Het Chinese merk Vivo betreedt de Nederlandse markt met drie smartphones, waarvan deze Vivo X80 Pro als toptoestel het meest indruk moet maken. Of dat lukt lees je in deze Vivo X80 Pro review.

BBK Electronics wil, net als andere Chinese smartphonefabrikanten de Europese markt veroveren. Deze markt wordt na het wegvallen van Huawei gedomineerd door Apple en Samsung, die samen vier van de vijf van alle smartphoneverkopen op zich nemen. 

Om het kleine taartpuntje dat overblijft wordt hard gevochten door talloze Chinese merken en nog veel meer modellen. BBK overspoelt de markt met merken als Oppo, OnePlus en Realme, die allemaal eenzelfde tactiek hanteren van zoveel mogelijk smartphoneseries op de markt te brengen. Vivo is het volgende merk, met de volgende serie. Te beginnen met de Vivo X80 Pro.

Met zo’n marketingtactiek is het lastig op te vallen in Nederland en ook de toestelnaam X80 Pro helpt niet mee. Uit niets blijkt ook dat Vivo één van de grootste smartphonemerken op de Aziatische markt is en aan de wieg heeft gestaan van innovaties als de vingerafdrukscanner achter het scherm en de pop-up selfiecamera.

©PXimport

Vivo X80 Pro: opvallende eigenschappen

Er zijn echter wel een paar opvallende eigenschappen van de Vivo X80 Pro te benoemen. Allereerst de adviesprijs van 1100 euro. Een negatieve opvallende eigenschap, want voor dat geld koop je ook de beste smartphones van merken die wél bekend zijn bij het Nederlandse publiek. Wederom: Samsung en Apple.

Het ontwerp valt eveneens op, de X80 Pro is niet te missen door zijn grote formaat. Met name de achterzijde waarin een groot rechthoekig spiegelend vlak geplaatst is, waarin een periscooplenscamera, de flits en een behangetje van logootjes zit. Ook zit er binnen dat vlak weer een cirkel waarin de overige camera’s geplaatst zijn. Hierbinnen drie extra lenzen en een infraroodsensor. Al die lenzen maken een indruk op de specificatielijst, maar dat zegt nog niet of de smartphone ook goed fotografeert. Daarvoor prijkt iets anders opvallends op de smartphone: een Zeiss-logootje. 

Tot voorheen werkte Zeiss altijd samen met Nokia, maar het merk is nu een samenwerking aangegaan met Vivo. Niet dat Zeiss de lenzen maakt. Het merk helpt met de (softwarematige) afstelling hiervan. En de merknaam Zeiss is natuurlijk ook een beetje marketing. Andere Chinese fabrikanten zijn vergelijkbare samenwerkingen aangegaan, met wisselend succes. Zo maakte Huawei met Leica fantastische camera’s. Het Hasselblad-logo op OnePlus- en Oppo-smartphones heeft tot dusver niet geleid tot indrukwekkende cameraprestaties.

Tenslotte zijn er nog een paar details, die zowel klein als opvallend zijn. Ruimte voor een geheugenkaartslot of audiopoort heeft Vivo niet vrijgemaakt. Maar wel voor een infraroodpoort. Ook is er een snellader in de doos aanwezig, die dankzij 80 watt behoorlijk snel zijn werk doet.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

X80 Pro: ontwerp en scherm

Ondanks het formaat is de X80 Pro nog redelijk handzaam omdat het gewicht meevalt. Het gewicht zit wat hoger geplaatst vanwege al het camerageweld aan boord. Ook zorgen de gebogen randen aan de zijkanten voor een prettige grip, alhoewel de gebogen schermrand kan zorgen voor onbedoelde schermaanrakingen.

Het scherm zelf heeft een heldere beeldweergave en een kleurweergave die wat kleur-echter lijkt dan veel andere smartphoneschermen. Voor anderen kan het wel wat fletser ogen. Verder is het beeld scherp (1440p) en soepel lopend dankzij een dynamische verversingssnelheid van 120 hertz.

Over het scherm zit standaard een screenprotector, wat fijn is. Maar wat nog het meest opvalt is de snelheid waarop de vingerafdrukscanner onder het scherm reageert. Bijna even snel als een fysieke vingerafdrukscanner en bovendien ontgrendelt deze bijna altijd met succes.

Snelheid

Niet alleen de vingerafdrukscanner en oplader doen razendsnel hun werk. Alles op het toestel draait als een zonnetje. Het scherm in combinatie met veel rekenkracht en software-optimalisatie zorgen dat alle apps die je gebruikt soepel ogen en werken.

Daarvoor heeft de X80 Pro genoeg spierballen aan boord. Dankzij de Snapdragon 8 (Gen 1) chipset, die ook wifi 6 (geen 6E) en 5G ondersteunt, samen met 12GB aan werkgeheugen. Er is 256GB aan beschikbare opslag. Eigenlijk wat je kunt verwachten van een smartphone in deze prijsklasse.

De accuduur is weer wat onopvallend. Afhankelijk van je gebruik gaat de accu ongeveer een dag mee bij zwaar gebruik, anderhalf bij normaal gebruik. Opladen kan via de snellader of draadloos.

