De Ninja Double Stack XL airfryer heeft twee bakmanden; niet naast elkaar, maar bóven elkaar. Met de bijgeleverde stapelrekjes kun je tot vier verschillende maaltijdcomponenten tegelijkertijd bakken. Werkt dat eigenlijk wel?

Airfryers zijn al geruime tijd op de markt. Wat begon als alternatief voor de friteuse, is inmiddels een gezonde manier om gerechten te bereiden. De nieuwste modellen zijn uitgerust met twee bakmanden. Zo kunnen friet en snacks gelijktijdig bereid worden. Een nadeel hiervan is dat het apparaat aanzienlijk breder wordt. Ninja biedt met de Double Stack XL een andere oplossing: een airfryer waarbij de bakmanden boven elkaar zijn geplaatst.

©Saskia van Weert

Design en afmetingen

Het apparaat is uitgevoerd in matgrijs, met afgeronde hoeken. Opvallend is dat de Ninja aangeprezen wordt vanwege de 'bescheiden afmetingen', namelijk dat hij ontworpen is om onder keukenkastjes te kunnen staan en in de breedte minder plek inneemt dan de concurrenten. Dat van de hoogte klopt, maar neemt niet weg dat het een enorm en zwaar apparaat is. Hij weegt ruim 10 kilo en meet 47 × 28 × 38,5 cm. Rechts van de bakmanden zitten het bedieningsdisplay en de hetelucht-uitlaat. Het vermogen is 2470 watt, wat flink is, maar wel nodig om beide bakmanden te verwarmen.

©Saskia van Weert

Capaciteit: tot vier lagen

De airfryer biedt meerdere functies, zoals Air Fry voor standaardbereidingen, Roast voor grote stukken vlees, een droogfunctie en een optie om voedsel op te warmen. Elke bakmand bevat een zwarte crispplaat en kan worden uitgebreid met een stapelrek voor een tweede laag. Ninja adviseert groenten of aardappelproducten onderop te plaatsen en vlees of gevogelte bovenop. Het gebruik van het stapelrek is optioneel en vooral handig wanneer ingrediënten gelijktijdig op dezelfde temperatuur bereid moeten worden.

De crispplaat kan halverwege de bakmand worden geplaatst, zodat de producten bovenin sneller garen en krokanter worden. Dit is ideaal voor het bereiden van snacks zoals worstjes of het opwarmen van broodjes.

In totaal kunnen vier lagen ingrediënten tegelijk worden klaargemaakt. Met de MATCH-functie dupliceer je instellingen van de ene naar de andere mand. De SYNC-functie zorgt ervoor dat beide manden op hetzelfde moment klaar zijn door de bereiding van de kortere sessie later te starten. Het is overigens ook prima mogelijk om maar één mand te gebruiken. De voorkeur tijdens de testperiode was hiervoor de bovenste mand.

Het apparaat wordt wel erg warm tijdens het gebruik. Een tip is om hem op een warmtebestendige ondergrond te plaatsen.

©Saskia van Weert

Ninja Double Stack en een Philips-airfryer naast elkaar: baas boven baas.

Gebruiksgemak

Het apparaat wordt bediend via een display aan de rechterkant. Hiermee selecteer je eerst de gewenste mand, vervolgens een programma, tijd en temperatuur. De bediening is intuïtief, al kan het display voor linkshandigen minder praktisch zijn. Ook is het display gevoelig voor vette vingers.

De programma's verschillen op tijd en temperatuur van elkaar. Zo kan de reguliere Air Fry-optie tot 200 graden gaan, en bereikt Max Crisp zelfs 240 graden. In de meeste programma's is dit handmatig aan te passen via de knoppen voor tijd en temperatuur.

©Saskia van Weert

Resultaten in de praktijk

Tijdens diverse tests bleek de Ninja veelzijdig. Friet (zoals die van Friethoes) en schnitzels werden krokant. Ook grotere gerechten, zoals een hele kip en gehaktbrood, werden zonder problemen tegelijk bereid. Snacks kwamen consistent krokant uit de airfryer, met minder etensgeuren dan gebruikelijk. Uitzondering was kreukelfriet, waarbij de keuken sterk naar frituur rook.

Opwarmen verloopt snel: worstenbroodjes zijn in zeven minuten klaar. De machine heeft geen voorverwarmfunctie, en de bereidingstijden in de handleiding zijn relatief lang. Regelmatige controle van de garing is in het begin aan te raden.

©Saskia van Weert

Schoonmaken: wel een karwei

Als je beide bakmanden, stapelrekken en crispplaten gebruikt, dien je die na gebruik allemaal af te wassen. De zwarte platen en stapelrekjes mogen in de vaatwasser. Ninja raadt aan de manden op de hand af te wassen om ze langer mee te laten gaan. Het schoonmaken en drogen is best even wat werk, houd hier rekening mee.

De Ninja in actie

Conclusie: Ninja Double Stack XL kopen?

De Ninja Double Stack XL is een apparaat dat je even moet leren kennen. Alle onderdelen en programma's vragen wat gewenning. Heb je de bediening onder de knie, dan toont hij zich een betrouwbare airfryer die keer op keer eten krokant en gaar bakt. Zelfs bij gelijktijdig gebruik van beide manden op vol vermogen (hele kip en gehaktbrood) zijn de resultaten prima. Het schoonmaken is even werk, maar het gemak en de veelzijdigheid maken deze airfryer een aanwinst in keukens van kleine en grote gezinnen.

Lees ook: Van frituren tot grillen en bakken: zo veelzijdig is de airfryer

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.