De tweede generatie van de OnePlus Nord smartphone biedt een mooie snelheidswinst en levert op papier veel goeds. Toch is er iets niet in de haak met het merk, waardoor de keuze soms lastig te verantwoorden valt. Je leest er meer over in deze OnePlus Nord 2 review.

OnePlus is zoekende naar groter marktaandeel en breidt uit naar verschillende productgroepen. Vooral na het wegvallen van Huawei lijkt het merk wanhopig om meer mensen te bereiken. Wanhopig, want dat marktaandeel zit al jaren muurvast. Zelfs nu Huawei van het toneel is verdwenen, lijken alleen Xiaomi, Samsung en Apple hiervan te profiteren. Terwijl OnePlus de meest opvallende koerswijziging heeft getoond, met een veel breder aanbod van smartphones (zoals deze Nord-serie, waarvan de eerste generatie in de zomer van 2020 verscheen) en uitbreiding naar andere productgroepen zoals smartwatches en bluetooth in-ears in verschillende prijsklasses.

De strategie werpt geen vruchten af. Waarschijnlijk voelde Carl Pei, één van de oprichters, de bui al hangen en begon een nieuw avontuur door het merk Nothing op te zetten. De nieuwe OnePlus-producten zoals de oortjes en smartwatch kregen diepe onvoldoendes in reviews. Waaronder die van ons.

©PXimport

Smartphones in de basis goed

Dat OnePlus goede smartphones maakt, bewijst het merk al sinds de OnePlus One en ook deze OnePlus Nord 2 is op papier goed. Toch lijkt hier ook een enorme binnenbrand op het Chinese hoofdkantoor van OnePlus gaande. Dat OnePlus ervoor kiest de markt te overspoelen met lastig van elkaar te onderscheiden smartphones is geen investering te noemen. De smartphones moeten ondersteund worden, en op dit gebied snijdt het merk flink in de noodzakelijke kosten. Het updatebeleid gaat er onvoldoende op vooruit, qua ondersteuningsduur, frequentie én snelheid. OnePlus zoekt het brede publiek dat Samsung aanspreekt, maar juist dat merk neemt wél meer verantwoordelijkheid op zich als het op ondersteuning aankomt.

OnePlus had een grote troefkaart ten opzichte van Samsung: de Androidskin OxygenOS. Helaas zijn we een kantelpunt voorbij waar de Androidskin als minpunt genoemd mag worden. De druppel kwam onlangs, toen bleek dat OnePlus belangrijke apps afknijpt. Zo kunnen belangrijke apps, zoals WhatsApp en je browser niet je volledige systeemsnelheid benutten. Terwijl snelheid juist een eigenschap is waar OnePlus zijn smartphones mee aanprijst. Wat heb je aan snelle hardware als je het niet mag benutten? OnePlus deed dit via een update, met het idee de accu te ontzien. Een update die je smartphone vertraagt. Waar het verhaal écht vuig wordt is de timing. Ze rolden bij de OnePlus 9-serie de update een half jaar na de release uit zonder de gebruikers in te lichten of keuzemogelijkheid te geven. Waarom pas na een half jaar? Dan valt het niet op bij reviewers. OnePlus is op een zwarte lijst terechtgekomen voor benchmark-apps, en daar ben ik het volkomen mee eens.

Als reactie heeft OnePlus beloofd de gebruikers een keuzemogelijkheid te geven voor optimale prestaties of een betere accuduur. Dat klinkt acceptabel, maar het vertrouwen is wel aangetast. Heeft OnePlus meer vergelijkbare streken achter de rug van gebruikers en reviewers uitgehaald?

Rammelende marketingbeloftes

Snelheid is een troef die het marketingteam onterecht inzette om de OnePlus-smartphones aan te prijzen. Helaas wordt OnePlus geplaagd door waanzinnig slechte marketing die een rammelend verhaal vertelt. Zo zou de OnePlus 9-serie zou eindelijk het merk op de kaart zetten door een samenwerking met Hasselblad. Dat gebeurde niet.

Maar het verhaal voor deze OnePlus Nord 2 rammelt al aan alle kanten voordat het toestel überhaupt wordt aangezet. Onlangs presenteerde OnePlus de OnePlus Nord CE, waarbij het merk naar de tekentafel terugging om alle essentiële basisbenodigdheden in een betaalbare smartphone te verpakken. De audiopoort hoorde hierbij en de terugkeer werd zelfs bejubeld in het persbericht bij de aankondiging van de Nord CE. Je raadt het al: deze audiopoort is weer afwezig op de Nord 2. Fijn dat OnePlus zelf indirect bevestigt dat een essentieel onderdeel mist. Maar liever had ik de poort aanwezig gezien, of een zinnig argument gehoord waarom niet (iets waar andere fabrikanten ook nog aan mogen werken).