Android 12 met Funtouch OS

Op softwaregebied zijn er wat opvallende eigenaardigheden. Wat is dat toch met Chinese telefoonmakers? Ook Vivo heeft er een handje van de Androidbasis in een slechtere staat achter te laten met zijn skin. De Funtouch OS-skin van Vivo voegt bloatware toe, van Vivo-apps tot Facebook en een vervelende virusscanner in de volkomen onnodige iManager-app.

Het wordt gekker. In de instellingen is er de ‘mooi gezicht videoherkenning’ functie. Een mogelijkheid om tijdens het videobellen je gezicht artificieel mooier te laten lijken. Het manipuleert het beeld van bijvoorbeeld WhatsApp-videobellen. De beeldmanipulatie gebeurt op het toestel voordat het beeld naar de videobel-app wordt doorgegeven. Een schandelijke en schadelijke functie, met name voor mentale gezondheid van (jonge) gebruikers. Navraag bij Vivo over deze functie bleef vooralsnog onbeantwoord.

Update: statement van Vivo toegevoegd onderaan deze review.

Ook op de achtergrond gebeuren vreemde dingen. Zo werd tijdens de testperiode steevast de wifi-verbinding uitgeschakeld (waarschijnlijk om accuduur te sparen). Ook worden apps die op de achtergrond draaien steevast afgesloten. Prettig voor de accuduur en snelheid, maar voor de stabiliteit en werking van apps funest. Zo kunnen apps niet altijd meldingen sturen als je bijvoorbeeld een nieuw bericht krijgt of sport-apps niet je route vastleggen via GPS omdat ze afgesloten worden.

Ook de ondersteuning is niet wat je mag verwachten. De Vivo X80 Pro krijgt drie Androidversie-updates en drie jaar veiligheidsupdates. Dat is te kort voor een smartphone en véél te kort voor een smartphone van 1100 euro. Vivo wil graag de prijsconcurrentie aan gaan met Samsung en Apple, zonder hierbij de ondersteuningsverantwoordelijkheid te nemen. Dit is een belangrijk punt waarop Vivo’s smartphone tekortschiet.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Camera’s. Heel. Veel camera’s.

Zoals eerder in deze review beschreven: de Vivo X80 Pro maakt indruk op de specificatielijst door zijn overdaad aan camera’s en het Zeiss-logootje. Maar belangrijker is hoe de camera’s in praktijk presteren. De Vivo X80 Pro is aan de achterzijde uitgerust met een periscoop-zoomcamera, een reguliere zoomlens, een groothoekcamera en natuurlijk de primaire cameralens.

Al die lenzen bieden tal van mogelijkheden en in de app zijn ook fotomodi. Ook hier gaan mijn nekharen overeind staan van de functie die moedervlekken automatisch verwijdert in opnames. Gelukkig staat dit standaard uitgeschakeld. De selfiefunctie van de Vivo smartphone voegt allerlei dubieuze bewerkingen toe. Zo worden poriën gladgestreken en de huid witter gemaakt om beter aan een verknipt schoonheidsideaal uit een andere cultuur te voldoen.

De camera’s presteren zeker niet slecht. De primaire en telecamera kunnen het beste met moeilijk licht en kleur omgaan. Gevolgd door de groothoeklens. De periscooplens levert wel enorm in op detail en kleur, maar met een zoomniveau tot 60x is het best een leuke functie om bij je te hebben. Alleen als je zo diep inzoomt merk je dat de stabilisatie dit niet aan kan. Het is lastig om je foto te maken door beweging.

©PXimport

Wanneer tegenlicht erg fel wordt of de omgeving donker, dan merk je het verschil ten opzichte van Apple, Google en Samsung. Vivo krijgt het helaas niet voor elkaar om de camera-aansturing gelijk te trekken met deze merken om aansluiting te vinden. Ondanks de samenwerking met Zeiss.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Bij genoeg licht kunnen de camera's (met alle zoomniveau's) mooie foto's maken.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Bij tegenlicht merk je dat de camera moeite heeft om kleur vast te leggen.

Alternatieven voor de Vivo X80 Pro

Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Vivo naamsbekendheid in Nederland gaat verwerven met deze Vivo X80 Pro. Voor dezelfde prijs koop je een smartphone uit de Samsung Galaxy S22-serie of uit de iPhone 13-serie, en deze smartphones zijn allemaal veel betere keuzes. Ook de goedkoopste uitvoeringen.

Als troef heeft de Vivo X80 Pro een mooi scherm en vlotte werking. Maar dat kan ook gezegd worden van een Pixel 6, Nothing Phone(1) of Galaxy A52. Smartphones die allemaal ongeveer de helft van de adviesprijs van deze Vivo X80 Pro kosten. En telefoons die ik zelfs los van de prijs eerder zou aanbevelen.

Conclusie: Vivo X80 Pro kopen?

De Vivo 80 Pro valt op om verkeerde zaken. De prijs opvallend hoog. De software en ondersteuning biedt een ervaring die zelfs een budgettelefoon-onwaardig is en de beeldmanipulatie van de camera’s doen mij gruwelen. Het overschaduwt compleet dat het scherm best mooi is, de smartphone snel is en alle camera’s veel mogelijkheden hebben; maar zich niet meten met die van Samsung, Google of Apple. Al met al geen indrukwekkende start voor het merk Vivo in Nederland.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.