De meeste mensen die op zoek zijn naar een nieuwe computer, kiezen voor een laptop als vervanger voor een desktop-pc. Maar als gamer heb je dan niet zo heel veel keuze, zeker niet als je bij wilt blijven met de nieuwste gaming-technieken en -vereisten. Een desktop-computer is in dat opzicht beter, omdat je zelf de hardware kunt kiezen en je computer vrijwel oneindig kunt upgraden. In deze koopgids vertellen we je waar je op moet letten bij het bouwen van een nieuw gamemonster.

In deze koopgids kijken we op de volgende pagina’s naar configuraties voor de instap-gamer, de ‘normale’ gamer en de hardcore-gamer. Maar eerst nog wat dingen waar je in elke game-pc op moet letten. Lees ook:MSI GeForce GTX 1080 Gaming X review.

Losse videokaart

Alhoewel je met de modernste processors met geïntegreerde grafische videochip al aardig wat games op een hoge resolutie kunt spelen, gaan we in deze koopgids uit van systemen met een losse videokaart. Het voordeel van zo’n computer is namelijk dat je net even dat tikje meer prestaties krijgt, omdat de kaart helemaal is toegewijd aan het verwerken van de beelden. Dat resulteert in een veel soepelere gameplay dan wanneer je een spel speelt op een computer die is uitgerust met een onboard grafische chip. Bovendien ben je ook beter voorbereid op de toekomst, omdat het eenvoudiger (en doorgaans goedkoper) is om je videokaart te upgraden. Maar, als je een game-pc gaat bouwen, waar moet je dan allemaal nog meer op letten?

Een of twee slots

Invoerapparaten

Als je wilt gaan gamen, kun je niet zonder een speciale muis. Hierbij geldt in ieder geval dat dit een exemplaar met een draadje moet zijn, en dat hij moet beschikken over een belachelijk gevoelige sensor en veel knoppen. Naast een muis heb je uiteraard een toetsenbord nodig. Het beste is een mechanisch toetsenbord. Ten opzichte van een goedkoper toetsenbord reageren de knoppen sneller en kun je veel meer knoppen tegelijkertijd indrukken. Bij een standaardtoetsenbord kun je doorgaans maar vier toetsen maximaal tegelijkertijd indrukken. Belangrijk bij een mechanisch toetsenbord is wel dat je het juiste type mechanische switch kiest. Voor gaming is een zogenoemde lineaire switch die je snel achter elkaar kunt indrukken het beste. De Cherry MX Red is de bekendste lineaire switch, maar er zijn ook andere mechanische lineaire switches zoals de door Logitech gebruikte Romer-G-switches. Net als de muis heeft een gamingtoetsenbord uiteraard een draadje.

©PXimport

Monitoren voor gamers

Ben je op zoek naar een nieuwe monitor om te gamen, kies dan voor een scherm het een hoge verversingssnelheid, ook wel refresh rate. 144 Hz is eigenlijk de nieuwe standaard, maar 120 Hz is ook al sneller dan normaal. Een scherm met een TN-panel kan sneller schakelen en snelle gamingschermen maken doorgaans dan ook gebruik van een TN-paneel.

Bij nieuwere monitoren zie je de termen FreeSync en G-sync terugkomen. Een videokaart berekent en genereert de beelden van de games en stuurt deze naar de monitor. Het komt weleens voor dat de monitor die beelden niet snel genoeg kan verwerken. Dat veroorzaakt een vertraging in het opbouwen van het beeld, bijvoorbeeld wanneer tijdens het weergeven van een frame het volgende frame alweer wordt aangeboden. Het effect is dat er dan ‘tearing’ optreedt: het beeld wordt in de breedte als het ware opgescheurd in stukjes. Dat komt je gameplay natuurlijk niet ten goede. Om dit op te lossen bieden grafische kaarten al jaren V-sync waarbij de verversing van het beeld gesynchroniseerd wordt met het scherm. Het nadeel hiervan is dat een grafische kaart dan altijd precies 60 frames moet renderen.

Kan je grafische kaart een keer geen 60 frames per seconde produceren omdat het spel te zwaar is, dan kan het spel gaan stotteren of worden weergegeven op een lager aantal frames per seconde. Om die reden hebben zowel NVIDIA als AMD technieken in het leven geroepen om dit synchronisatieprobleem op te lossen. AMD doet dat met FreeSync terwijl NVIDIA het G-Sync noemt. Bij beide technieken wordt de verversingssnelheid van het scherm aangepast aan de grafische kaart. Zo heb je altijd een optimaal aantal frames per seconde, ook 45 frames per seconde kunnen bijvoorbeeld vloeiend weergeven worden. In principe doen beide functies even goed hun werk, wel moet een scherm hier specifiek ondersteuning voor bieden en zul je dus het juiste scherm voor jouw grafische kaart moeten kopen.

