Wil je je gloednieuwe televisie liever aan de muur ophangen? Dat kan. Met de juiste muurbeugel en wat handige tips hang je de tv in een handomdraai veilig op. Het oogt strak, je bespaart een hoop ruimte en voorkomt dat kinderen of huisdieren per ongeluk tegen het scherm lopen en alles omstoten. In dit artikel leggen we stap-voor-stap uit hoe je de beste muurbeugel kiest, welk gereedschap je nodig hebt en hoe je de televisie vakkundig installeert.

Kies de optimale muurbeugel voor jouw televisie

Er bestaan verschillende soorten muurbeugels, elk met hun eigen voor- en nadelen. Allereerst heb je de vaste muurbeugel, die je televisie netjes en strak tegen de muur plaatst zonder dat hij kan bewegen. Dat is de meest eenvoudige en goedkope variant.

Wil je de kijkhoek kunnen aanpassen, bijvoorbeeld omdat je televisie in de slaapkamer hangt? Kies dan voor een kantelbare muurbeugel. Deze kun je kantelen van een lage kijkhoek tot rechtop tegen de muur. Zo pas je de hoogte eenvoudig aan zonder de televisie telkens op en neer te hoeven tillen.

Kijk jij vaak vanuit verschillende hoeken naar de televisie, bijvoorbeeld vanuit de keuken? Overweeg dan eendraaibare muurbeugel. Deze beugels zitten vast aan een arm die de televisie in alle richtingen laat bewegen. Je kunt hem helemaal naar links of rechts draaien, maar ook helemaal naar voren klappen. Dat is handig als je vanuit verschillende plekken in de kamer televisie wilt kunnen kijken.

Ongeacht de soort, check altijd of de muurbeugel geschikt is voor de afmetingen van jouw specifieke televisie. Let hierbij vooral op de VESA-maat, oftewel de afstand tussen de bevestigingspunten aan de achterzijde van je televisie. Koop een muurbeugel met dezelfde of iets ruimere VESA-maat voor een goede pasvorm.

©PXimport

Zorg dat je muur stevig genoeg is

Voordat je gaat boren en bevestigen, moet je eerst even goed controleren of je muur wel stevig genoeg is om een muurbeugel veilig te dragen. Vooral bij grote en zware televisies vanaf 55 inch is een stevige muur een must. Beton en metselwerk zijn ideaal, maar ook veel stenen muren zijn prima geschikt.

Muren gemaakt van gipsplaten zijn een stuk zwakker. Bevestig muurbeugels bij dit type muren altijd aan de houten rachels achter de gipsplaten. Gebruik daarnaast speciale hollewand-pluggen om grip te krijgen. Is jouw gipswand niet sterk genoeg? Dan kun je overwegen om de muur eerst plaatselijk te verstevigen met multiplex-platen.

Cellenbeton en gibozijn ook prima alternatieven, maar let op: deze varianten zijn minder stevig en vereisen speciale pluggen en ankers. Laat bij twijfel een professional naar je muur kijken om te beoordelen of hij sterk genoeg is voor het gewicht van jouw televisie.

©PXimport

Welke tools heb je nodig voor het ophangen?

Afhankelijk van de hardheid van je muur heb je verschillende soorten gereedschap nodig om de muurbeugel goed te bevestigen. Voor harde muren van beton en steen is een klopboormachineaan te raden. Deze boort moeiteloos gaten in stug materiaal. Een gewone boormachine werkt hier lang niet zo goed.

Voor zachte muren zoals gipsplaten volstaat een krachtige accuboormachine meestal wel. Zorg wel dat je geschikte boren hebt voor de meegeleverde pluggen. Verder zijn handige hulpmiddelen een waterpas, rolmaat, steeksleutels, hamer en stofzuiger. Ook erg belangrijk is een goede kwaliteit steen- of houtboor in de juiste maat voor de pluggen. Te grote gaten verzwakken de montage namelijk aanzienlijk. Koop dus altijd een boor specifiek bedoeld voor het materiaal waar je in boort.

In 4 eenvoudige stappen je televisie ophangen

Als je de juiste muur, muurbeugel en gereedschappen hebt uitgezocht, is het eigenlijke ophangproces vrij eenvoudig. Volg deze vier basisstappen voor een professioneel resultaat:

Stap 1: Bevestig het meegeleverde frame van de gekozen muurbeugel aan de achterzijde van je televisie. Dat doe je met de bijgeleverde bouten die door de standaard VESA-gaten gaan. Leg je televisie tijdens het monteren op een zachte ondergrond om krassen te voorkomen.

Stap 2: Bepaal de ideale hoogte en teken met behulp van een waterpas de positie van de muurbeugel af op de muur. Boor vervolgens gaten voor de pluggen op de gemarkeerde positie. Doe dat netjes en gebruik een stofzuiger om het boren stofvrij te houden.

Stap 3: Monteer de muurbeugel met de juiste pluggen en schroeven. Volg hierbij nauwkeurig de instructies van de fabrikant voor het juiste type bevestigingsmateriaal. Controleer met de waterpas of de beugel mooi recht hangt.

Stap 4: Hang tot slot de televisie inclusief frame op de muurbeugel en zet alle schroeven stevig vast. Bij grotere televisies is het aan te raden om dat met twee personen te doen.

En dat is alles! Je hebt je televisie nu aan de muur gehangen. Controleer na een paar weken of alle schroeven nog goed vastzitten.

©GM Stock Studio

📺 Wil je een nieuwe tv kopen, maar weet je niet waar je op moet letten? Bekijk onze YouTube-video!

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.