Zo op het eerste gezicht is er weinig mis met de Fresh ’n Rebel Twins Elite. Dit is een setje oordoppen van 130 euro, die beschikt over een aantal handige functies. Het allerbelangrijkste is echter de audiokwaliteit. Kan de Twins Elite overtuigen met gepersonaliseerde audio?

Wanneer je besluit zo’n 130 euro te besteden aan een setje oordoppen, dan besteed je meer dan mensen gemiddeld doen aan dergelijke producten. Ze moeten dan wel van goede huizen komen, simpelweg omdat de concurrentie – ondanks de prijs – moordend is in deze categorie. Dit is het marktsegment waar onder meer Sennheiser, Google, Teufel en Soundcore (van het Chinese Anker) ook in actief zijn. Met gepersonaliseerd geluid van Audiodo probeert het Rotterdamse merk luisteraars over de streep te trekken, door de muziek op jouw gehoor aan te passen.

Fresh ’n Rebel Twins Elite met persoonlijke audio

Voordat je toegang krijgt tot dat gepersonaliseerde geluid dien je eerst een korte audiotest te ondergaan. Je hoort dan enkele piepjes en geeft aan of je die hoort of niet. Daar komt, na een paar minuten, een grafiek uit die het bereik van je gehoor weergeeft. Dit is geen exacte wetenschap, maar wel een goede benadering. Zelf heb ik zo nu en dan een piepje in mijn rechteroor, terwijl ik daar links geen last van had. Dat wordt goed weergeven in de grafiek. Mijn linkeroor is derhalve veel beter in staat hogere tonen te horen dan mijn rechteroor. Het algemene bereik lijkt sowieso veel beter te zijn.

Je kunt er vervolgens voor kiezen of je dat persoonlijke geluid wil gebruiken, of niet. Wanneer je dat niet doet, dan krijg je vreemd genoeg geen toegang tot de ingebouwde equalizer. Die is alleen beschikbaar voor de mensen die dus de tijd nemen om die test te doen. Nu is de test niet lang, maar ik kan me voorstellen dat dit voor een aantal gebruikers een probleem kan zijn. Misschien heb je voor jezelf de ultieme instellingen gevonden voor een equalizer en die kun je dus niet zonder omweg gebruiken. Bovendien is het geluid al aangepast op basis van die afgenomen gehoortest.

Mijn ervaring met de uitkomst van de test en het daarna aanpassen van de equalizer is dat het de audio-ervaring ten goede komt. Wanneer ik het persoonlijke geluid uitschakel, dan klinkt de muziek dof, zwaar en alsof iemand een speaker onder water geplaatst heeft. Maar zodra ik de schakelaar in de app omzet (als bij wijze van test, want normaliter staat die gewoon aan wanneer je luistert) dan hoor ik een groot verschil. Voor in mijn rechteroor klinkt de muziek helderder en aangenamer, waardoor ik veel meer meekrijg van de verschillende lagen en zangpartijen.

Equalizeropties binnen de app

Maar de indruk dat de muziek ondergedompeld klinkt, alsof je dus onder water luistert, trekt nooit helemaal weg. Daardoor is mijn algemene indruk dat het bereik van de oordoppen wat beperkt is ten opzichte van het vergelijkbare aanbod van de eerdergenoemde partijen. Met de equalizer in de app kun je het één en ander nog opvangen, maar tot op zeker hoogte. Wanneer je te enthousiast met die schuifregelaars aan de gang gaat, dan gaat dat ten koste van de audiokwaliteit. Ineens kan de bas te hard en schel gaan klinken, terwijl de hogere tonen afgeknepen ten gehore komen.

Als je besluit de equalizer te gebruiken, wees er dan van bewust dat die heel nauw luistert. Een kleine verschuiving heeft al snel een groot effect. Naast drie regelaars op een x- en y-as (voor respectievelijk het aantal kilohertz en decibel) is er ook nog een algemene regelaar waarmee je audio snel zwaarder of helderder kunt laten klinken. Zo kun je ook met wat minder verstand van zaken voor een muziekbeleving zorgen die wat beter bij je past. Meestal is een v-vorm maken op de x- en y-as voldoende voor een fijne, brede soundstage, en dan is het aan jou om de hoogte te bepalen.

