Meestal gaat het goed, maar soms weigert je smartphone ineens om een QR-code te scannen. Daar kunnen verschillende oorzaken voor zijn. In dit artikel geven we de oplossingen voor de drempels waar je overheen moet.

Lees ook: Zo kun je een QR-code aanmaken

Het zou allemaal niet zo moeilijk moeten zijn. Als je ergens een QR-code voor moet scannen, dan open je simpelweg de camera op je smartphone en houd je de lens vlak voor de code. Die code tref je aan op beveiligingscamera’s, op websites, binnen apps en bij betaaldiensten, om maar wat voorbeelden te geven. Na het scannen komt er een link of pagina in beeld en kun je verder - bijvoorbeeld om een apparaat toe te voegen aan een set-up of om een rekening te betalen. Maar soms lukt het scannen niet. Wat moet je dan doen?

Check de QR-code en de camera

Een van de eerste dingen die je kunt doen is de QR-code controleren. Is dit wel de juiste code? Het kan bijvoorbeeld zijn dat wanneer je een beveiligingscamera of andere slimme gadget wilt toevoegen aan de app van de fabrikant, er een tweede QR-code aanwezig is. Die code is bedoeld voor Apple HomeKit, en werkt dus niet wanneer je die buiten de Apple Woning-app scant. Het kan ook zijn dat een QR-code beschadigd of vies is, dat er te weinig licht is (zet dan even je led-flitser aan) of dat er een schaduw zichtbaar is in beeld. Dan moet je de positie van de smartphone veranderen.

In het verlengde hiervan kun je nog een aantal dingen doen. Scan bijvoorbeeld andere QR-codes die je tot je beschikking hebt, om te zien of het aan de code of de camera ligt. Het kan ook zijn dat een code verlopen is. Dan kun je scannen wat je wilt, maar dan gebeurt er niets. Daarnaast doe je er goed aan de cameralens eens schoon te maken. Soms zie je de viezigheid er niet op zitten, maar kan een kleine vlek voor vervelende obstakels zorgen. Gebruik hiervoor een microvezeldoek of een speciaal lensdoekje en doe dat nooit ‘even snel’ met een (natte) wijsvinger. Dan vergroot je de problemen met de camera alleen maar.

©WA | ID.nl

Check de (camera-)app

Ligt het niet aan de hardware en ook niet aan de code, dan heb je misschien een softwareprobleem. Soms komt een code bijvoorbeeld niet scherp in beeld. Door een keer op de QR-code in beeld te tikken, lukt het vaak alsnog om scherp te stellen op de code, waarna het scannen zou moeten lukken. Lukt het niet? Probeer het dan nog eens. Dit geldt niet alleen voor de zelfstandige camera-apps, maar ook de applicaties die je nodig hebt voor het toevoegen van slimme producten. Check ook meteen even of de camera-app die je gebruikt in staat is QR-codes te scannen. Die optie tref je meestal binnen de instellingen aan.

Gebruik Google Lens

Als je er qua software niet helemaal uitkomt, dan heb je altijd nog een back-up achter de hand: Google Lens. Dit is een functie binnen de officiële Google-app waarmee je allerlei objecten, dingen en codes kunt scannen – waaronder dus QR-codes. Wanneer je de app opent en op het camera-icoontje tikt, dan kun je de QR-code daarna meteen scannen. Vervolgens komt er een link in beeld te staan waar je dan op kunt tikken. Dit werkt overigens niet voor smarthomeproducten die je wil toevoegen aan een bepaald systeem. Daarvoor ben je aangewezen op de applicatie van de fabrikant.

📱 Download Google Lens voor Android

📱 Download Google Lens voor iPhone

©Josep Suria

Apptoestemmingen nog eens nalopen

Voor alle apps geldt echter dat ze wel de juiste toestemmingen nodig hebben. De camera-app, Google Lens of welke app je dan ook gebruikt dienen allemaal toegang te hebben tot je camera. Binnen Android ga je hiervoor naar Instellingen > Beveiliging en privacy > Privacy > Rechtenbeheer. Daar zoek je het camera-onderdeel op en kun je op de app tikken die cameratoestemming mist. iOS-gebruiker gaan naar Instellingen > Privacy en beveiliging > Camera en selecteren daar de app die de toestemming mist. Hier kun je meteen checken welke apps allemaal toegang tot je camera hebben.

Scant je smartphone nog steeds geen QR-code?

Als je smartphone nu nog steeds geen QR-code scant, dan is er misschien iets anders aan de hand. Wellicht lost het probleem zich vanzelf op door je toestel een keertje opnieuw op te starten. Ook kan het helpen de cache van je smartphone te legen. Wanneer je een QR-code scant, zorg dan in elk geval altijd voor voldoende licht. Weet ook zeker wát je scant; scan niet zomaar codes die je her en der aantreft, want voor je het weet zit je op een malafide website of krijg je te maken met kwaadaardige software.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.