Eerder dit jaar kondigde Bowers & Wilkins een nieuwe koptelefoonlijn aan bestaande uit vier modellen. In deze review wordt de PX7 besproken. De over ear active noise-cancellation variant en tevens het vlaggenschip van de line-up van dit jaar. Hoe verhoudt de koptelefoon zich ten opzichte van andere premium modellen? Lees het antwoord in de Bowers & Wilkins PX7 review.

Design en comfort

De PX7 oogt en voelt als een echt premium model. De bouwkwaliteit is erg goed, de afwerking echt erg strak. Rondlopen met een headphone als dit zorgt er zeker voor dat er een aantal ogen jouw kant op kijken wanneer je met dit product in de trein of in het vliegtuig zit. De PX7 is er in een grijzen en een zilveren uitvoering. Volgens B&W zelf heeft dit apparaat de sterkte en flexibiliteit te danken aan de gewezen koolstofvezels die in de armen geweven zijn. Dit is oprecht een erg mooi ogende koptelefoon, alleen laat de flexibiliteit nog een beetje te wensen over. De PX7 voelt relatief zwaar (weegt 310 gram) en het gedeelte dat op je hoofd hoort te rusten is behoorlijk hard. Dit resulteert er in dat lange luistersessies onaangenaam kunnen worden.

Wanneer je langer dan drie uur met de koptelefoon in de weer bent zul je merken dat je het erg warm krijg en dat je oren beginnen te zweten. Een lange vlucht of treinreis maken met deze headphones is daardoor minder aan te raden. De oorschelpen vallen daarentegen wel goed om je oren heen. De headphone kan niet in elkaar gevouwen worden zoals we dat bij concurrerende apparaten zien. Mocht je de PX7 even een tijdje niet gebruiken, dan ben je al snel geneigd om het apparaat volledig op te bergen. Omdat de koptelefoon zo rigide is, is het ook vrij ongemakkelijk om de headphone even op je nek te laten rusten. De PX7 is beter geschikt om thuis te gebruiken.

De presentatie van dit product zit dik in orde. Bij de aanschaf krijg je een mooie case, een 3.5mm jack-kabel en een usb-c-kabel meegeleverd. De adviesprijs is 399 euro.

©PXimport

Bediening

De koptelefoon is uitgerust met een vijftal knoppen. Met de knop op de linker oorschelp regel je de active noise cancelling, hier kom ik later in deze review op terug. Aan de rechterkant bevinden zich de andere vier knoppen. Twee hiervan dienen om het geluidsniveau te bepalen. Met de andere knop zet je het apparaat aan of uit en zet je pairing mode aan om een bluetooth verbinding te realiseren. De laatste knop heeft meerdere functies, met dezelfde knop kun je naar het vorige of volgende nummer gaan of de muziek pauzeren. De knoppen zijn makkelijk te bereiken met je duim. De aangewezen functies zijn eigenlijk erg logisch, daardoor is de bediening erg prettig.

Je kunt met de koptelefoon ook gewoon prima een telefoongesprek voeren. De knoppen vervullen dan vergelijkbare functies, zoals het aannemen of ophangen van een gesprek of het gesprek muten.

De knoppen werken alleen enkel in bluetooth-modus. Heb je de koptelefoon op een andere manier aangesloten met bijvoorbeeld je pc of laptop, dan bedien je het volume ook via dat apparaat. In tegenstelling tot de andere topmodellen zoals bijvoorbeeld de Sony WH-1000XM3 heeft de PX7 geen touch-bediening.

De PX7 registreert ook of je de koptelefoon wel werkelijk op je oren hebt zitten. Zo niet? Dan pauzeert de muziek vanzelf en wordt de slaapmodus geactiveerd. De gevoeligheid van deze draag sensor is in te stellen via de app.

Via een led-lamp kun je de status van de batterij of van het opladen zien.

©PXimport

Bowers & Wilkins applicatie

De applicatie kun je downloaden voor zowel iOS en Android-telefoons en helpt je om de koptelefoon wat meer naar je eigen hand te zetten. Zo kun je aanpassingen maken in de ruisonderdrukking. Daarnaast kun je bijvoorbeeld een standby-timer instellen of een software-update initiëren. Ook zie je via de app wat de huidige status is van de accu.

©PXimport

©PXimport

Manieren van luisteren (jack, usb-c, bluetooth via Aptx)

De PX7 is op veel verschillende manieren aan te sluiten. De bluetooth-functionaliteit komt als eerst aan bod. Niet omdat dat perse de beste manier is om dit apparaat te gebruiken, maar omdat je eigenlijk een beetje gedwongen wordt om dit als eerste in te stellen. Zodra je de PX7 voor het eerst aan doet gaat de koptelefoon in pairing mode. Je dient het apparaat eerst te koppelen aan een ander bluetoothapparaat naar keuze voordat je er mee aan de slag kan. Simpelweg een kabeltje inpluggen en direct luisteren zit er helaas niet in. Het instellen van de bluetooth kan in het begin een beetje lastig zijn. In mijn geval moest de koptelefoon een aantal keren uit en aan gezet worden om de draadloze verbinding tot stand te brengen. De PX7 onthoudt daarna uitstekend met welk apparaat het verbonden is.

