De oorspronkelijke Motorola Moto 360 stamt uit 2014 en werd met veel enthousiasme ontvangen door de liefhebbers. Eind vorig jaar bracht het bedrijf zijn opvolger op de markt: de Moto 360 (2nd generation), ook wel de Moto 360 (2015) genoemd. Waar het eerste model op sommige punten tekortschoot, heeft Motorola geleerd van zijn fouten en diverse verbeteringen aangebracht. Je leest er alles over in deze review.

Verschillende versies met klassiek design

Een eerste verschil tussen de eerste en tweede generatie is dat Motorola ditmaal meerdere modellen heeft uitgebracht. Zo is er een kleinere variant met een doorsnee van 42 mm en een grotere waarvan de horlogekast 46 mm breed is. Speciaal voor vrouwen heeft Motorola een 42 mm versie met smallere bandjes uitgebracht. Tot slot heeft het bedrijf onlangs een sportversie van zijn smartwatch gelanceerd. In plaats van een leren of metalen band heeft deze een siliconen band. Voor deze review beschikte PCM over de kleinere 42 mm variant met zwarte leren band voor mannen.
 

Qua design heeft de Moto 360 veel weg van zijn voorganger

Het design van de tweede generatie lijkt sterk op zijn voorganger met zijn klassieke, ronde horlogekast. De drukknop aan de zijkant is verplaatst van de 3 uur naar 2 uur positie. Een kleine aanpassing die in praktijk erg prettig blijkt. Aan de onderkant vinden we een optische hartslagmeter die groen oplicht zodra je je hartslag wil berekenen. De bandjes hebben aan weerszijden een metalen pinnetje. Een polsbandje vervangen is hiermee een fluitje van een cent.

Het IPS LCD-scherm van ons reviewexemplaar heeft een beelddiagonaal van 1.37 inch met een resolutie van 360 bij 325 pixels en een pixeldichtheid van 263 ppi. Daaroverheen is Corning Gorilla Glass 3 aangebracht om het scherm te beschermen tegen krassen en stoten. De 46 mm variant is met een schermgrootte van 1.56 inch een fractie groter. Licht of donker, regen of zonneschijn: onder alle omstandigheden was het scherm goed af te lezen, zowel binnenshuis als buiten de deur. Naast handbediening is het tevens mogelijk om de smartwatch met je pols te bedienen, bijvoorbeeld door naar achteren te rollen om naar het volgende scherm te gaan.

Tot slot biedt Motorola de mogelijkheid om je watch face of tijdwijzerplaat naar je eigen smaak in te richten. Een analoge klok of liever een digitale? Zijn de kleuren van de achtergrond of de cijfers niet naar je smaak? Alleen de tijd weergeven, of ook de datum en het aantal stappen? Of liever een eigen watch face installeren? Het kan allemaal met de Moto 360.

©PXimport

Flat Tire nog altijd present

Nog altijd aanwezigheid is de flat tire, de afgevlakte zwarte rand onder in het scherm. Waarom Motorola het scherm niet volledig vult? Om de simpele reden dat de ambient light sensor hierin is verwerkt. Deze sensor past automatisch de helderheid van de display aan, afhankelijk van de lichtsterkte uit je omgeving. In het begin stoorden we ons enigszins aan deze flat tire , maar na enige tijd weet je niet beter en merk je het niet eens meer. Maar mooi is anders. De dynamische helderheid die je ervoor terugkrijgt vertaalt zich in een langere batterijduur, waarover verderop in deze review meer.
 

Android Wear en andere software draaien vlekkeloos

Android Wear is weinig verrassend maar werkt nog erg goed

De Moto 360 wordt aangestuurd door Android Wear, Googles besturingssysteem voor wearables. Dankzij de laatste ontwikkelingen is het mogelijk om via het WiFi-signaal je smartphone met de Moto 360 te verbinden. Een Bluetooth-verbinding is alleen noodzakelijk om gegevens tussen beide apparaten te synchroniseren.

Dat de smartwatch op Android Wear draait, brengt allerlei voordelen met zich mee. Applicaties uit de Google Play Store die ondersteuning bieden aan Android Wear, worden automatisch gesynchroniseerd met de Moto 360. Denk bijvoorbeeld aan het bedienen van muziek die je met Play Music afspeelt, maar ook het ontvangen van WhatsApp-berichten, e-mails of notificaties van nieuwsdiensten. Ander voordeel is dat deze apps niet voor een tweede keer geïnstalleerd hoeven te worden op de smartwatch, wat de nodige geheugenbesparing met zich meebrengt.
 

Hardware is in orde, maar de microfoon schiet tekort

De op het eerste gezicht trage processor werkt aangenaam snel

Een 1.2GHz Snapdragon 400 quadcore-processor en 512MB aan werkgeheugen: dat klinkt wat aan de magere kant, maar laat je niet misleiden door deze specs. Met de prestaties van de Moto 360 (2nd generation) zit het wel snor. De hardware is krachtig genoeg om de software soepel te laten draaien, zonder haperingen of noemenswaardige snelheidsvermindering (latency).

Wel merkten we dat de microfoon en stemherkenningssoftware zo nu en dan te wensen over lieten. Om ‘Ok, Google’ zonder problemen te gebruiken, moet je de smartwatch vlak bij je mond houden, recht in de microfoon praten en goed articuleren. Ondanks de actieve noise cancellation blijkt deze software niet vlekkeloos altijd te werken als je een rumoerige omgeving bent met veel omgevingsgeluiden.
 

Goede accuduur

De batterij heeft een vermogen van 300 mAh. De 46 mm variant heeft met 400 mAh een iets zwaardere accu. Afhankelijk van je gebruik gaat de Moto 360 één tot maximaal anderhalve dag mee met een lading. Dit is eenvoudig te verlengen door naar het instellingenmenu naar de optie ‘Scherm altijd aan’ te gaan en deze op ‘Uit’ te zetten. Daarmee rek je de levensduur met 12 tot 24 uur.

Tot slot is het mogelijk om de Moto 360 draadloos op te laden met de bijgeleverde docking station. Zodra je de smartwatch hierop neerlegt draait het scherm 90 graden in landschapsmodus zodat je altijd de tijd (en datum) kunt aflezen van het scherm. Opladen neemt anderhalf tot twee uur in beslag.

©PXimport

Conclusie

De Motorola Moto 360 (2nd generation) heeft met zijn vormgeving de look and feel van een klassiek horloge. Het ziet eruit en draagt precies als een traditioneel horloge, maar dan uitgerust met moderne snufjes. Motorola is erin geslaagd om de tweede generatie op diverse punten te verbeteren en verfijnen ten opzichte van zijn voorganger. De verschillende modellen, verwisselbare bandjes en groot aantal beschikbare watch faces met instellingsmogelijkheden, geven je de mogelijkheid om deze smartwatch te personaliseren.

De Moto 360 (2nd generation) is in diverse modellen en prijsklassen verkrijgbaar. Het instapmodel uit deze review is verkrijgbaar voor 269 euro. Zijn grotere broer met cognacbruine band is met een prijskaartje van 299 euro enkele tientjes duurder. De sportversie is met een adviesprijs van 269 even duur als de Moto 360 uit deze review.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.