De iPhone 6 is onlangs in de verkoop gegaan. Als je niet overtuigd bent door Apple's nieuwe vlaggenschip, hebben we hier de zes beste iPhone 6 alternatieven voor je op een rij gezet.

De iPhone 6 heeft een scherm van 4,7 inch, een Apple A8-processor, 8 megapixelcamera op de achterzijde en NFC voor ApplePay. De telefoon is verkrijgbaar in een 128GB-model maar begint bij 699 euro voor het instapmodel van 16GB. Het is een geweldige telefoon, maar misschien ben jij niet helemaal weg van Apple's nieuwe paradepaardje. Dus hier is onze lijst met de beste iPhone 6 alternatieven.

Sony Xperia Z3 Compact

De Xperia Z3 is Sony's nieuwe vlaggenschip smartphone, maar wij denken dat de Xperia Z3 Compact een beter alternatief is voor de iPhone 6 - deels omdat het met zijn schermformaat van 4.6 inch dichter in de buurt komt, hoewel het een resolutie heeft van 720p in plaats van Full HD.

©PXimport

Behalve het schermformaat heeft de Compact alle belangrijke functies van de grote Z3 en met een prijs van 489 euro bespaar je een hele hoop geld ten opzichte van de iPhone 6. Het apparaat is stof- en waterbestendig, heeft een 20.7 megapixelcamera, ondersteunt high-res audio en je kunt er PS4 games op spelen via Remote Play.

HTC One M8

De HTC One M8 is de grootste rivaal van de iPhone 6 wat betreft de bouwkwaliteit. Het is de enige telefoon op de markt met hetzelfde niveau van vakmanschap en wenselijkheid -hoewel je kleuropties hetzelfde blijven.

Naast een iets groter scherm met een hogere resolutie (Full HD), heeft de One M8 een aantal trucs die je niet op de iPhone 6 kunt krijgen. Dit zijn namelijk een microSD kaartsleuf om maximaal 128GB aan opslag toe te voegen, BoomSound stereo speakers, een IR-blaster en de innovatieve Duo camera die opnames achteraf opnieuw kan scherpstellen.

©PXimport

LG G3

Bovenaan onze lijst met de beste smartphones staat nog altijd de LG G3, en hoewel het scherm van 5.5 inch een flink stuk groter is, is het gewoon een geweldig iPhone 6 alternatief. Het apparaat is verrassend klein voor een telefoon met zo'n groot scherm, en de Quad HD-resolutie is werkelijk verbluffend.

Het ontwerp mag dan niet zo prachtig zijn als dat van de HTC One M8, maar LG heeft het goed gedaan met de metalen 'skin' op de achterkant. Functies die je niet op de iPhone vindt: een IR-blaster, microSD kaartsleuf en draadloos opladen.

©PXimport

Samsung Galaxy S5

De Galaxy S5 is al een tijdje in omloop, en aangezien het Samsungs vlaggenschip smartphone is, is het onvermijdelijk dat het een rivaal van de iPhone 6 is. Het is een erg plastic apparaat, wat misschien niet dat luxe gevoel geeft van de iPhone 6, maar in tegenstelling tot Apple's telefoon is het stof- en waterbestendig.

De telefoon heeft een aantal dezelfde hardware functies als de iPhone 6, zoals een vingerafdrukscanner en NFC, maar een aantal extra dingen zoals een IR-blaster, microSD kaartsleuf, en een hartslagmeter. Het 5.1 inch-scherm van de Galaxy S5 is groter en heeft een iets hogere resolutie (Full HD), en de camera heeft 16 megapixels met de mogelijkheid om 4K video op te nemen.

©PXimport

Samsung Galaxy Alpha

Naast de Samsung Galaxy S5 willen we ook de Galaxy Alpha noemen, die waarschijnlijk geproduceerd is als directe rivaal van de iPhone 6. In tegenstelling tot de meeste Samsung toestellen heeft het apparaat een metalen behuizing in plaats van geheel plastic. Het heeft ook een identiek schermformaat van 4.7 inch en een vergelijkbare resolutie van 720p.

De Alpha is alleen verkrijgbaar als 32GB-model, wat nu geen optie is voor de iPhone 6, en Samsung is misschien wat te ver gegaan in het matchen van haar rivaal aangezien het apparaat geen microSD kaartsleuf heeft. Net als de S5 heeft het een vingerafdrukscanner en een groot verschil is natuurlijk het feit dat het op Android draait.

©PXimport

Google Nexus 5

De Nexus 6 komt er binnenkort aan, maar tot dan blijft de Nexus 5 Google's betaalbare alternatief voor de iPhone 6. Ondanks het feit dat de door LG geproduceerde smartphone al bijna een jaar op de markt is, loopt hij op een aantal gebieden vooruit op de iPhone 6: het apparaat heeft een Full HD 4,95 inch-scherm, en is draadloos oplaadbaar.

Hij heeft geen microSD kaartsleuf, maar voor zo'n 330 euro (16GB) is de Nexus 5 echt waar voor zijn geld en heeft hij geweldige specificaties voor de prijs, met een 8 megapixelcamera op de achterzijde met optische beeldstabilisatie, een quadcore Snapdragon 800 processor, 11ac wifi en 4G ondersteuning.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.