Heb je een klein gezin of zijn jij en je partner grote eters? Dan is de capaciteit van een instapmodel airfryer vaak niet genoeg. Je wilt een formaat waarin je genoeg friet of kip past voor drie borden, zonder alles in etappes te moeten bakken. Tegelijk hoeft het geen enorm apparaat te zijn dat je aanrecht domineert. In dit artikel lees je waar je op moet letten als je een airfryer voor drie personen zoekt.

Lees ook: Zo komt je eten superkrokant uit de airfryer

Hierom is een airfryer een goede keus

Een airfryer heeft een aantal duidelijke voordelen ten opzichte van zowel de traditionele friteuse als de oven. Dat weet je waarschijnlijk allang – ze zijn inmiddels niet meer weg te denken uit veel keukens. Maar voor de enkeling die het nog niet weet: een airfryer gebruikt hete lucht in plaats van olie om eten te garen. Daardoor zijn de gerechten minder vet en bevatten ze minder calorieën dan bij frituren. Tegelijk zorgt die circulerende lucht voor een knapperige textuur, waardoor veel mensen het net zo lekker of zelfs lekkerder vinden dan klassiek gefrituurd eten.

Vergeleken met een oven is een airfryer vaak net wat praktischer én zuiniger. Omdat hij compacter is, warmt hij sneller op en verbruikt hij minder energie. Ideaal als je snel een maaltijd of snack op tafel wilt zetten. Ook het schoonmaken gaat meestal een stuk makkelijker dan bij een oven of friteuse.

©narokzaad

Waar moet je op letten bij een airfryer voor drie personen?

Bij het kiezen van een airfryer voor drie personen let je vooral op de capaciteit, het vermogen en een paar slimme extra's. Voor een huishouden van drie is een inhoud van rond de 3 liter meestal precies goed. Daarmee bak je in één keer zo'n 600 gram diepvriesfriet of drie kipfilets – zonder dat je hoeft te stapelen of in rondes werkt.

Let ook op het vermogen. Kies bij voorkeur een model van minstens 1500 watt. Dat zorgt voor snelle opwarming en een goede luchtcirculatie, zodat alles gelijkmatig gaart. Extra's zoals een antiaanbaklaag, automatische uitschakeling en voorgeprogrammeerde programma's maken het gebruik net wat makkelijker. Kijk ook naar bijpassende accessoires waarmee je de mogelijkheden van je airfryer nog verder uitbreidt.

Mand of lade?

Airfryers zijn er grofweg in twee uitvoeringen: met een mand of met een uitschuifbare lade. Beide hebben hun voor- en nadelen. Een lade is vaak net wat makkelijker in gebruik, zeker als je tussendoor wilt schudden of iets wilt toevoegen. Een mand daarentegen is vaak wat dieper, waardoor je iets meer kwijt kunt, maar het is lastiger om de inhoud gelijkmatig te garen als je te veel tegelijk bakt. Kijk dus niet alleen naar het aantal liters, maar ook naar de vorm en indeling van de binnenruimte.

Dubbele zones: handig of overdreven?

Voor drie personen is een airfryer met dubbele bakzone misschien niet per se nodig, maar het kan wel handig zijn. Je kunt bijvoorbeeld friet en snacks tegelijk bakken, of kip en groenten apart houden. Sommige modellen hebben zelfs verschillende temperaturen per zone, wat handig is als je twee gerechten met verschillende bereidingstijden wilt combineren. Nadeel is dat deze airfryers vaak groter en duurder zijn. Gebruik je die tweede zone maar zelden, dan ben je waarschijnlijk beter af met een enkelvoudig model met iets meer inhoud.

Met deze punten in je achterhoofd vind je sneller een airfryer die past bij jullie eetmomenten. Een model dat niet te groot of duur is, maar wel genoeg aankan. Want eerlijk is eerlijk: niemand wil ruzie om die laatste kipnugget!

Ook interessant: Van airfryer-groentje naar airfryer-pro in 9 stappen

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.