde sedan heel alledaags, zo luidt het oordeel van drie testrijders die de IONIQ 6 gedurende meerdere weken in de dagelijkse praktijk hebben beproefd.

Partnerbijdrage – in samenwerking met Hyundai

Is de Hyundai IONIQ 6 een praktische auto? Hoe ervaar je de bediening van het dashboard? Wat vind je van de rijeigenschappen van de auto? Hoe snel is de batterij weer opgeladen? Het zijn slechts enkele vragen die drie testrijders gesteld werden om voor de Kieskeurig.nl EV-Duurtest een objectief oordeel te kunnen vellen over de Hyundai IONIQ 6.

De auto is steeds een week door elke testrijder uitgebreid gereden, onder veel wisselende omstandigheden om zo een goede indruk te kunnen krijgen hoe hij in de praktijk presteert. Lees er alles over in het gratis testrapport van de Hyundai IONIQ 6.

614 kilometer op een volle batterij

Door zijn nadrukkelijke stroomlijn is de Hyundai IONIQ 6 een erg opvallende auto. Daar moet je van houden. De gladde lijnen hebben echter een doel: het bereiken van een zo laag mogelijk energieverbruik. Voorzien van een 77,4kWh-batterij heeft de IONIQ 6 een actieradius van maar liefst 614 kilometer. Ook aan de snellader levert de IONIQ 6 uitzonderlijke prestaties. In zijn prijsklasse zijn maar heel weinig auto’s die bij een maximum laadsnelheid van 239 kW in de buurt komen – laat staan overtreffen.

©ID.nl

Rijervaringen

Ondanks de futuristische vormgeving rijdt de IONIQ 6 zoals je van een moderne elektrische middenklasser mag verwachten. De 229 pk sterke elektromotor levert soepele prestaties, het onderstel is afgestemd op comfort met een zweempje dynamiek. De drie testrijders zijn zeer te spreken over de rijeigenschappen van de IONIQ 6. “In bochten is het lekker doorrijden, met een uitstekende wegligging”, zegt Ruud.

Lees hier hoe de testrijders zijn geselecteerd voor deze EV-Duurtest.

Actieve rijhulpsystemen

Rudy constateert dat de auto echt bedoeld is om comfortabel mee te rijden. De bestuurder van de IONIQ 6 heeft de keuze uit meerdere rijprogramma’s. “Het wisselen tussen die verschillende programma’s werkt erg goed en soepel”, zegt Eric. De Hyundai IONIQ 6 heeft een zeer complete veiligheidsuitrusting, waarbij tal van rijhulpsystemen de bestuurder werk uit handen nemen. Dat is voor de testrijders even wennen: Rudy vindt dat het systeem om de auto tussen de wegbelijning te houden subtiel werkt, maar in sommige situaties iets te actief reageert.

©ID.nl

De Hyundai IONIQ 5 is ook getest. Hier lees je de bevindingen van de testers.

Wennen aan bediening

Het vrijwel geheel gedigitaliseerde dashboard vraagt eveneens enige gewenning. “Het bedieningssysteem werkt soms wat traag”, oordeelt Ruud. “Bovendien staan niet alle knoppen op een logische plek.” Over de vorm van de kofferruimte zijn de drie testrijders eveneens eensgezind. “De kofferbak is weliswaar ruim, maar heeft te weinig hoogte”, zegt Rudy. “De opening van de kofferbak is net te klein om gemakkelijk het onderstel van een kinderwagen of een krat boodschappen in te laden”, beargumenteert hij.

Serieus cadeautje

“Per saldo is de IONIQ 6 een heerlijke auto. De complete uitrusting heeft echter wel een prijs”, besluit Rudy zijn oordeel. Ruud ziet dat genuanceerder. Hij ziet zichzelf zijn geliefde diesel in de toekomst wel inruilen voor een EV. “Daarvan heeft de Hyundai IONIQ 6 mij meer van overtuigd.” Met de verkoopprijs van de IONIQ 6 kan hij dan ook prima leven. “Je krijgt er een serieus cadeautje voor terug.”

©Hyundai

Conclusie: Hyundai IONIQ 6 kopen?

Of je het expressieve uiterlijk van de Hyundai IONIQ 6 kunt waarderen, is natuurlijk een kwestie van smaak. In de dagelijkse praktijk is het veel belangrijker dat de bediening van alle elektronische systemen logisch is, dat je comfortabel zit en dat het opladen van de batterij je niet teveel tijd kost. Op die onderdelen is de IONIQ 6 geslaagd. Een kritische noot kraken de testrijders over de kofferruimte, die weliswaar heel ruim is maar ook een geringe hoogte heeft.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.