ID.nl logo
Versleutel je bestanden met Cryptomator
© Reshift Digital
Huis

Versleutel je bestanden met Cryptomator

Bestanden die je bewaart in Dropbox, Box, Stack, Google Drive of andere clouddiensten, krijgen standaard encryptie mee van de aanbieder. Maar de zwakste schakel ligt ergens anders. Als iemand zich weet aan te melden met jouw inloggegevens, zijn je bestanden snel toegankelijk. En dan hebben we het nog niet eens over mogelijke ‘derde partijen’ die toegang hebben tot je cloudbestanden. Cryptomator voegt een extra beveiligingslaag aan toe aan ‘publieke clouddiensten’ en maakt je bestanden onleesbaar voor derden.

1 Extra encryptie

Gelukkig bieden bijna alle clouddiensten encryptie aan voor de opslag. Dit houdt in dat je bestanden onleesbaar worden bewaard op de server(s). Maar als iemand je gebruikersnaam en wachtwoord heeft bemachtigd, kan de diegene vanaf elke computer met internetverbinding bij je bestanden. Omdat je geen idee hebt welke overheden en bedrijven jouw bestanden ook kunnen inzien en napluizen, is een extra encryptie-laag meer dan welkom. Met Cryptomator krijg je dit eenvoudig voor elkaar: iedereen kan het instellen en het werkt op elk apparaat.

©PXimport

2 Cryptomator

Cryptomator biedt een extra beveiligingslaag aan de kant van ‘de client’: jouw computer, smartphone of tablet. Zodra je iets bewaart in de kluis van Cryptomator, krijgen je bestanden eerst een speciale behandeling. Ze worden onleesbaar gemaakt met extra encryptie voordat ze in de cloud belanden. Zelfs de namen van bestanden en mappen zijn niet te herleiden. Als je een map die door Cryptomator is behandeld opent in Windows Verkenner, is hier niets uit op te maken en zie je alleen maar ‘rommelbestanden’.

©PXimport

3 Client

Cryptomator is een opensource-project en de software wordt volledig gratis aangeboden. Hier stijgt Cryptomator ver uit boven de concurrentie die extra veiligheid beloven voor je cloudbestanden. Registratie is niet nodig, en er wordt niets dat met jouw Cryptomator of jou als persoon te maken heeft online bewaard. Alles gebeurt op jouw computer (of via een andere client van jou). Om toegang te krijgen tot de met Cryptomator beveiligde bestanden, heb je een Cryptomator-‘client-programma’ nodig. Cryptomator is er voor Windows, macOS, Linux, iOS en Android. In dit artikel bespreken we de Windows-versie.

©PXimport

4 Beginpunt

In dit voorbeeld gebruiken we Cryptomator met Dropbox, maar dat mag elke andere clouddienst zijn. Voorwaarde is wel dat de clouddienst integreert met Windows. We hebben het programma van Dropbox geïnstalleerd. Hiermee is een speciale map aangemaakt die je kunt openen via Windows Verkenner. Alles wat je opslaat in deze map, belandt automatisch bij de gelijknamige clouddienst op internet. Op alle apparaten waar je Dropbox installeert, zijn deze bestanden automatisch toegankelijk.

©PXimport

5 Veilig experimenteren

Het fijne aan Cryptomator is dat je niet je volledige clouddienst beveiligt. Zelfs als je Cryptomator installeert en gebruikt, kun je ervoor kiezen om bepaalde bestanden via de ‘standaardmethode’ op te slaan. Als je al een ‘volle’ Dropbox hebt, kun je dus veilig met Cryptomator experimenteren zonder dat de huidige bestanden in je Dropbox risico lopen verloren te gaan als je bijvoorbeeld een foutje maakt. Download en installeer Cryptomator. De eerste keer dat je het programma start krijg je een leeg controlepaneel te zien.

©PXimport

Waarom? Daarom!