©PXimport

Instap-game-pc

Om een mooie en snelle gamecomputer in elkaar te kunnen zetten hoef je niet overdreven veel geld uit te geven. Voor het bedrag dat je neerlegt voor een goede laptop, kun je namelijk ook een snelle game-pc bouwen en dat is dan inclusief de pc-kast. Kies voor een instap-game-pc voor een systeemkast die groot genoeg is om later nog extra hardware te plaatsen. Zorg bijvoorbeeld voor genoeg uitsparingen voor een tweede videokaart, mocht je later besluiten om gebruik te maken van een SLI- of CrossFire-configuratie.

Systeemkast en voeding

Voor een instap-gamecomputer hoeft de systeemkast niet heel veel extra’s te bieden (zoals een bijzonder ontwerp), maar het is wel prettig als je de kast makkelijk open krijgt om de apparatuur in te bouwen of later onderdelen te vervangen. Kies in dat geval voor een simpele behuizing, waarvan je alleen één zijde hoeft open te maken om binnen te komen. Bij voorkeur een kliksysteem zonder schroeven. Voor een eenvoudige gamecomputer volstaat een 400watt-voeding prima.

Processor, moederbord en geheugen

De keuze voor het moederbord is afhankelijk van het merk en type processor dat je kiest. In grove lijnen is de keuze makkelijk: AMD of Intel. Als je niet al te veel geld wilt uitgeven aan een processor, dan is AMD de meest voor de hand liggende keuze. AMD heeft de laatste jaren interessante processors in het assortiment voor een fractie van de prijs die je voor een snelle Intel-processor betaalt. De AMD FX-6300 op 3,5 GHz (4,1 GHz in Turbo-modus) is bijvoorbeeld een aantrekkelijk en betaalbaar model. Deze processor heeft zes kernen en is voorzien van 8 MB cache. AMD-moederborden zijn er volop, de besproken AMD-processor maakt gebruik van een AM3+-slot, dus bij de aanschaf van een moederbord is dat iets waar je op moet letten. Een moederbord met AM3+-slot, twee PCI-Express-sloten, 7.1-on-board audio, vijf SATA3-aansluitingen en twee keer usb 3.0, kost je iets meer dan 100 euro.

Komen we op het geheugen: eigenlijk kan een gemiddelde pc niet meer af met minder dan 4 GB werkgeheugen. Zeker als je een 64bit-versie van Windows 10 gebruikt, is minimaal 8 GB werkgeheugen aan te raden, en is dat aantal prima geschikt voor het spelen van games. Als je kiest voor een AMD-processor, kun je overigens alleen gebruikmaken van DDR3-geheugen. Vanaf de nieuwe Zen-processors van AMD – die hoogstwaarschijnlijk pas eind 2016 op de markt komen – wordt DDR4 ondersteund. Voor 8 GB geheugen ben je zo’n zes tientjes kwijt.

Videokaart

In de videokaart mag je best investeren, ook als je een eenvoudige game-pc wilt bouwen. Videokaarten zijn er in overvloed, maar ook hier domineren twee grafische chipmakers de markt: NVIDIA en AMD. Als je een videokaart koopt, hoef je je eigenlijk geen zorgen meer te maken of een bepaalde game er wel of niet op draait. Het verschil zit ‘m eigenlijk vooral in de snelheid waarop je een game kunt spelen. Alle kaarten ondersteunen de huidige gametechnieken en –functies voor de diverse effecten die in games worden gebruikt.

Let bij aankoop op de hoeveelheid geheugen die een videokaart heeft. Het is niet zo dat een videokaart met meer geheugen per se sneller is, maar het is wel zo dat er dan meer informatie tegelijkertijd kan worden opgeslagen. In het videogeheugen worden onder meer de texturen opgeslagen en het wordt als buffer gebruikt om frames op het scherm weer te geven. Hoe meer opslagcapaciteit, hoe meer texturen er klaargezet kunnen worden, en hoe sneller het geheugen deze gegevens doorstuurt naar de processor des te sneller het beeld wordt opgebouwd.

Speel je games op zwaardere instellingen, dan worden er meer data in het videogeheugen opslagen, en kies je voor een videokaart met meer geheugen. Voor eenvoudige games volstaat een videokaart met 2 GB echter prima.

Bij videokaarten kun je ook nog kiezen uit een passief of actief gekoelde versie. Passief gekoelde kaarten zijn een stuk stiller, maar werken doorgaans op een lagere kloksnelheid. De kans bestaat dat het systeem wordt afgesloten wanneer een videokaart met een passieve koeling te heet wordt. Bij een actief gekoelde kaart die warm wordt zal de ventilator harder gaan draaien, wat resulteert in meer lawaai, maar er niet voor zorgt dat midden in het spelen van een spel je computer uitschakelt.

