Sony heeft lang volgehouden aan hetzelfde ontwerp voor zijn Xperia-smartphones. Maar in 2018 probeert Sony de Xperia’s opnieuw uit te vinden, beginnend met een nieuw ontwerp voor de Sony Xperia XZ2.

De telefoons die dit jaar op het Mobile World Congress te zien zijn volgen een vrij standaard patroon: marginale verbeteringen van bestaande modellen, zonder veel grote vernieuwingen. Dat is niet erg - zolang je dat patroon maar blijft volgen. Sony doet het dit jaar echter anders. De nieuwe Xperia XZ2 en XZ2 Compact zijn zowaar minder goed dan hun voorgangers... Dat is tenminste onze eerste indruk van het toestel.

Het lijkt niet meer dan logisch om een nieuw model van je telefoon beter te maken, maar na even met de Sony Xperia XZ2 en XZ2 Compact te hebben kunnen spelen lijkt het er niet op dat de toestellen een significante verbetering zijn.

Nieuwe behuizing

Dat ligt voornamelijk aan het uiterlijk van het toestel. Sony-telefoons hebben altijd een behuizing gehad waar je van moest houden, maar de metalen behuizing zag er altijd in ieder geval strak uit. Met de nieuwe modellen heeft Sony de klassieke scherpe hoeken een stuk afgerond, wat de Xperia XZ2 wat generieker doet aanvoelen.

Dat is zowel het geval bij de gewone Xperia XZ2 als bij de XZ2 Compact. Het grote verschil is dat de Compact kleiner is, maar tegelijkertijd ook een stuk dikker aanvoelt.

Dikke bezels rondom groter scherm

Het scherm is verbeterd van een 16:9-resolutie naar een 18:9, een fijne trend die steeds meer fabrikanten volgen en waarmee je meer informatie in één keer kunt zien. Toch mist Sony de boot door het toestel nog steeds te voorzien van dikke schermranden, met name aan de bovenkant maar ook aan de zijkanten. Dat voelt wat ouderwets aan in een tijd waarin de displays van telefoons tegenwoordig bijna altijd volledig over de randen vallen, of in ieder geval heel dun zijn.

Maar het is vooral de dikte en het gewicht van het toestel waar we een beetje van staan te kijken. Het apparaat is dikker en zwaarder dan eerdere modellen, met name door de bolle achterkant. Dat ligt wel wat lekkerder in de hand, maar het voelt ouderwets aan.

©PXimport

©PXimport

Nieuwe vingerafdrukscanner

Er zijn wel een paar kleine verbeteringen aan het uiterlijk. De vingerafdrukscanner is verplaatst van de aan/uit-knop aan de zijkant naar de achterkant (vlak onder de camera), wat iets lekkerder in de hand ligt.

Enkele lens

De camera van de Xperia-serie is al jaren behelpen. De 19 megapixels zijn er altijd nog méér dan de meeste concurrenten (tegenover bijvoorbeeld de Galaxy S9 met 12 megapixels), en dit nieuwe model kan beelden in 4K en HDR opnemen. Toch blijft Sony hier een beetje achter door de camera maar van een enkele lens te voorzien, terwijl alle premium concurrenten tegenwoordig een dubbele lens op hun toestel zetten.

Ook de 5 megapixels van de voorcamera vinden we aan de lage kant, al zijn de foto's die we ermee maakten in normaal binnenlicht best prima.

©PXimport

Geen koptelefoonaansluiting

Sony gaat in de rare hype mee die Apple met de iPhone 7 begon door de telefoon niet van een hoofdtelefoonaansluiting te voorzien. Persoonlijk vinden we dat geen 'courage' maar vooral erg vervelend, en het maakt de prijs van 799 euro voor de telefoon nóg minder te pruimen. Vooral voor een merk dat sinds de Walkman muziekliefhebbers hoog in het vaandel heeft met hoogwaardige audio-apparatuur.

Goede specificaties

Of die prijs terecht is is nog moeilijk te zeggen. Qua specificaties doet de Xperia XZ2 het op papier namelijk erg goed. Een Snapdragon 845-processor, 4 GB RAM, 64 GB opslagruimte én een sd-kaart-slot en een accu van 3.180 mAh (waarvan we uiteraard nog niet konden testen hoe goed het is)... Maar als we puur kijken naar de buitenkant van het toestel klinkt de premium prijs iets té premium.

Voorlopige conclusie

Dat is een beetje het probleem van de Xperia-toestellen. Qua specificaties kunnen ze best mee met de concurrentie, maar bij een telefoon van 800 euro wil je een 'Wauw!'-gevoel hebben. Dat ontbreekt wat ons betreft bij de Xperia XZ2. Dat wil niet zeggen dat het slechte toestellen zijn (daarvoor moeten we het toestel nog uitgebreid op de testbank leggen), maar écht interessant zijn de telefoons ook niet.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.