De OnePlus Buds Z2 bluetooth in-ears vallen qua prijs tussen de eerste generatie Buds Z en de duurdere OnePlus Buds Pro. Hoe de Buds Z2 van 100 euro in praktijk werken, lees je in deze OnePlus Buds Z2 review.

Als merk is OnePlus een beetje alsof er een brandende praalwagen voorbijrijdt in een carnavalsparade. Op de praalwagen wordt heel hard gedaan alsof er een feestelijke bedoening gaande is, maar er gaat een hoop op niet subtiele wijze mis. Terwijl OnePlus probeert te paraderen met een “Red Cable Club” klantenkaart, een samenwerking met cameramerk Hasselblad voor de smartphonecamera en deze nieuwe OnePlus Buds Z2, heeft het merk het niet makkelijk. 

Ook recentelijk. Die vooralsnog onovertuigende smartwatch en Hasselblad-samenwerking bijvoorbeeld, of de samensmelting van OnePlus met het grotere zustermerk Oppo, wat er zelfs toe leidde dat een smartphone-update teruggetrokken moest worden. 

Voor jou als consument houdt dat in dat OnePlus een merk is waarbij je je huiswerk goed moet doen. Sommige producten zijn waanzinnig goed, sommige producten kun je beter met een boog omheen lopen. Gelukkig vallen deze OnePlus Buds Z2 niet in de laatste categorie.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Budfamilie

De markt voor draadloze oortjes is lucratief, aangezien de oortjes snel aan vervanging toe zijn en smartphones steeds vaker zonder audiopoort komen. Veel smartphone- en audiomerken proberen een graantje mee te pikken. 

Wat betreft deze draadloze oortjes heeft OnePlus zich vorig jaar aardig herpakt. Zo bracht het merk in 2021 nog de OnePlus Buds Pro uit. Deze oortjes lieten een uitstekende indruk achter, maar de prijs is wat (te) hoog om echt op te vallen tussen de fabrikanten die hun sporen al hebben verdiend op audiogebied. Deze OnePlus Buds Z2 kost 99 euro, vier tientjes duurder dan de eerste generatie Buds Z.

Opvallend is dat de Buds Z2 over dezelfde bluetooth 5.2-verbinding en 11mm-driver beschikt als de Pro-uitvoering. Qua geluidsbeleving ontlopen de oortjes elkaar dus niet veel. Maar verschil is wel degelijk hoorbaar. En zichtbaar, want de oortjes en ovaalvormige oplaaddoosje ogen wat minder luxe dan Pro-uitvoering. Zonder overigens teveel het ontwerp van AirPods af te kijken; iets waar de eerste OnePlus-oortjes en de oortjes van zustermerk Oppo wel last van hebben.

OnePlus Buds Z2 in praktijk

De oortjes zijn erg licht en beschikken over verwisselbare rubber tipjes, zodat je ze op maat afstelt. Hierdoor zitten de oortjes comfortabel en isoleer je het gehoorkanaal voor de beste geluidsbeleving en werking van ruisonderdrukking.

Voor zijn prijsklasse is die geluidsbeleving bovengemiddeld goed, maar niet voor iedereen weggelegd. Dat komt door de afstelling van de oortjes, waarbij basgeluid hoge prioriteit heeft gekregen en de hoge- en middentonen wat overstemd raken. 

Het maskeert ook een beetje dat deze tonen wat aan de schelle kant zijn. Ondanks dat de het basgeluid bijna voelbaar is, blijven de overige tonen wel altijd hoorbaar. Dat wil nog wel eens anders zijn met andere oortjes in lagere prijsklasses, waar meestal zwaar basgeluid ervoor zorgt dat de andere tonen niet hoorbaar meer zijn.

De ruisonderdrukking werkt eveneens bovengemiddeld goed voor zijn prijsklasse. Niet al het geluid wordt gefilterd, dus je zal altijd wat van je omgeving meekrijgen. Maar omdat de oortjes goed het gehoorkanaal isoleren en daar door hun lichte gewicht blijven zitten is een groot deel van het werk al gedaan. Hier verschillen de Buds Z2 wel ten opzichte van de Pro-uitvoering. Laatstgenoemde maakte meer indruk met de geluidsfiltering, maar zorgde wel voor een drukkend gevoel op de oren. Dat is niet het geval bij deze OnePlus Buds Z2.

Dankzij de ingebouwde microfoons is er ook een transparantiemodus, die omgevingsgeluid (zoals verkeer) juist doorlaat. Ook zorgen de microfoons ervoor dat je gesprekken kunt voeren, zoals (video)bellen. Hier blinken de Buds Z2 echter niet in uit.

Accuduur

Dat de oortjes een licht gewicht hebben, zorgt voor een optimaal draagcomfort. Maar niet voor een grote accu. Dat leidt ertoe dat de accuduur niet erg lang is, vooral met de ruisonderdrukking ingeschakeld. De accu gaat iets meer dan vier uur mee. Wanneer de ruisonderdrukking uit staat kun je daar een uurtje bij optellen.

Het oplaaddoosje beschikt over een accucapaciteit om de oortjes 6,5 keer volledig op te laden. Dit doosje laad je vervolgens op via de usb-c-poort. Draadloos laden is helaas niet mogelijk. Het ovaalvormige oplaaddoosje heeft een prettig formaat dat makkelijk in een broekzak te steken is voor onderweg. Het dekseltje voelt echter wat krakkemikkig aan.

©PXimport

HeyMelody

Je configureert de oortjes via de HeyMelody-app van Oppo. Dat is wellicht wat verwarrend, maar iets wat je steeds meer gaat zien omdat het merk OnePlus meer op gaat in het grotere Oppo. Deze HeyMelody-app is overzichtelijk en biedt alle functies die je nodig hebt, inclusief firmware-updates. 

Heb je een OnePlus-smartphone, dan is de app niet nodig, dan kun je vanuit de bluetooth-instellingen je oortjes configureren, bij de Dolby Atmos-instellingen een geluidsprofiel kiezen (helaas ontbreekt een gewone equalizer) en bij de apparaatgegevens kun je tenslotte terecht voor de zoekfunctie. Deze zorgt ervoor dat de oortjes een geluidssignaal geven wanneer je ze kwijt bent.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Alternatieven voor de OnePlus Buds Z2

Als je zo’n honderd euro over hebt voor draadloze oortjes, dan is er ruime keuze. Samsung, JBL, Sony, 1More en ook Nothing (het nieuwe merk van Carl Pei, de oud-medeoprichter van OnePlus). Al deze merken bieden uitstekende oortjes aan, waarbij de lat hoog gelegd wordt. Toch houden de Buds Z2 zich prima staande, wat ze een uitstekende keus maken.

Ben je echter in voor een wat betere geluidsafstelling, dan zijn de Ear(1)-oortjes van Nothing net even wat gebalanceerder. Hetzelfde geldt voor de Samsung Galaxy Buds2, die inmiddels ook voor een vergelijkbare prijs verkrijgbaar zijn en ook langer meegaan op een volle accu.

Conclusie: OnePlus Buds Z2 kopen?

Voor honderd euro heb je aan de OnePlus Buds Z2 uitstekende oortjes, met een krachtig geluid en een heerlijk draagcomfort, waardoor je ze in theorie lang in kunt houden zonder last te krijgen. In praktijk zal dat helaas niet snel gebeuren, omdat de accuduur niet indrukwekkend is Ook zal de geluidsafstelling niet iedereen kunnen bekoren, omdat het basgeluid behoorlijk opgevoerd is.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.