De aankondiging van de OnePlus Nord 2 werd door de marketeers vast opgeklopt door de aanwezigheid van een MediaTek-chip, die veel mogelijkheden biedt voor beeldherkenning met de camera. Hierbij wordt compleet langs het feit heen gekeken dat MediaTek een slechte reputatie heeft als het aankomt op driver-ondersteuning die smartphonefabrikanten nodig hebben voor goede update-ondersteuning. En vergeet daarbij OnePlus’ reputatie op cameragebied niet. Waarom de aandacht sturen naar MediaTek? Ik krijg het niet uitgelegd.

OnePlus Nord 2

Dat was een zure start van de review. Helaas niet de eerste keer, want de dubieuze koers van OnePlus is al langer geleden ingezet. Bovendien leidt het af van het feit dat de smartphone in de basis erg krachtig is, vooral als je de prijs erbij in acht neemt. Sterker nog, met een goed updatebeleid zou je de komende jaren verzekerd kunnen zijn van een snelle en krachtige smartphone.

Pak je de specslijst erbij dan zie je een krachtige chipset die 5G ondersteunt en (in ons reviewmodel) maarliefst 12GB aan werkgeheugen. In praktijk staat het ook garant voor een razendsnelle ervaring, waarbij concurrentie in dezelfde prijsklasse op ruime afstand wordt gezet. Ons testmodel beschikt verder over 256GB opslag, waarvan er zo’n 219GB over zijn voor eigen gebruik. Let goed op hoeveel opslaggeheugen je kiest, uitbreiding met een geheugenkaartje zit er niet in. De uitvoering van 399 euro beschikt over 129GB opslag (en 8GB werkgeheugen). De tweede uitvoering, die wij te testen kregen, heeft een prijskaartje van 499 euro voor 12GB werkgeheugen en 256GB opslag.

©Joris Peterse

©PXimport

©CIDimport

Verbeelding

Ook het scherm is voor zijn prijsklasse zeer dik in orde. Het scherm heeft een doorsnee van 5,6 inch en beschikt over een Full-HD-resolutie. De kleurweergave van het oledpaneel is erg goed. De maximale helderheid had een tikkeltje hoger gemogen om afleesbaarheid in fel zonlicht makkelijker te maken. Ook is er een verversingssnelheid van maximaal 90 hertz. Om de batterij te ontzien, kun je dit desgewenst terugzetten naar 60 hertz. Een dynamische modus, die de verversingssnelheid opkrikt wanneer het van toegevoegde waarde is, ontbreekt.

In de linkerbovenhoek is een cameragat gemaakt voor de frontcamera en onderin zit de vingerafdrukscanner achter het scherm.

Accuduur

OnePlus heeft naam gemaakt met zijn ontzettend krachtige snellader, die binnen een half uur de smartphone alweer flink volgetankt heeft. Tijdens het testen ging de 4.500 mAh-accu moeiteloos een hele dag mee. Wanneer je de schermverversingssnelheid terugschroeft kun je dit verlengen naar zo’n anderhalve dag. Ondanks dat de accu niet over een opvallend hoge capaciteit beschikt is de accuduur in orde. Dat komt ook omdat OxygenOS op de achtergrond flink knijpt. Niet alleen aan beschikbare rekenkracht voor je belangrijkste apps, maar ook achtergrondprocessen worden afgekapt zonder dat je daar iets aan kunt veranderen. Dat kan behoorlijk hinderlijk zijn, bijvoorbeeld als je met een fitness-app je fiets- of hardlooproute vastlegt of meldingen van apps niet wilt missen. Omdat OnePlus dit met updates naar eigen voorkeur aanpast, moeten ook deze accuduur-testconclusies met en korrel zout genomen worden.

OxygenOS

Het is zonde dat OxygenOS op de achtergrond gedrag vertoont dat niet acceptabel is. Want op de voorgrond blijft het nog steeds een van de beter ogende skins, waarbij weinig ruimte is voor bloatware en je veel uiterlijke zaken tot in detail aanpast.

OnePlus belooft twee jaar Android versieupdates en nog een jaar langer veiligheidsupdates. Dat is anno 2021 niet genoeg meer, marktleiders Samsung en Apple ondersteunen hun nieuwe toestellen inmiddels langer. Ook Nokia timmert goed aan de weg met onder meer de Nokia X20. Natuurlijk zou OnePlus ervoor kunnen kiezen dit te verbeteren. De aanwezigheid van een MediaTek-chipset maakt mij echter sceptisch.