Mocht je de persoon zijn die al voor zichzelf een fijne equalizerinstelling bepaald heeft en die steeds meeneemt naar andere apps (omdat je zo nu en dan een nieuw setje oordoppen koopt), dan zit je bij de Fresh ’n Rebel Twins Elite net even verkeerd. En dat komt doordat de muziek al aangepast (of aangetast) is door de gehoortest, waardoor je dus geen pure muziek aanpast. Je begint niet vanaf een nulpunt en dat is voor de wat gevorderde luisteraar wellicht een probleem. Het is in elk geval iets om je bewust van te zijn, als je voornemens bent deze set oordoppen aan te schaffen.

Overige functies van de Twins Elite

Verder heeft de Fresh ’n Rebel Twins Elite heel veel functies waar je gelukkig van kan worden. Wat te denken van bluetooth 5.3 met multipointondersteuning (waardoor je de oordoppen aan twee apparaten tegelijkertijd kunt koppelen), actieve geluidsonderdrukking en een modus voor omgevingsgeluid? Die geluidsonderdrukking werkt redelijk tot goed, mits je het volume hoog genoeg hebt staan. Je hoort jezelf niet typen tijdens het werken. Maar wanneer je in het openbaar vervoer zit dan kan het zijn dat je nog steeds gesprekken kunt horen van mensen die naast je zitten.

Helaas heeft de Twins Elite slechts ondersteuning voor twee audiocodecs, namelijk aac en sbc. Dit zijn in principe prima codecs voor een algemeen goede geluidskwaliteit, maar dit is ook waar het probleem van de audiokwaliteit vandaan kan komen. Zo schittert bijvoorbeeld het aanbod van aptX in afwezigheid en dat vind ik persoonlijk jammer. Gezien de doelgroep (wat jongere mensen) is het wellicht niet zo van belang. Die codec komt namelijk goed tot z’n recht wanneer je audioapparatuur komt van hogere kwaliteit met een groter en breder bereik dan dit setje oordoppen.

Dat is geen sneer naar de Fresh ’n Rebel Twins Elite, maar simpelweg een zaak van marketing en doelgroep. Maar goed, als je dan toch een smartphone hebt met ondersteuning voor die codec en je bent bereid extra te betalen voor een hogere kwaliteit muziek (via een muziekstreamingdienst of je persoonlijke collectie), dan is het jammer dat je hiervoor de Twins Elite niet kunt gebruiken. Verder kun je de oordoppen bedienen met een knopje op de dopjes zelf. Maar die moet je redelijk hard indrukken, waardoor die ook dieper je oor in gaat – en dat zit dan niet comfortabel.

Een groot voordeel van de Fresh ’n Rebel Twins Elite is dat de oordoppen zo’n zes tot negen uur meegaan op een volle accu (zes uur met anc geactiveerd). Wanneer je de accu in de oplaaddoosje (met een usb-c-poort, gelukkig) meetelt, dan kom je uit op respectievelijk 21 tot 29 uur luisterplezier. Met slechts een kwartiertje snelladen kun je tot vier uur luisteren. Maar als je anderhalf uur de tijd neemt, dan zijn de producten weer helemaal vol. Met acht gram aan gewicht zijn de dopjes niet zwaar; verder zitten ze comfortabel in je oren en vallen ze gelukkig ook niet snel uit.

Conclusie: Fresh ’n Rebel Twins Elite kopen?

Het is duidelijk dat het merk Fresh ’n Rebel de wat jongere gebruiker op het oog heeft voor dit product. Een gebruiker die wellicht niet al te veel oog (of oor) heeft voor de beste geluidskwaliteit op die prijspunt en vooral enthousiast wordt van een lange accuduur, comfortabele fit, technische specificaties en een groot featurepakket. Het is en blijft vreemd dat de fabrikant de equalizer eigenlijk achter een soort muur geplaatst heeft, want dat kan een aantal mensen afschrikken. De algemene audiokwaliteit valt tot slot wat tegen, omdat de muziek klinkt alsof je onder water zwemt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.