Opslag

Als je voor snelheid gaat, kies je voor een SSD. Ten opzichte van een traditionele harde schijf, betaal je wel nog een aardig bedrag per GB. Daarom is voor een instap-gamecomputer een combinatie van een betaalbare kleinere SSD voor het besturingssysteem en je programma’s, en een conventionele harde schijf voor al je games en eventuele andere bestanden, een goede configuratie. Neem bijvoorbeeld een 240GB-SSD als opstart- en programmaschijf en een conventionele harde schijf van 1 TB voor al je andere data. Heb je nog veel oudere games op dvd? Dan mag een dvd-station natuurlijk ook niet ontbreken.

©PXimport

Voorbeeldconfiguratie instap-gamecomputer

Normale gamer

Als je vooral wat zware games speelt die toch wat kracht van je systeem vragen, dan kun je er voor kiezen om wat meer te investeren in de hardware. Het is niet meer dan logisch dat hoe sneller jouw systeem is, des te beter je games draaien. Als je iets meer te besteden hebt, dan kies je voor een snellere processor, meer geheugen en een betere videokaart. Ook in opslag investeer je iets meer. Je wilt immers ook al je spellen op een snelle SSD opslaan zodat ze lekker vlot opstarten en de levels snel worden geladen.

Systeemkast en voeding

Hoe krachtiger je pc is, hoe zwaarder de voeding moet zijn. Of in andere woorden: hoe meer apparaten je in of aan je computer hebt aangesloten en hoe energievretender, des te hoger het wattage dat nodig is om al die onderdelen van stroom te voorzien. De videokaart zal doorgaans het meest verbruiken, gemiddeld tussen de 120 en 150 watt. Tel daarbij het moederbord en de processor, de ventilators en extra aangesloten apparatuur op en je komt al rond de 300 watt. Een voeding moet bovendien de pieken kunnen opvangen, bijvoorbeeld wanneer de videokaart tijdens het spelen van een zware game meer van de voeding vraagt. Voor een gemiddelde game-pc is een 500watt-exemplaar voldoende.

De systeemkast mag voor een dergelijke configuratie iets groter zijn. Kies bijvoorbeeld een midi-tower die genoeg ruimte biedt voor minstens een ATX-moederbord en extra bays voor een harde schijf en een dvd- of blu-ray-speler. Handig is ook dat je aan de voorzijde van de kast aansluitingen hebt voor usb en audio, zodat je een externe harde schijf of een hoofdtelefoon makkelijk aan de voorkant kunt aansluiten. Bij veel moederborden is het mogelijk om door middel van een kabel de aansluitingen aan de voorkant van de systeemkast te verbinden. Een goede kast is de Aerocool Aero-1000, waar je die aansluitingen bovenop aan de voorkant van de kast vindt. Hierdoor kan de kast onder je bureau en kun je toch makkelijk bij de aansluitingen.

©PXimport

Processor, moederbord en geheugen

Qua moederborden en processors heb je – als je echt goede prestaties wilt – de keuze uit verschillende Intel-configuraties. Intel-processors van de nieuwste generatie zijn daar uitstekend geschikt voor, maar je hoeft ook niet al te diep in de buidel te tasten voor een snelle processor. Speel je games waarbij de framerate belangrijk is en wil je die games kunnen spelen op vrij hoge instellingen en 1080p-resolutie, dan raden we je een Intel Core i5-processor aan uit de zogeheten Skylake-serie. Met een quadcore Core i5-6500 op 3,2 GHz kun je prima de nieuwste games spelen. Als snelheid van belang is, kies je voor een moederbord dat geschikt is voor DDR4-geheugen. Onze keuze valt daarbij op de ASUS H170 Pro Gaming.

Dit moederbord biedt een prima prijs-kwaliteitverhouding. Het bord is niet geschikt voor een SLI- of CrossFire-opstelling met twee of meerdere grafische kaarten, maar dat raden we sowieso niet aan voor een gemiddelde game-pc.

We noemden het geheugen al even. Een moederbord geschikt voor DDR4-geheugen is enkele tientjes duurder dan een DDR3-moederbord, maar het geheugen zelf heeft bijna dezelfde prijs. Voor een gemiddelde gamecomputer kun je prima af met 8 GB geheugen. Het voordeel van DDR4-geheugen is dat het energiezuiniger is dan DDR3-geheugen, en sneller is in het verwerken van gegevens: gemiddeld tussen de 30 en 50 procent. Voor 8 GB DDR4-geheugen – we kiezen hier voor twee 4GB-modules van Corsair – ben je zo’n 43 euro kwijt. Op het door ons gekozen moederbord zijn er nog twee sloten vrij, handig als je later nog eens 8 GB wilt bijplaatsen.