©CIDimport

Betrouwbare camera

In het begin van deze review was ik wat negatief over de cameraprestaties, omdat de toptoestellen van OnePlus helaas nog niet kunnen meten met Apple en Samsung. Over de cameraprestaties van de OnePlus Nord 2 ben ik positiever. Voor zijn prijsklasse weet de OnePlus Nord 2 aardig mee te komen. De OnePlus Nord 2 beschikt over drie lenzen aan de achterzijde: de reguliere camera, groothoeklens en een 2 megapixel monochroomlens. De laatste had OnePlus evengoed weg kunnen laten. Deze lens kan de hoofdlens ondersteunen zwartwitfoto’s te maken. De meerwaarde hiervan is mij een raadsel.

De groothoeklens en reguliere lens schieten goede foto’s. Verschil met andere camera’s in dezelfde prijsklasse is dat de kwalitatieve verschillen tussen de reguliere en gewone lens niet heel groot zijn, waardoor je met een gerust hart schakelt tussen de camera’s voor de beste foto. Eventueel kun je er ook voor kiezen om de volle 50 megapixel van je reguliere lens in te zetten, dit maakt de foto’s een stukje scherper (ook dan de 8 megapixel groothoekcamera). Alleen neemt iedere foto dan veel meer opslagruimte in beslag.

Ook in lastige lichtomstandigheden kun je vertrouwen op de camera’s. De ingebouwde nachtmodus draagt hieraan bij. Foto’s zien er alleen soms wat plastic uit en er treedt snel bewegingsonscherpte op.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Van links naar rechts de vier zoomniveau's van de OnePlus Nord 2, van groothoek tot 5x digitale zoom.

Alternatieven voor de OnePlus Nord 2

Ik vind het jammer steeds een zure review voor OnePlus smartphones te moeten publiceren. Maar met de ingezette koers van het merk kan ik niet anders dan lezers in de richting van Samsung, Nokia en Apple wijzen. Of gevorderde gebruikers de OnePlus Nord 2 met een custom ROM als LineageOS aanbevelen. De rekenkracht van het toestel is uitzonderlijk krachtig en in combinatie met GCam zou het zomaar eens kunnen dat de cameraprestaties in de toekomst juist verbeteren. Ik zou graag weer OnePlus willen aanraden of zelf willen gebruiken, want het zijn keurige telefoons met krachtige specs. Met betere software-ondersteuning, OxygenOS dat teruggaat naar de tekentafel en een coherent marketingverhaal is dat ook zeker mogelijk. Het is niet te laat voor OnePlus. Maar het feit dat moederbedrijf BBK Electronics het merk steeds meer laat opgaan in zustermerk Oppo laat donkere wolken zien.

Hoe goed de OnePlus Nord 2 als smartphone ook is, is de kans aanwezig dat je er toch spijt van krijgt. Dubieuze keuzes en een marketingstrategie die een rammelend verhaal vertelt en wegkijkt voor problemen, zorgen ervoor dat je een veiligere keuze maakt met andere merken. Bijvoorbeeld de Nokia X20 en Pixel 4A 5G, als je een OxygenOS-vluchteling bent die zoekt naar goede software en support, gepaard met de beste camera. Ook kun je kiezen voor bijvoorbeeld de Samsung Galaxy S20 FE, die ondanks zijn jaartje ouderdom alsnog beter presteert met zijn camera en ondersteuning. De Samsung Galaxy A52 5G en Galaxy A72 zijn ook veiligere keuzes, hoewel deze smartphones wat minder krachtig zijn. Zullen ze niet zo snel voor een teleurstelling zorgen.

Je kunt ook kiezen voor een smartphone van Chinese merken als Xiaomi (bijvoorbeeld in de Poco-lijn) of Motorola. Helaas ben je hier qua ondersteuning en software ook niet (meer) goed van af. In dat geval lijkt de OnePlus Nord 2 een verstandigere keuze.

Conclusie: OnePlus Nord 2 kopen?

In de basis is de OnePlus Nord 2 een krachtige smartphone met een prima-prijs-kwaliteitsverhouding. De smartphone schiet echter op andere vlakken tekort: de OxygenOS-softwareschil moet terug naar de tekentafel, de ondersteuning moet beter en het verhaal eerlijker. Hoe kun je de reviews van een OnePlus nog vertrouwen als het bedrijf later via updates de rekenkracht beteugelt? Maar met de nieuwe koers van OnePlus lijkt het merk meer gericht op nieuwe productgroepen, dan op ondersteuning. Hierdoor komt Samsung steeds meer als een beter alternatief naar boven.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.