Ghost groeide in relatief korte tijd uit tot een aantrekkelijk blogplatform, dat al veel gebruikers van WordPress wist over te halen. Maar ook grote bedrijven omarmen het. Versie 2.0 is mede dankzij de nieuwe editor nóg krachtiger en gebruiksvriendelijker. We laten zien een blog maken met Ghost werkt.

WordPress groeide van platform voor bloggers uit naar een volwaardig cms voor websites. John O’Nolan, oprichter en ceo van Ghost, was hier zelf lange tijd bij betrokken. Met het opensource Ghost, begonnen als Kickstarter-project in 2013, bouwde hij een platform dat weer puur op bloggen is gericht. Het wist niet alleen bloggers aan zich te binden, ook grote bedrijven als Apple, Tinder, OpenAI, Mozilla en DuckDuckGo omarmden het. Kijk maar eens op de blog van DuckDuckGo om een indruk te krijgen.

Het bedrijf Ghost is een non-profit organisatie die inkomsten genereert uit (prijzige) hosting. Maar je kunt het ook zelf hosten. Ghost is geschreven in javascript en werkt op node.js. Je installeert het met hulp van Node Package Manager (npm).

Lees ook:CMS kiezen: Waar kun je zoal op letten?

Ghost binnen Docker

Voor deze masterclass installeren we Ghost binnen docker, een snelle en populaire optie. Handig voor experimenten maar ook geschikt voor een productieomgeving. Heb je Docker geïnstalleerd, dan kun je de image opsporen met:

De officiële heet gewoon ghost en haal je binnen met:

Je kunt alle gedownloade images inzien met:

Ghost werkt intern op poort 2368. Wij gaan lokaal gewoon poort 80 gebruiken. Als url voor Ghost gebruiken we het ip-adres van de machine waarop Ghost draait (in ons geval 10.0.0.71). Het commando om Ghost te starten wordt in dat geval:

Na een korte wachttijd is Ghost gestart. Dat kun je controleren met:

Je voorbeeldblog staat nu ook al klaar. Gaat er wat mis, gebruik dan dit commando voor statusinformatie:

Configuratie van je blog

©PXimport

Je blog staat klaar op (in ons voorbeeld) http://10.0.0.71. Zet hier /ghost achter om de configuratiepagina te openen. Klik daarin op Create your account om je gebruikersaccount voor de blog op te zetten. Vul een titel in voor je blog, samen met een naam, e-mailadres en wachtwoord. De stap om teamleden uit te nodigen kun je overslaan, dit kun je altijd op een later moment doen.

Je komt nu in het overzicht met al je berichten waar al veel voorbeeldcontent staat. Handig om te experimenteren, maar als je er vanaf wilt verwijder je onder Team gewoon de standaard Ghost-gebruiker. Je kunt daar ook aangeven wie er nog meer berichten mogen posten of beheren.

Na het openen van een bericht kom je in de editor die met versie 2.0 een flinke update kreeg en niet meer standaard met Markdown werkt, al kun je dat eventueel nog steeds gebruiken. Je ziet nu veel beter hoe het bericht er in het echt uitziet. Eenvoudige opmaak zoals vet of schuingedrukt pas je simpel toe en ook het invoegen van een enkele foto, galerij of andere content zoals een tweet of YouTube-filmpje gaat gebruiksvriendelijk.

Rechtsboven zie je een icoontje voor de instellingen van het bericht, zoals de gewenste url, publicatiedatum, tags, een korte samenvatting en metagegevens voor onder andere zoekmachines. Zoals je ziet staat het schrijven helemaal centraal.

©PXimport

Thema's en templates

Het standaardthema van Ghost heet Casper, maar je kunt op meerdere websites andere thema’s vinden, zoals de marketplace van Ghost (waarvan sommige gratis) en op Envato Market. Het aanbod is wel kariger dan bij WordPress. Gelukkig staat daar tegenover dat het makkelijker is om zelf thema’s te maken of een bestaande aan te passen.

Voor het grootste deel bestaan de thema’s uit templates met html, css en javascript. Daarin voeg je met de hulp van templatetaal Handlebars verwijzingen toe naar de bijbehorende content. Om een goed beeld te krijgen van de structuur voor templates is het handig het standaardthema Casper te downloaden. Het thema is goed gedocumenteerd en daardoor een goede referentie. Het wordt dan ook vaak als basis gebruikt voor zelfontwikkelde thema’s en templates.

Open je de index.hbs van Casper dan zie je de opmaak en Handlebars voor de homepagina. De post.hbs dient voor individuele berichten. Je zult doorgaans nog wat meer templates hebben, maar deze twee zijn verplicht. Een speciale template is default.hbs. Daarin zijn in feite de header en footer van je website opgenomen die doorgaans voor elke pagina gelijk zijn.

Hierin zijn onder andere metagegevens opgenomen, verwijzingen naar css-bestanden en scripts en soms ook een algemeen navigatiemenu. Alles in post.hbs wordt in feite in de body van default.hbs ingevoegd. Bij veel andere templates zoals author.hbs en page.hbs gebeurt hetzelfde. De Handlebars-code zie je terug in bijvoorbeeld de regel in post.hbs:

Daarmee wordt in feite de titel van je bericht ingevoegd met de verwijzing

Ghost verwijderen

Ghost is erg gebruiksvriendelijk, maar ook krachtig, zeker met de komst van versie 2.0. Zo kun je een website bijvoorbeeld redelijk eenvoudig in meerdere talen aanbieden. Dat is nog steeds wel wat werk, maar er zijn goede voorzieningen voor. Vertaalde zinnen voor je template bied je gewoon via een apart json-bestand aan. Je bent ook al lang niet meer beperkt tot één stroom aan berichten, maar kunt flexibel structuur aanbrengen met routes en bijvoorbeeld content verdelen over secties. Ben je uitgespeeld met Ghost? Dan kun je de container stoppen met:

Of eventueel verwijderen met:

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.