Grafische kaart

Voor de iets zwaardere games of wanneer je je spellen graag op een wat hogere resolutie en met een betere grafische kwaliteit wilt kunnen spelen, kun je het best extra investeren in de videokaart. Je kunt kiezen uit een scala modellen, beginnend bij enkele tientjes tot wel duizend euro. Die krachtige kaart moet natuurlijk ook wel in verhouding zijn tot de snelheid van je systeem: het heeft geen zin om een extreem snelle videokaart aan te schaffen als blijkt dat de rest van de computer de bottleneck is. Bouw je een pc om zonder zorgen in Full HD te gamen, dan kun je het beste kiezen voor één van de topmodellen van de vorige generatie als de NVIDIA GTX 980. Let wel: de meeste grafische kaarten nemen – door de omvang van het koelblok – twee slots in beslag.

Opslag

Om al je games te kunnen installeren en de opgeslagen spellen te kunnen bewaren, heb je aardig wat opslagruimte nodig. Houd er rekening mee dat games zo’n 50 tot 70 GB in beslag kunnen nemen. Kies daarom voor een schijf met een flinke capaciteit, en bij voorkeur natuurlijk een SSD. De prijzen van SSD’s dalen steeds verder, waardoor ook de grotere opslagcapaciteiten aantrekkelijk worden.

Voorbeeldconfiguratie gemiddelde game-pc

De ultieme gamecomputer

Bij het samenstellen van een ultieme gamecomputer doe je geen concessies op de hardware, maar zorg je voor rappe onderdelen en bouw je een machine die alle games op de hoogst mogelijke instellingen kan draaien. Daar mag je dan ook best wat in investeren.

Systeemkast en voeding

Systeemkasten voor gamers zijn er in overvloed en je kunt het zo gek of bijzonder maken als je zelf wilt. Belangrijker dan de vormgeving is de toegepaste manier van koelen. Hoe groter de kast, des te beter de warmte kan worden afgevoerd. Veel gaming-kasten hebben bovendien grote, langzaam draaiende ventilators die stil zijn en de warmte op diverse plekken uit de kast afvoeren; essentieel voor een zware game-pc. Als je je computer echt stil wilt maken, dan kun je kiezen voor een waterkoelingssysteem. Let op: niet alle systeemkasten beschikken over de juiste aansluitpunten om zo’n koelingssysteem te monteren. Voor een mooie full-tower-kast ben je zo’n 100 euro kwijt.

Voor een game-pc waarbij je nu of misschien later gebruik wilt maken van twee videokaarten via een SLI- of CrossFire-configuratie, kun je het best kiezen voor een voeding van 750 watt. Dan is er voldoende speling om eventuele piekvragen van de hardware op te vangen. Een goede 750watt-voeding kost rond de 80 euro.

Processor, moederbord en geheugen

Wanneer je op zoek bent naar de snelste game-pc, dan ben je wellicht geneigd om te kiezen voor de snelste processor. Dat is momenteel een exemplaar uit Intels begin dit jaar gelanceerde Broadwell E-platform. Dit is een reeks Core i5- en Core i7-processors, met zes of acht kernen (hexa- of octacore). De bijbehorende chipset kan ook meer PCI Express-lanes aansturen, zodat je drie of meer videokaarten kunt gebruiken.

Toch raden we je het dure Broadwell E-platform niet aan. Games zijn niet geoptimaliseerd voor meer dan vier cores en de kloksnelheden van het goedkopere mainstream Skylake-platform zijn hoger. Kortom: een snelle Intel Core i7-Skylake is meer dan voldoende. De Core i7-6700 op 3,4 GHz heb je voor 229 euro. Intel levert in sommige gevallen een eenvoudige koeler voor de processor mee, maar we raden je aan om te kiezen voor een beter exemplaar. Bijvoorbeeld een mini-waterkoeler, zoals de Cooler Master Seidon 120V Rev. 2. Dit is een klein model koeler, speciaal geschikt voor Intel-processors en gemakkelijk te monteren.

Een tikje meer geheugen voor een zwaardere game-pc is ook geen overbodige luxe. Kies voor 16 GB DDR4-geheugen, dan weet je zeker dat je goed zit. Bij voorkeur kies je voor modules die voorzien zijn van koelblokken, zodat de warmte beter wordt afgevoerd.

De keuze voor een moederbord is ook voor een snelle game-pc van belang. Kies voor een moederbord dat beschikt over de Intel Z170-chipset. Die biedt de nieuwste mogelijkheden, zoals ondersteuning voor de snelste M.2-SSD’s (zie Opslag), het snellere DDR4-geheugen en de volle bandbreedte van 32 Gbit/s op de PCI Express-bus.

©PXimport

Grafische kaart

Bij de grafische kaarten geldt een beetje hetzelfde als bij de processors. Op het moment van schrijven heeft de NVIDIA GeForce GTX 1080-videokaart de beste kaart in handen als het aankomt op de prestaties en functionaliteit. Alle GTX 1080-kaarten worden geleverd met 8 GB GDDR5X-geheugen, een snellere variant van GDDR5. Ook kun je eenvoudig meerdere monitoren aansluiten op de twee of drie DisplayPort-uitgangen en één of twee HDMI-poorten. De prijs ligt echter hoog, en de 200 euro goedkopere GTX 1070 heeft ook prima prestaties. Het verschil is de lagere kloksnelheid van de GTX 1070 en toegepaste cores: de GeForce 1080 heeft er 2560, de GeForce 1070 doet het met 1920. Bovendien zijn beide kaarten geschikt voor het weergeven en spelen van virtualreality-games in combinatie met een VR-bril. Je kunt dus wat ons betreft ook prima af met de aanzienlijk goedkopere GeForce GTX 1070.