Encryptie is niet alleen aan te raden als je jezelf omschrijft als een ‘licht paranoïde persoon’. Bij een publieke clouddienst weet je nooit wie toegang heeft tot je bestanden. Zelfs de fysieke opslaglocatie van de server(s) op internet is voor een normale sterveling moeilijk te achterhalen. Je weet ook niet welke overheidsinstellingen of andere partijen toegang hebben tot jouw gegevens. Tot slot is er de beveiliging van de clouddienst zelf. Het verleden heeft geleerd dat honderdduizenden accounts door een fout tijdelijk toegankelijk waren. Door zelf maatregelen met Cryptomator te nemen, kun je dit alles niet voorkomen. Maar je zorgt er wel voor dat je bestanden onleesbaar zijn en blijven.

6 Kluis aanmaken

Klik op het plusteken en kies Creëer nieuwe kluis. Blader naar je Dropbox-map en geef je Cryptomator-kluis een naam. Wij kiezen in dit voorbeeld voor enigma. Je hoeft – tegenstelling tot bij andere encryptieprogramma’s – vooraf geen omvang voor je kluis te bepalen. Elk bestand dat je straks bewaart in de ‘enigma-kluis’ wordt individueel beveiligd. Stel nu een goed wachtwoord in. Nadat je twee keer het wachtwoord hebt getypt, is je kuis klaar voor gebruik. De naam van je kluis verschijnt in het controlepaneel van Cryptomator.

©PXimport

7 Kluis openen

Omdat je kluis nog niet geopend is, heeft deze een rode markering in het controlepaneel. Klik op je kluis, voer je wachtwoord in en bevestig met Ontgrendel kluis. Er wordt een virtuele schijfletter geopend, bijvoorbeeld Y. Alles wat je hierin opslaat, wordt automatisch door de beveiliging van Cryptomator gehaald. Hierna belanden de bestanden in je Dropbox-map. Hier is een nieuwe map zichtbaar met dezelfde naam die je aan je kluis gegeven hebt bij de vorige stap. Als je deze map in je Dropbox opent met Verkenner, zie je alleen onleesbare bestanden.

©PXimport

8 Kluis sluiten

Vanaf nu heb je dankzij Cryptomator een veilige plek gemaakt in een publieke clouddienst. Je kluis sluit automatisch als je Windows afsluit, maar je kunt dit ook ‘handmatig’ doen. Open het controlepaneel van Cryptomator, selecteer de kluis die je wilt sluiten en klik op Vergrendel kluis. De virtuele schijfletter verdwijnt en je beveiligde bestanden zijn niet langer toegankelijk. Uiteraard is het raadzaam om dan geen bestanden uit de kluis geopend te hebben (bijvoorbeeld in Microsoft Word) als je de kluis afsluit! Overigens sluit de kluis niet automatisch wanneer Windows in slaapstand gaat of hieruit ontwaakt.

©PXimport

Gebruiksgemak

Hoewel Cryptomator zeer gebruiksvriendelijk is en iedereen er snel mee aan de slag kan, heeft de extra beveiligingslaag één nadeel voor sommige mensen. Cryptomator werkt zonder registratie of gekoppelde onlinedienst. Wij vinden dit geen gemis, omdat je er zeker van bent dat jouw beveiligingssleutel (en hiermee de toegang tot je bestanden) niet ‘ergens’ geregistreerd is bij een of andere dienst. Je hebt zelf altijd de volledige controle. De keerzijde hiervan is dat je bestanden niet toegankelijk zijn via je browser, je hebt altijd een Cryptomator-client nodig. Zodra je je bijvoorbeeld aanmeldt bij www.dropbox.com en bladert naar de beveiligde map, zie je alleen onleesbare bestanden.

©PXimport

9 Alles door elkaar

Je kunt meerdere kluisbestanden aanmaken door stap 6 te herhalen. Ook ben je vrij om Cryptomator gelijktijdig te gebruiken met Dropbox, OneDrive, Google Drive of een andere clouddienst. Er is maar één dringende ‘leefregel’: stel voor elke kluis een goed uniek wachtwoord in en onthoud dit wachtwoord. Ben je je wachtwoord kwijt? Dan zijn je bestanden die je bewaard hebt in je Cryptomator-kluis voor altijd verloren. Dit mag je verwachten van goede encryptiesoftware, maar het kan ook een groot probleem worden als je je wachtwoord kwijt bent: er is geen herstelmogelijkheid.

