De AirPods 3 van Apple ogen en voelen anders dan de voorgaande twee generaties AirPods. Wat er precies is veranderd lees je in deze Apple AirPods 3 review.

De markt voor draadloze in-ears is tot bloei gekomen dankzij Apple, dat met de AirPods een opvallend product leverde en gelijktijdig een markt creëerde voor draadloze audio. De inkomsten die Apple inmiddels met AirPods alleen al genereert,  doet de kosten van de aankoop van Beats Audio verbleken. 

Nu zijn vrijwel alle audio- en smartphone-fabrikanten van de partij met hun eigen draadloze oortjes om ook een graantje mee te pikken van de lucratieve markt, waardoor ook Apple moest blijven vernieuwen. Vernieuwing is bij deze AirPods 3 niet alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar.

Nieuwe functies

De AirPods 3 zijn uitgerust met ‘spatial audio’, een soort surroundsound-achtige functionaliteit, waardoor je geluid met een ruimtelijk gevoel af kunt spelen. Vergelijkbaar met 360 Reality Audio, dat door Sony in de markt wordt gebracht.

Andere nieuwe functies zijn opladen via de magnetische Magsafe-laders, die ook iPhones draadloos op kunnen laden via Qi. De accuduur zelf is iets opgehoogd en ook de geluidskwaliteit heeft een boost gekregen. Bovendien kunnen de AirPods 3 tegen een spatje, wat wel zo prettig is.

©PXimport

One size fits all

Het uiterlijk is ook veranderd, de AirPods 3 zijn wat lichter en lijken iets meer op de AirPods Pro, waarbij sensoren, microfoons en speakers achter zwarte gaasjes geplaatst zijn. De speaker is opvallend groot, wat al veel goed belooft voordat je de oortjes voor het eerst in doet.

Toch heeft Apple het grootste ontwerp-nadeel van de AirPods in stand gehouden. De oortjes zijn niet op maat af te stellen. Andere draadloze in-ears, waaronder de AirPods Pro beschikken over een rubber (verwisselbaar) tipje die het oortje vastzet in het gehoorkanaal en deze optimaal afsluit voor de beste geluidsbeleving. Dat is dus niet het geval bij de AirPods, die als het ware in je oor hangen met een universeel formaat. Hierdoor zijn de oortjes niet voor ieder oor geschikt. Het is mij een raadsel waarom Apple stug vasthoudt aan dit ontwerp.

In praktijk zitten de oortjes comfortabel in het oor, waardoor je ze gerust langere tijd in kunt hebben. Ook blijven ze (in mijn geval) goed zitten, ook bij beweging zoals fietsen en lopen. Wanneer de beweging wat intensiever wordt, denk aan hardlopen, merk je dat ze te los in het oor hangen.

Geluidskwaliteit van de AirPods 3

Dat de oortjes je oor niet afsluiten doet af aan de geluidsbeleving. Omgevingsgeluid komt door, wat vervelend kan zijn als je je wilt concentreren of in een lawaaiige omgeving zit zoals een trein of vliegtuig. Als je je juist wel wat meer bewust wil zijn van je omgeving, bijvoorbeeld in het verkeer of op kantoor is het juist weer prettig.

Het is eigenlijk wel zonde van de goede geluidsreproductie die de AirPods 3 levert te noemen. Want de geluidskwaliteit is buitengewoon goed, en had zelfs nóg beter kunnen zijn als het niet zou verstoren door de omgeving. Zoals het formaat van het speakergaasje al doet vermoeden is het geluid voor draadloze in-ears krachtig. Ook de afstelling is dik in orde, waardoor alle details en tonen hoorbaar zijn. Dat maakt de oortjes voor alle doeleinden geschikt: of je nu gevarieerde muziek luistert, podcasts en audioboeken volgt of gesprekken voert.