Opslag

Iedere SSD is snel, maar de manier waarop een SSD wordt aangesloten op je moederbord kan echt het verschil maken. Je kunt gebruikmaken van een gewone 2,5inch-SSD die op de SATA3-poort een doorvoersnelheid haalt van maximaal 6 Gbit/s. Er zijn ook moederborden die voorzien zijn van een M.2-slot. Dit is een speciaal formaat voor SSD’s die direct in het moederbord geprikt worden. Behalve dat dit ruimte scheelt, kan er dan gebruik worden gemaakt van de veel snellere PCI Express-interface. De doorvoersnelheid ligt dan veel hoger ten opzichte van een SSD op de SATA3-poort. Dat betekent dat games, programma’s en het besturingssysteem die op zo’n M.2-SSD geïnstalleerd zijn, op zich stukken sneller starten.

In de praktijk maakt het toch niet zo heel veel uit en in een desktop-pc kun je prima kiezen voor een goedkopere 2,5inch-SATA-SSD. Wil je wel het snelste van het snelste, dan kies je wel voor een M.2-SSD. Let dan wel goed op, want de controllers van sommige goedkopere M.2-SSD’s maken nog gewoon gebruik van de SATA3-standaard, waardoor je nog steeds de lagere snelheid hebt. De snellere – volledig PCI Express-gecertificeerde – M.2-SSD’s hebben de extra aanduiding NVMe (Non-Volatile Memory Express). Een voorbeeld van een dergelijke SSD is Samsungs SSD 950. Moederborden met een Intel Z170-chipset zijn het best geschikt voor deze SSD’s. Nadeel: de capaciteit van M.2-SSD’s is momenteel beperkt tot 512 GB en dat heeft alles te maken met de omvang van het kaartje waarop de geheugenchips zijn geplaatst. Dat is wellicht te weinig voor het besturingssysteem, je programma’s en al je games.

©PXimport

Voorbeeldconfiguratie ultieme gamecomputer

Vragen over hoe je je pc het beste configureert? Stel hem in ons gloednieuwe Techcafé!

De extraction shooter Arc Raiders is een groot succes: de game is sinds release 30 oktober vorig jaar meer dan 14 miljoen keer verkocht.

Dat heeft uitgever Nexon deze week aangekondigd bij het bekendmaken van de kwartaalcijfers van het bedrijf. In januari was er daarbij een piek van 960.000 gelijktijdige spelers over alle platforms waarneembaar, en sindsdien zijn er zo'n zes miljoen wekelijkse actieve spelers. Arc Raiders heeft wat Nexon betreft dan ook alle verwachtingen overtroffen.

Arc Raiders kwam zoals gezegd afgelopen oktober uit en is ontwikkeld door het in Stockholm gevestigde bedrijf Embark Studios, dat bestaat uit voormalige Battlefield-ontwikkelaars, waronder de voormalige ceo van DICE, Patrick Söderlund. Hiervoor bracht Embark al de shooter The Finals uit.

Over Arc Raiders

Toen Arc Raiders uitkwam, bleek het spel al snel een hit op Steam en consoles. Dit terwijl de markt voor multiplayershooters zeer competitief is, met franchises als Call of Duty en Battlefield waarvan afgelopen najaar ook nieuwe delen zijn uitgekomen.

De game houdt een derdepersoonsaanzicht aan en betreft een extraction shooter. Spelers gaan in Arc Raiders richting de oppervlakte van de aarde, waar buitenaardse robots genaamd Arcs voor chaos zorgen. Spelers proberen hier waardevolle materialen, wapens en medicijnen te vinden - alleen of in teamverband. Andere spelers lopen echter ook rond op het oppervlak en kunnen je team helpen of juist tegenzitten. Het doel is heelhuids weer ondergronds te geraken met de verzamelde spullen.

Je smartphone gebruik je wellicht voor allerlei handige zaken, maar wist je dat je je telefoon ook kunt gebruiken om apparaten in je huis te bedienen? Vaak heb je daar niet eens zoveel voor nodig. Maar hoe begin je en waar moet je allemaal op letten?

We gebruiken thuis steeds meer slimme apparaten die het leven moeten vergemakkelijken. Bijna alle apparaten die je op internet aansluit, zoals een televisie of een basisstation voor slimme lampen, kun je op afstand bedienen of in ieder geval via je wifi-verbinding thuis aansturen. Dat hangt natuurlijk af van het merk en type producten dat je gebruikt en via welke protocollen dit gaat, maar het heeft ook te maken met je telefoon.

