De zomer is het seizoen van barbecueën en buiten eten. Maar wat doe je als het regent? Dan is de airfryer je redder in nood. In de airfryer kun je namelijk ook heerlijke zomerse hapjes maken. Ideaal voor als je spontaan visite krijgt of gewoon zin hebt in iets lekkers. Met de airfryer hoef je de hapjes bovendien niet in de frituur te gooien, maar bak je ze op een gezonde manier.

Krokante uienringen voor de borrel

Een klassieker zijn natuurlijk gefrituurde uiringen. Maar wist je dat je deze ook prima in de airfryer kunt bereiden? Snijd de ui in ringen en meng ze met wat bloem, eiwit en panko (Japans broodkruim). Panko geeft een lekkere krokante structuur. Je kunt ook gewoon broodkruim of paneermeel gebruiken. Spuit de ringen daarna in met olie en kruid ze met peper en zout. Houd je van pittig? Voeg dan ook wat cayennepeper of paprikapoeder toe. Zet de airfryer op 180 graden en bak de uiringen in 8-10 minuten goudbruin en knapperig. Schep regelmatig om zodat alle kanten mooi bruin worden. Lekker met een frisse chilisaus, yoghurtdip of selderijsalade. Zo'n bakje krokante uienringen smaakt heerlijk bij de borrel.

©HandmadePictures

Vegetarische loempia's voor bij de maaltijd

Ook groenteloempia's van de toko zijn favoriet als zomerse snack. Leg ze op de mand in de airfryer, besprenkel ze met olie en bak ze in 10 minuten goudbruin op 180 graden. Keer halverwege even om. Voor een vegetarische variant kun je ook zelf loempia's vullen met een vulling van fijngehakte groenten naar keuze, zoals wortel, kool, ui en champignons. Voeg versgemalen kruiden zoals koriander en komijn toe voor extra smaak. Ook fijngesneden tofoe kan een lekkere toevoeging zijn voor een vegetarische vulling. Vouw of rol de loempia's dicht en bak ze in de airfryer. Heerlijk als borrelhapje of als bijgerecht bij een Aziatische maaltijd.

Knapperige zoete aardappelfrietjes

Verder zijn zoete aardappelfrietjes een topper bij de borrel. Wil je deze zonder frituurvet klaarmaken? Snijd dan wat zoete aardappelen in frietjes of stukjes. Meng ze in een kom met olijfolie, paprikapoeder, oregano, knoflookpoeder en zout. Het paprikapoeder zorgt voor een lekkere kleur, terwijl de oregano en knoflook extra smaak geven. Gebruik gerust verse kruiden als tijm of rozemarijn voor nog meer smaak. Schep tijdens het bakken af en toe om zodat alle kanten mooi bruin worden. Na 10-15 minuten op 180 graden zijn de zoete aardappelfrietjes lekker knapperig en klaar om te serveren. Lekker met een yoghurtdip om in te dopen.

©Olga Yastremska, New Africa, Africa Studio

Vegetarische nuggets en bitterballen

In de airfryer kun je natuurlijk ook allerlei vegetarische hapjes bereiden als alternatief voor vlees. Denk aan vegetarische nuggets, falafel en bitterballen. De vegetarische nuggets en bitterballen vind je tegenwoordig in de meeste supermarkten in het vriesvak. Even opwarmen in de airfryer en ze zijn klaar om te serveren. Voor falafel meng je kikkererwten met ui, knoflook, kruiden en een bindmiddel zoals bloem of eieren. Vorm er balletjes van en bak ze in 10-15 minuten goudbruin. Lekker met pitabroodjes en een romige yoghurtsaus ernaast. Zo heb je in een handomdraai een vegetarisch fingerfood-gerechtje klaar.

Frisse wraps met zalm en groenten

Wil je het wat chiquer? Maak dan zalmwraps in de airfryer. Meng fijngesneden verse zalm met ricotta, citroensap, dille en peper en zout. Snijd tortilla's doormidden en beleg de helften met de zalmvulling en wat sla, tomaat en komkommer. Rol ze op tot wraps en leg ze met de naad naar beneden in de airfryer. Bak ze in 5 minuten op 180 graden tot de wraps goudbruin en knapperig zijn. Heerlijk als zomers hapje of lichte lunch. Varianten met gerookte kipfilet, brie en avocado of met tonijn en groenten zijn natuurlijk ook mogelijk. Laat je fantasie de vrije loop.

Met de airfryer hoef je dus niet te wachten tot de winter om heerlijke hapjes op tafel te zetten. Experimenteer erop los en geniet van zomerse gerechtjes zonder de frituurpan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.