©PXimport

10 Automatisch openen

Zoals je leest is een handeling nodig om bij je extra beveiligde bestanden te komen: je moet je wachtwoord opgeven. Als je de Cryptomator puur gebruikt omdat je publieke clouddiensten niet vertrouwt, kun je het openen van je kluis op je computer automatiseren. Klik op je kluis in het controlepaneel, geef je wachtwoord op en kies Meeropties. Plaats een vinkje bij Wachtwoordbewaren. De keerzijde van deze tip is dat als iemand je computer hackt of steelt je bestanden direct toegankelijk zijn vanaf je systeem.

©PXimport

11 Meer dan één computer

Als je meerdere computers hebt, dien je ook hier Cryptomator te installeren om toegang te krijgen tot je beveiligde Cryptomator-kluis, anders zie je alleen de beveiligde bestanden. Bij stap 7 kies je niet voor Creëer nieuwe kluis, maar voor Open bestaande kluis. Wijs het kluisbestand aan in de map van de clouddienst, geef je wachtwoord op en je hebt toegang tot je bestanden. Als je een kluis niet langer wilt gebruiken, zijn twee handelingen nodig. Sluit de kluis zoals beschreven bij stap 8. Selecteer in het Cryptomator-controlepaneel het kluisbestand en klik op het minteken. Vervolgens kun je de map van je kluisbestand weggooien via de verkenner.

©PXimport

12 iOS en Android

Om je beveiligde bestanden ook op een smartphone of tablet te openen, heb je de Cryptomator-app nodig. De iOS-app kost 4,99 euro. De Android-app is schrijven gratis, maar is alleen beschikbaar als bèta. Om de app te gebruiken, heb je ook de app nodig van de clouddienst(en) waar je beveiligde kluisbestand te vinden is. Vanuit de Cryptomator-app kun je een bestaande kluis openen en toevoegen. Nadat je de dienst hebt gekozen die je gebruikt (Dropbox in dit voorbeeld) dien je Cryptomator toegang te verlenen tot deze dienst. Wijs vervolgens je kluisbestand aan, voer je wachtwoord in en je bestanden zijn toegankelijk.

▼ Volgende artikel
Wanneer is een tv écht te groot voor je woonkamer?
Huis

Wanneer is een tv écht te groot voor je woonkamer?

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Als je té dicht op je televisie zit, kun je de kleurenleds van elkaar onderscheiden.

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Je moet je hoofd fysiek draaien

Als je tijdens het kijken naar een film ondertiteling leest en daardoor de actie boven in het scherm mist, of als je je nek daadwerkelijk moet draaien om van de linker- naar de rechterhoek te kijken, is het scherm te groot voor je kijkafstand. Je verliest het overzicht.

De tv past fysiek niet op het meubel

Dit klinkt misschien logisch, maar wordt vaak genegeerd. Als de pootjes van de tv net aan op de rand van je tv-meubel balanceren, of als het scherm breder is dan het meubel zelf, oogt dat niet alleen goedkoop, het is ook onveilig. Een scherm dat buiten de kaders van het meubel steekt, is enorm kwetsbaar voor (om)stoten.

Je ziet pixels of rastervorming

Ga op je favoriete plek op de bank zitten. Zie je bij normaal HD-beeld een soort hordeur-effect of individuele blokjes? Dan zit je te dichtbij voor dat specifieke formaat. Dat is geen kwestie van wennen; het is een mismatch tussen resolutie, inch-maat en kijkafstand.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

▼ Volgende artikel
Microsofts Xbox Developer Direct heeft de code gekraakt
Huis

Microsofts Xbox Developer Direct heeft de code gekraakt

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Watch on YouTube

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.