Wanneer is een apparaat slim?

Een slim apparaat is een lamp, thermostaat, tv, stekker, gordijnmotor of sensor die via wifi, bluetooth of een standaard als Matter verbonden is met internet en op afstand te bedienen is. Dat bedienen kan bijvoorbeeld via een app van de fabrikant van de apparatuur, maar het is ook mogelijk met de app van Google, Google Home. Deze app is op de meeste Android-toestellen aanwezig, maar als dat bij jou niet het geval is, kun je deze downloaden via de Google Play Store. De app is er ook voor de iPhone en werkt vrijwel hetzelfde. We gebruiken in dit artikel de Android-versie voor alle uitleg en afbeeldingen.

Google Home

Google Home is de app die al die apparaten verzamelt en bestuurt; je bedient ze met tikken op je scherm, via het snelle bedieningspaneel van Android en met spraak via de Google Assistant. Wanneer je apparaten in de Google Home-app toevoegt, kun je er routines mee bouwen: vaste acties die automatisch of met één tik worden uitgevoerd, zoals alle lampen uit zodra je het huis verlaat of de verwarming lager zodra iedereen slaapt. Inmiddels kun je met Google Home al meer dan 50.000 apparaten aansturen; je herkent ze aan de Works with Google Home of Matter-logo's.

Starten met aansturen

Om je slimme apparaten te kunnen aansturen, gebruik je een Android-telefoon met Android 11 of hoger. Het werkt in principe ook met oudere versies, maar sinds versie 11 kun je de meeste opties voor slimme apparaten direct vanaf je vergrendelingsscherm benaderen en hoef je dus niet eerst de app te openen om je apparaten te bedienen. Installeer de Google Home-app uit de Play Store en meld je aan met je Google-account. Aanmelden is vereist zodat de instellingen voor al je apparaten worden opgeslagen en ook via andere Android-toestellen zijn te bereiken. Je kunt er ook voor kiezen om een nieuw account aan te maken, dat je dan bijvoorbeeld met je huisgenoten kunt delen. Op die manier kan iedereen in huis bij dezelfde instellingen voor je slimme apparaten en hoef je je persoonlijke data niet met je huisgenoten te delen. Met de Google Home-app kun je eenvoudig schakelen tussen meerdere accounts, dus het is in theorie mogelijk om meerdere slimme huizen te beheren.

Systemen zijn niet altijd compatibel

Voordat je een slim apparaat kunt toevoegen aan Google, moet dat apparaat eerst al zijn ingesteld met de app van de fabrikant, bijvoorbeeld Philips Hue, IKEA Home smart, Tado of de app van je gordijnmotor. Daarna koppel je ze in Google Home. Het is handig om minstens één slimme lamp of slimme stekker te hebben om mee te oefenen, plus bijvoorbeeld een televisie met Chromecast-functionaliteit. Heb je een smartspeaker of smartdisplay met ingebouwde Google Assistant (zoals de Nest Hub), dan kun je die gebruiken als extra microfoon in huis, maar strikt nodig is die niet, omdat je ook via je telefoon tegen de Assistant kunt praten. Apple-gebruikers hebben een vergelijkbaar systeem via Apple HomeKit en de Apple Home-app. Apple gebruikt een gesloten systeem, waardoor je niet kunt communiceren met Google Home en moeten de apparaten die je met een Apple-smartphone wilt aansturen, ook specifiek compatibel zijn met Apple HomeKit. Via Home Assistant - een losstaand protocol voor slimme apparaten - is het mogelijk om een koppeling te maken tussen Android-apparaten en Apple-apparaten, maar daar gaan we in dit artikel niet verder op in.

©sdx15 - stock.adobe.com

Lees ook: Philips Hue SpatialAware: dit is het en zo gebruik je het

Apparaten toevoegen en huis indelen

Om Google Home te gebruiken voeg je je eerste apparaten toe aan de Google Home-app en deel je ze logisch in kamers in, zodat aansturen en automatiseren later veel eenvoudiger wordt. Je opent eerst Google Home, controleert of het juiste huis geselecteerd is; als dit nog niet is aangemaakt, maak je dat aan. Vervolgens voeg je een nieuw apparaat toe met de +-knop, rechts bovenin. Tot slot kies je voor Apparaat.

Koppelen

Je krijgt nu de mogelijkheid om een apparaat direct toe te voegen door middel van een QR-code, die je vaak achter op een product vindt. Apparaten die Matter of Nest ondersteunen, kun je op deze manier dus direct toevoegen. Wil je een apparaat toevoegen dat geen Matter-ondersteuning biedt, dan kan dat alleen als je het betreffende apparaat hebt geconfigureerd via het systeem van dat merk, bijvoorbeeld een lamp van Philips Hue die aan de Hue-bridge is gekoppeld. In dat geval kies je voor de optie Apps of services koppelen. Vervolgens krijg je een overzicht van alle compatibele diensten die met Google Home werken.