©PXimport

AirPods 3 functies

Natuurlijk werken AirPods naadloos samen met je iPhone, iPad en Mac. Maar ook als je geen Apple-apparatuur gebruikt, kun je gewoon AirPods gebruiken met bijvoorbeeld je Android-smartphone of Windows-pc zonder dat je belangrijke eigenschappen mist. Verschil in geluidskwaliteit merkte ik niet op en de bediening (door te knijpen in het staafje van de AirPods) werkt gewoon.

Wel moet je het doen zonder Apple’s Siri-assistentie en de spatial audio, ook een technologie van Apple zelf. Spatial audio gaat verder dan surround-geluid. Het geluid klinkt ruimtelijk, waarbij bijvoorbeeld individuele geluiden (een basgitaar, stem of wat dan ook) echt klinken alsof ze ergens anders vandaan komen. 

Wat de ervaring nog indrukwekkender maakt is dat wanneer je je hoofd draait, het geluid als het ware meedraait zodat het alsnog vanaf dezelfde plek lijkt te komen. Een indrukwekkende technologie. Vooral voor films, series en games van grote meerwaarde met een goede koptelefoon. Voor muziek en simpele oortjes als deze voelt spatial audio vooralsnog als een wat overbodige gimmick. Het feit dat de AirPods 3 je niet afsluiten van de omgeving versterkt dat gevoel.

Andere functies zoals ruisonderdrukking (ANC) of omgevingsgeluidmodus zijn niet aanwezig op de AirPods 3. Dat is vanwege het ontwerp van de AirPods 3 ook tamelijk overbodig.

©PXimport

©PXimport

Accuduur van de AirPods 3

Omdat de accucapaciteit van de AirPods 3 ietsje is opgeschroefd en de chipset wat zuiniger werkt gaat de accu langer mee dan zijn voorganger. Apple stelt zes uur. In praktijk kwam ik op ongeveer een half uur minder uit. Daarmee zijn ook de derde generatie van de AirPods geen marathonlopers, en houd er ook rekening mee dat accu’s van oortjes snel slijten en dus minder lang uithoudingsvermogen krijgen.

Het oplaaddoosje heeft met 345 mAh een iets lagere capaciteit dan die van de AirPods 2 (398 mAh). Het is genoeg om de oortjes ongeveer vijf keer volledig op te laden. Het oplaaddoosje kun je nu ook via Magsafe opladen, maar een gewone draadloze lader doet het ook prima. Er is een Lightning-aansluiting om het doosje bedraad op te laden. 

Hoewel Lightning vervelend verouderd is, valt het niet als minpunt aan te merken, het zou immers gek zijn om je iPhone met een andere aansluiting op te moeten laden dan je bijbehorende oortjes. Dat iPhones anno 2021 nog over Lightning beschikken is een (door ons) uitvoerig besproken nadeel.

©PXimport

Alternatieven voor de AirPods 3

De AirPods 3 blinken uit dankzij de geluidskwaliteit en zijn zeker de meerprijs waard ten opzichte van AirPods 2, die met 150 euro zo’n vijftig euro goedkoper zijn. In deze prijsklasse kun je echter ook hele goede oortjes kopen met goede geluidskwaliteit, afsluitende pasvorm én ruisonderdrukking. Denk aan de Bose QuietComfort-oortjes. Samsung Galaxy Buds2 en Sennheiser CX Plus bieden dit bijvoorbeeld ook, maar kunnen op geluidskwaliteit Apple niet bijbenen.

Conclusie: Apple AirPods 3 kopen?

De Apple AirPods 3 vallen me helemaal niet tegen. De geluidskwaliteit is indrukwekkend krachtig en oortjes zitten comfortabel. Toch is het one size fits all-ontwerp een tekortkoming, waardoor de oortjes niet bij iedereen passen en uit het oor kunnen komen bij intensieve beweging. De toevoeging van waterbestendigheid is mooi meegenomen, evenals de langere accuduur. Spatial audio moet zijn meerwaarde voor in-ears en muziek nog wel een beetje bewijzen.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.