Deze lijn van Bowers & Wilkins is een van de weinige koptelefoons die gebruik maakt van Aptx Adaptive. Met deze codering is het mogelijk om muziek af te spelen met een dynamische bitrate tussen de 279kbps en 420kbps. Muziek en beeld lopen perfect gelijk, er is geen vertraging waar te nemen.

De koptelefoon kan met twee apparaten tegelijk verbonden zijn via bluetooth. Via de applicatie kun je zien welke op dat moment gekoppeld zijn. De koptelefoon schakelt goed tussen de verschillende apparaten. Zo kun je op het ene moment muziek luisteren via je laptop en het andere moment met iemand bellen. Wanneer je tijdens het muziek luisteren op het ene apparaat in een keer gebeld wordt op het andere apparaat, switcht de koptelefoon naadloos over. Dit is een erg welkome functie.

Naast de bluetooth-functionaliteit kun je gebruik maken van de 3.5mm jack en de usb-c-aansluiting. Zoals eerder aangegeven werken de knoppen op de rechter oorschelp dan niet meer. De ANC kun je nog wel regelen via de linkerschelp.

Maar hoe klinkt de PX7?

De PX7 klinkt erg plezierig. Je kunt goed merken dat de 43.6mm drivers capabel genoeg zijn om wat extra ruimtelijkheid te geven aan je muziek. Verschillende instrumenten en ook de stemmen van artiesten zijn goed van elkaar te onderscheiden. Hierdoor krijgt de muziek meer gelaagdheid en krijg je net een stukje extra mee. De koptelefoon blinkt niet uit in de hoge tonen, maar de lage tonen zijn goed aanwezig. Al met al is de geluidskwaliteit gewoon goed te noemen.

Accuduur

Over de accuduur ben ik erg te spreken. Volgens B&W gaat de headphone zo'n 30 uur mee. Dat is in de praktijk ook echt het geval. De PX7 gaat erg lang mee en is binnen een kwartier laden al weer goed voor 5 uur luisterplezier. Via de app kun je heel gemakkelijk zien hoeveel batterij je nog hebt en de ledlamp geeft duidelijk aan wanneer de koptelefoon bijna leeg is. Je zult echt je best moeten doen om met een lege PX7 de deur uit te gaan.

Active noise cancelling

Dit model heeft vier verschillende standen voor ruisonderdrukking. De verschillende standen bestaan uit: laag, hoog, auto en uit.

Je kunt per situatie dus kiezen voor een ander niveau van ruisonderdrukking. Zit je in een vliegtuig? Dan wil je waarschijnlijk de ANC op volle toeren hebben draaien. Loop je echter door de stad, dan wil je toch wel wat meer geluid laten doorkomen.

Wanneer de je ANC op high zit is het omgevingsgeluid goed onderdrukt. Mocht je in de trein zitten of op de bus staan te wachten, hoor je enkel en alleen je muziek. Het geluid van voorbijkomende auto's of het gerammel van een passerende trein is niet te horen.

De lagere ANC niveau's geven je de ruimte om iets meer van je omgeving mee te krijgen. Je kunt de instellingen nog naar eigen voorkeur aanpassen.

De Ambient Pass-Through functie maakt het mogelijk om gesprekken of bijvoorbeeld omroepen in het openbaar nog makkelijk te kunnen volgen. Je past namelijk het geluidsniveau om je heen aan.

©PXimport

Conclusie

De Bowers & Wilkins PX7 is esthetisch gezien met recht het vlaggenschip van deze nieuwe lijn koptelefoons. De bouwkwaliteit en afwerking is erg goed. Ondanks de bouwkwaliteit en afwerking, of misschien wel mede daardoor, zit de koptelefoon niet lekker. Hij is zwaar, rigide en drukt behoorlijk tegen het hoofd aan. De accuduur is uitstekend, maar ik zie mijzelf deze headphone niet een hele vlucht ophouden. Na een uur of 3 moest ik even pauzeren en de koptelefoon zo'n 5 minuten niet meer dragen. De geluidskwaliteit is wel fijn. Muziek wordt ruimtelijk en lage tonen zijn goed vertegenwoordigd bij de PX7. De hoge tonen laten echter wel iets te wensen over.

Het design, de mogelijkheden en de ANC maken de prijs van 399 euro te verantwoorden. Het comfort is alleen wel een stuk minder vergeleken met andere koptelefoons in deze prijsklasse. De Sony WH-1000XM3 zit bijvoorbeeld een stuk prettiger en doet ook niet onder op het gebied van geluidskwaliteit of ruisonderdrukking. De PX7 is een mooi-ogend, premium model met prima geluidskwaliteit, alleen steekt de hoge aanschafprijs mij. De pluspunten maken deze koptelefoon echt tot een high-end model, maar het apparaat blinkt net niet goed genoeg uit om met recht de duurste headphone in deze prijsklasse te zijn.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.