Lees ook: Matter uitgelegd: de nieuwe standaard voor een zorgeloos slim huis

Toestemming verlenen

Om een apparaat via deze route toe te voegen aan Google Home, moet je inloggen bij het account van de fabrikant waarvan je de dienst afneemt, bijvoorbeeld Philips Hue. Er komen nog wat meldingen in beeld omtrent de mogelijkheden die Google krijgt met betrekking tot de data van je externe account.

Wanneer de apparaten zichtbaar zijn als tegels, houd je een tegel even vast en kies je voor het tandwieltje. Vervolgens tik je op Ruimte en kun je het apparaat eventueel nog in een andere ruimte plaatsen. Dat kan door de betreffende ruimte aan te tikken uit de lijst, of zelf een nieuwe ruimte aan te maken. Het is handig om je apparaten onder te verdelen in ruimtes, omdat je - bijvoorbeeld in het geval van lampen - deze per ruimte in één keer kunt uitschakelen. Zo kun je dan bij je bedtijdroutine eerst de lichten in de woonkamer uitschakelen en daarna die op de overloop, zonder dat je je hele huis in duisternis brengt of juist iedere lamp afzonderlijk moet uitzetten.

Apparaten handmatig en met spraak bedienen

Heb je al je apparaten toegevoegd en eventueel onderverdeeld in verschillende ruimtes, dan kun je ze nu bedienen via je Google Home-app. Open de app, tik op de knop Alle apparaten bovenaan en je ziet alle tegels van de in Google Home aanwezige apparaten. Tik bijvoorbeeld op een lamptegel om die direct aan of uit te schakelen, of houd de tegel even vast om een schuifregelaar voor helderheid of kleur te zien.

Voor een slimme thermostaat tik je op de thermostaat-tegel en verschuif je de temperatuur hoger of lager; vaak kun je ook kiezen tussen de modi Verwarmen of Verkoelen, maar dat is afhankelijk van de aangeboden functies in het apparaat zelf, want niet alle functies zijn ook altijd te benaderen vanuit Google Home. Ook een andere handige optie is het bedienen van je televisie. Heb je een tv of Chromecast gekoppeld, dan kun je via de tegel media pauzeren of stoppen. Vervolgens activeer je spraakbediening door op je Android-telefoon de Google Assistant op te roepen, bijvoorbeeld via de Assistant-knop, een veegbeweging of door "Hey Google" te zeggen. Vervolg die aanroep dan door concrete opdrachten als "Doe de lampen in de woonkamer uit", "Zet de thermostaat op 20 graden" of "Speel Netflix op tv woonkamer". Omdat de Google Assistant de door jou opgegeven namen en kamers uit Google Home gebruikt, loont het dat je die eerder netjes hebt ingesteld.

Slimme routines maken

Nu je weet hoe je apparaten direct bedient, laten we je zien dat je ook automatiseringen of routines kunt instellen, zodat combinaties van acties met één tik of automatisch worden uitgevoerd. Om dat voor elkaar te krijgen in de Google Home-app tik je onderaan op de knop Automatisering en kun je kiezen uit een aantal voorgestelde routines, zoals wat er gebeurt als je van huis weggaat, of juist aankomt. Het nadeel hiervan is dat je wel de locatie-instellingen op je telefoon moet aanzetten en je huisadres in Google Home moet instellen, maar we kunnen goed voorstellen dat je daar niet op zit te wachten, privacytechnisch gezien dan. Als je een nieuwe routine wilt maken, tik je rechtsboven op de knop Nieuw > Automatisering. Geef de automatisering eerst een naam, zodat deze alvast kan worden opgeslagen nog voordat je iets instelt. Een routine bestaat altijd uit drie delen: een starter, een voorwaarde (die is optioneel) en een actie. Een starter kun je het beste zien als een gebeurtenis, bijvoorbeeld: het is 20:00, er wordt een beweging gedetecteerd, of de temperatuur van de slimme thermostaat is lager dan 16 graden. Een starter kan ook een spraakopdracht zijn. Stel dat je een 'Alles uit'-routine wilt: je geeft de routine een naam, kiest als trigger bijvoorbeeld het spraakcommando "Ik ga weg" en voegt als acties toe dat alle lampen uit moeten, de thermostaat naar 17 graden gaat en de tv wordt uitgezet.

Lampen automatisch aanpassen

Voor een filmavond-scenario maak je een automatisering die handmatig start of op een spraakzin als "Filmavond": je selecteert dan bij Actie bewerken de lampen in de woonkamer en zet de helderheid naar bijvoorbeeld 20 procent, je zet eventueel gekleurde lampen op warm wit en schakelt een slimme stekker van de sfeerverlichting in. Heb je gordijnen met een slimme motor, dan voeg je toe dat die naar 100 procent dichtgaan. Tot slot wijs je de tv- of Chromecast-tegel toe om een bepaalde app te starten of in elk geval de tv in te schakelen. Omdat deze routines gebruikmaken van de apparaten en kamers die je eerder hebt ingericht, zie je direct hoe belangrijk een goede basisconfiguratie is.

