Op zoek naar een televisie voor je thuisbioscoop met zo goed als perfecte kleurweergave? Deze OLED tv met de Panasonic HCX processor levert dankzij een perfecte kalibratie beeld van studiokwaliteit, ook al verbergt hij een tikje zwartdetail. Lees er meer over in deze Panasonic TX-55FZW804 review.

Panasonic pakt niet uit met een spectaculair design. Een kleine metalen rand rond het scherm, een zware, matzwarte voetplaat, en zwarte achterzijde met ruwe textuur. Het ontwerp ademt soberheid, maar ook een uitstekende afwerking uit.

Vier HDMI-aansluitingen zijn zowat de standaard in deze prijscategorie. Twee daarvan staan achteraan, twee aan de zijkant. Gebruik HDMI 1-2 voor je Ultra HD HDR bronnen, enkel die garanderen de beste beeldkwaliteit. Geïntegreerd kabelbeheer en een afdekpaneel zorgen voor een nette afwerking. Alle aansluitingen achteraan wijzen naar de wand, dat kan lastig zijn als je voor wandmontage kiest. Je draadloze hoofdtelefoon sluit je aan via Bluetooth.

Beeldkwaliteit

De Panasonic HCX-processor zet bijzonder mooie resultaten neer, met goede ruisonderdrukking en prima upscaling met erg veel kleurdetail. Het beeld is over het algemeen iets zachter dan bij de concurrenten, maar verliest geen detail. De bewegingsscherpte is prima, snel bewegende beelden tonen goed alle detail, tenminste als je ‘Intelligent Frame Creation’ minstens in de laagste stand geactiveerd houdt.

Bij een OLED-scherm levert elke pixel zelf licht, en kan individueel uitgeschakeld worden zodat hij perfect zwart is. OLED-tv’s hebben daardoor een ongeëvenaard, bijna oneindig contrast. De Panasonic gaf het scherm het label ‘Master OLED’ mee, en dat verdient het ook. De kalibratie is zo goed als perfect, en evenaart de perfecte kleurweergave van dure studiomonitoren.

©PXimport

Er verdwijnt enkel een beetje zwartdetail, een keuze die Panasonic duidelijk bewust maakte, vermoedelijk om hinderlijke ruis in de donkerste schaduwpartijen te vermijden. Kies de THX-Cinema preset voor kijken bij verduistering, de Professional1 of Cinema preset is de betere keuze voor wat omgevingslicht.

HDR

OLED-schermen zijn met hun perfecte zwartwaarde en enorm contrast een geweldige keuze voor HDR. Ze combineren dat bovendien met een enorm rijk en uitgebreid kleurpalet waardoor HDR-content echt tot zijn recht komt. Bovendien kan Panasonic zijn OLED scherm erg helder maken, het zet op dat vlak vaak de beste prestaties neer van alle OLED modellen, maar blijft uiteraard net wat minder helder dan de top LCD tv’s. Ook hier is de kalibratie top, de tv toont netjes alle witdetail, en de kleurweergave is indrukwekkend, en mag als referentie dienen.

De Panasonic ondersteunt HDR10, HLG en HDR10+, maar helaas geen Dolby Vision.

Smart tv

My Home Screen 3 is een dankzij een aantal slim gekozen wijzigingen een erg handig smart tv systeem geworden. Het Home scherm verschijnt onderaan het beeld, waar je zelf je favoriete zenders, bronnen, apps en apparaten kunt vastpinnen voor een meer persoonlijk Home Scherm.

Ook de zoekfunctie, YouTube content, live tv-zenderlijst en tv-opnames zijn snel van daaruit te bereiken. De TX-55FZW804 is uitgerust met een dubbele tuner voor digitale tv (DVB-T2/C/S2) en een dubbel CI+-slot zodat je kunt kijken en tegelijk een ander kanaal kunt opnemen.

Remote

©PXimport

De standaard Panasonic remote heeft grote, handige toetsen die aangenaam aanvoelen en makkelijk in te drukken zijn. De layout is prima. Er is een aparte toets voorzien voor Netflix, en onderaan de remote vind je de ‘My App’ toets, die je zelf kunt toewijzen aan je favoriete app (bijvoorbeeld YouTube).

Wie wel eens van beeldmode verandert hoeft daarvoor niet langs de menu’s. De ‘Picture’ toets bovenaan de remote laat je snel door de verschillende beeldmodes gaan. Voor nog meer gebruiksgemak kan je zelf configureren welke van de 12 beeldmodes in de lijst verschijnen.

Geluidskwaliteit

Zijn grote broer, de FZW954, kan pronken met een knappe Technics soundbar. Deze FZW804 moet het stellen met de traditioneel verborgen inbouwspeakers. Hij levert weliswaar nog 40 Watt muziekvermogen en dat is ruim voldoende voor goede klank. De dialogen zijn helder, hij levert behoorlijk wat volume, en ja zelfs iets beter dan gemiddelde muziekprestaties.

Enkel als je het volume echt te hoog zet, verliest het klankbeeld wat nauwkeurigheid. Kortom, een zeer goed resultaat, tenzij je natuurlijk echt op zoek bent naar krachtige bioscoopsurround.

Conclusie

De TX-55FZW804 is de absolute referentie voor filmfans. Het OLED-scherm levert perfect contrast, sterke kleuren en zeer goede HDR-prestaties. Maar ook sportfans en gamers kunnen genieten van dit toestel met een prima bewegingsscherpte en lage input-lag. Voor HDR is hij bovendien een van de helderste OLED-modellen. Een prima smart tv-systeem en een dubbele ingebouwde tv-tuner (DVB-T2/C/S2) met dubbel CI+-slot maken hem ook een goede keuze als je de settopbox voor digitale tv het huis uit wilt. Kers op de taart is de erg goede prijs.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.