Sonos heeft vandaag de nieuwe PLAY:5 aangekondigd. De multiroomluidspreker is de opvolger van de bestaande PLAY:5 die in 2009 op de markt kwam. Wij hebben de kans gehad om de luidspreker kort in het echt te beluisteren. Wat was onze eerste indruk?

De huidige Sonos PLAY:5 kwam zes jaar geleden op de markt als de ZonePlayer S5. De PLAY:5 is nog steeds een genot om naar te luisteren, maar het ontwerp van de behuizing begon eerlijk gezegd wat gedateerd te worden. Sonos' nieuwere PLAY:1 en PLAY:3 vind ik in ieder geval een stuk fraaier ogen. De nieuwe PLAY:5 is nog steeds een flinke jongen, maar is veel simpeler vormgegeven waardoor hij veel minder opvalt. De matte afwerking van de kunststof behuizing die in zwart en wit verkrijgbaar is oogt daarbij erg netjes. Net als bij zijn voorganger kun je twee luidsprekers koppelen tot een stereopaar. Gelukkig kun je daarbij de PLAY:5 nu wel verticaal neerzetten. Dat oogt minder lomp en meer zoals je van een stereosysteem verwacht.

©PXimport

De PLAY:5 is in wit en zwart verkrijgbaar.

Aanraakknopjes

Een opvallende verandering ten opzichte van alle Sonos-componenten is dat de fysieke knopjes op de bovenkant vervangen zijn door aanraakgevoelige knoppen. Hiermee kun je het volume en het vorige of volgende nummer bedienen met aanraak- en veegbewegingen. Vooral het kiezen van het vorige nummer is handig, op de huidige Sonos-luidsprekers kun je alleen het volgende nummer kiezen door te dubbelklikken op de afspeelknop.

©PXimport

De bediening is nu aanraakgevoelig.

Oog voor detail

Volgens Sonos bleek dat gebruikers die hun PLAY:3 verticaal als stereopaar neerzetten niet alleen de kant met de rubber voetjes gebruikten, maar juist ook de kant zonder voetjes. De reden hiervoor? Door beide oriëntaties te gebruiken staan de logo's netjes naar binnen. Sonos heeft hier bij de nieuwe PLAY:5 rekening mee gehouden, je kunt dankzij rubber dopjes op beide zijden de luidspreker nu op twee manieren verticaal zetten. Een fraai detail dat laat zien dat er goed is nagedacht over de PLAY:5. Een ander detail blijkt als je heel goed naar de voorkant kijkt. Niet alleen de grill bevat gaatjes, ook het logo is voorzien van minuscule gaatjes om het geluid van de in het midden geplaatste tweeter door te laten.

©PXimport

Je kunt de nieuwe PLAY:5 op drie manieren neerzetten.

Nog beter geluid

De PLAY:5 klonk al goed, maar de nieuwe PLAY:5 gaat daar nog een stuk overheen. Ik en mijn collega merkten op dat de PLAY:5 een stuk helderder klinkt zonder in te leveren op de body. Daarbij kan de PLAY:5 ook flink hard zonder dat het geluid vervormd wordt. Bij het koppelen van twee PLAY:5-luidsprekers als stereopaar werd dat alleen nog maar sterker. Vooral de laag- en basweergave klonk nog beter. Voor deze strakke geluidsweergave heeft Sonos zes luidsprekers in combinatie met zes aparte versterkers ingebouwd. Hiervan zijn drie luidsprekers tweeters en drie luidsprekers mid-woofers.

©PXimport

Zes luidsprekers zorgen voor een vol en helder geluid.

Mijn korte kennismaking met de nieuwe PLAY:5 smaakte dus zeker naar meer. Wil je hem zelf horen? Dan moet je nog even geduld hebben. De originele PLAY:5 is per direct niet meer te koop. De nieuwe PLAY:5 verschijnt binnenkort in zwart en wit op de markt en gaat 579 euro kosten.

Trueplay: geluidskalibratie met je iPhone

Naast de nieuwe PLAY:5 heeft Sonos ook Trueplay aangekondigd. Hiermee kun je de geluidsweergave van Sonos-luidsprekers kalibreren naar je ruimte. Dempt jouw kamer bijvoorbeeld bepaalde frequenties te sterk, dan worden die door Sonos extra benadrukt zodat de muziek weer goed klinkt. Het kalibreren kan vooralsnog alleen in combinatie met een iPhone of iPad omdat Sonos daar het meeste controle heeft over de microfoon. Je moet met je iPhone of iPad door de ruimte lopen terwijl de Sonos-luidspreker een testpatroon afspeelt. Sonos heeft het kort aan mij gedemonstreerd en de muziek leek na kalibratie wel wat beter te klinken. Echt veel kan ik er echter niet over zeggen, Trueplay is echt iets dat je thuis moet testen. De techniek komt later dit jaar via een update beschikbaar.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.