Automatiseren op tijd, locatie en aanwezigheid

Nu je basisroutines hebt, ga je een stap verder door je huis zichzelf te laten aanpassen op tijd, locatie en aanwezigheid, zodat je smartphone meer regisseur dan bedieningspaneel wordt. In Automatisering kun je een routine laten starten op vaste tijden, bij zonsopkomst of zonsondergang of wanneer de toestand 'Thuis' of 'Afwezig' verandert. Stel bijvoorbeeld een ochtendroutine in die op werkdagen om 7:00 uur de thermostaat naar 20 graden zet, de gordijnen in de woonkamer op 50 procent opent en de keukenlampen op 60 procent helderheid inschakelt. In de avond kun je een routine laten starten rond zonsondergang, zodat de buitenlamp en de lamp bij de voordeur automatisch aangaan. Aanwezigheidsdetectie gaat nog een stap verder: Google Home kan via de locatie van je telefoon en sensors van bijvoorbeeld een Nest-thermostaat of Nest-speakers bepalen of er iemand thuis is. Wanneer iedereen weg is, kan de Afwezig-routine lampen uitzetten, de thermostaat terugschakelen en eventueel een robotstofzuiger starten. Je stelt dat in via de Instellingen in Google Home onder aanwezigheidsdetectie, waar je toestemming geeft voor gebruik van je telefoonlocatie en aangeeft welke apparaten mogen 'meekijken'.

Concrete scenario's

Nu je de algemene principes beheerst, richt je je op drie alledaagse toepassingen die samen veel comfort opleveren: licht, warmte en entertainment. Voor verlichting maak je in Google Home aparte scènes aan via Automatisering, zoals 'Thuiswerken' met helder wit licht op 80 procent in je werkkamer en 'Ontspannen' met warm licht op 30 procent in de woonkamer. Je roept ze op met "Hey Google, thuiswerken" of via een tegel in het bedieningspaneel. Voor verwarming stel je in de Google Home-app temperatuurschema's in voor je Nest-thermostaat, bijvoorbeeld overdag 20 graden en 's nachts 17 graden; voor warm water kun je eveneens schema's instellen, zodat de slimme boiler niet onnodig aanstaat. De routine 'We zijn weg' verlaagt de temperatuur en zet lampen uit. Voor tv-bediening koppel je je Chromecast of ingebouwde Chromecast-tv aan Google Home en wijs je die toe aan de kamer 'Woonkamer'. Daarna werkt "Hey Google, speel YouTube op tv woonkamer" of je tikt in de app op de tv-tegel om afspelen te pauzeren of te stoppen. Als je deze drie functies eenmaal soepel bedient, zie je hoe makkelijk het is om extra apparaten, zoals gordijnen of een slimme stekker voor je koffiezetapparaat, in bestaande routines in te passen.

Noodzakelijk onderhoud en uitbreiden

Nu je smartphone de centrale afstandsbediening van je slimme huis is, is het belangrijk dat je installatie veilig, overzichtelijk en toekomstbestendig blijft. Controleer regelmatig in Google Home onder Settings en Devices of er geen oude of dubbele apparaten meer staan, bijvoorbeeld een lamp die je hebt vervangen; verwijder ongebruikte apparaten, zodat routines niet breken en blijven hangen omdat een bepaald apparaat niet meer bestaat. Kijk af en toe ook kritisch naar machtigingen: in aanwezigheidsdetectie bepaal je expliciet welke apparaten en telefoons mogen meedoen aan 'Thuis' en 'Afwezig' en dus jouw locatie kunnen opvragen. Dat is misschien niet altijd gewenst. Koop je uitbreidingen, test die nieuwe apparaten eerst in een simpele routine, zoals een losse scène voor één kamer, voordat je ze in al je automatiseringen opneemt. Controleer daarnaast ook op updates: Google Home wordt bijvoorbeeld regelmatig bijgewerkt, zeker nu er ook steeds meer AI-functies worden toegevoegd. En ook je slimme apparatuur: vaak wordt er nieuwe firmware uitgebracht, maar die kun je niet vanuit Google Home updaten; dat moet doorgaans via het slimme apparaat zelf of de aangesloten hub. Tot slot kun je, mocht je later voor het Apple-ecosysteem kiezen, veel apparaten dankzij Matter eenvoudig ook aan Apple Home koppelen, al beheer je ze dan in een aparte app. Door regelmatig op te ruimen, updates te installeren en je routines te finetunen, blijft je slimme huis betrouwbaar en voelt je smartphone echt als een krachtige, maar toch overzichtelijke universele afstandsbediening.