Het hing al een tijdje in de lucht, maar een aantal producten van Philips Hue wordt een stuk duurder. En dat terwijl er al behoorlijk wat prijsstijgingen zijn geweest. Het maakt overigens niet uit of je op zoek bent naar slimme lampen voor binnen of buiten, want in beide gevallen moet je er rekening mee houden dieper in de buidel te tasten.

Slimme verlichting wordt, net als de slimme thermostaat, vaak gezien als een soort poort naar een slim huis. Het is de eerste stap die je zet om bepaalde zaken in huis slimmer te maken met scènes, accessoires en planningen. Je lampen, of je die nu buiten of binnen ophangt, gaan aan op bepaalde momenten en kunnen ook gewoon weer op specifieke tijden uitgaan. Je hebt er dan geen omkijken meer naar: het slimme systeem regelt alles helemaal zelf. En anders kun je altijd nog via een gratis te downloaden app voor Android of iOS de zaken regelen, met toegankelijke opties.

Meer betalen voor Philips Hue?

Philips Hue is een van de bekendste en populairste systemen op het gebied van slimme verlichting. Ondanks de populariteit is het ook een van de duurdere varianten. Over het algemeen haal je goede kwaliteit in huis en merken we ook hier op de redactie weinig tot geen problemen met het systeem (in tegenstelling tot wat de concurrentie nog weleens doet). Dat is onder meer wat voor het succes zorgt: niet alleen vanwege de toegankelijkheid van alle slimme producten, maar ook vanwege het feit dat alles werkt zoals beloofd en doet wat het moet doen.

Maar bij moederbedrijf Signify moeten de lampen ook blijven branden, en daarom voert het bedrijf een flinke prijsstijging door. Dat gebeurt per 1 februari. Als je vanaf die dag Philips Hue-spullen koopt, moet je rekening houden met een prijsstijging van gemiddeld 12 procent. Hoewel er sowieso veel producten in prijs stijgen, zijn het vooral de plafondlampen en de buitenverlichting die kaartjes met een nóg hoger bedrag krijgen. Voor de Philips Hue Enrave-plafondlamp ga je bijvoorbeeld 40 euro(!) meer betalen dan voor de prijsstijging.

De Hue Enrave gaat van 259 naar 299 euro. Eenzelfde prijsstijging zien we bij andere plafondlampen van het merk, namelijk de Hue Ensis. Ook deze wordt per 1 februari maar liefst 40 euro duurder. Opvallend is dat Signify de prijs van deze lamp vorig jaar al eens omhoog gooide: van 400 naar 440 euro. Dat gebeurde in mei 2022. En nu, negen maanden later, is het weer feest. In die tijd is die lamp dus 80 euro oftewel 20 procent duurder geworden. Dat is wel iets meer dan de gemiddelde inflatie van 10 procent. Maar geloof het of niet, het kan nog erger...

Het meest extreme voorbeeld is de Outdoor Lightstrip van Philips Hue. Dat model verscheen in 2018 op de markt voor een bedrag van 160 euro. In 2020 verhoogde het bedrijf die prijs al naar 190 euro en twee later was het opnieuw raak. In januari vorig jaar liet het prijskaartje plotseling een bedrag van 220 euro zien, en vanaf 1 februari gaat de prijs dus wéér omhoog naar maar liefst 240 euro. Hopelijk heb je er jaren geleden al eentje kunnen scoren.

De grootste prijsstijgers van Philips Hue

De grootste prijsstijger van dit moment is echter de Philips Hue Outdoor Motion Sensor. Die wordt maar liefst 17 procent duurder en gaat van 50 naar 60 euro. Hieronder presenteren we een lijst met prijsstijgers en het percentage van de prijsstijging.

Grondstoffen zijn duur

Opvallend is dat niet heel de Philips Hue-lijn van Signify dezelfde prijsstijgingen doormaakt. In plaats daarvan voert het bedrijf de nieuwe prijzen vooral door voor grotere producten waar relatief veel onderdelen in zitten. En dat is prima verklaarbaar. Daardoor is dit nieuws niet minder zuur, maar we kunnen het op z’n minst begrijpen. Met de oorlog in Oekraïne en de coronagolven (in verschillende vormen en groottes) in China zijn bepaalde grondstoffen erg duur geworden en laten producten of onderdelen langer op zich wachten dan normaal. Die prijsstijgingen rekent Signify nu door aan de klant.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.