Wifi in de hoogste versnelling

Voor draadloze netwerken geldt altijd: sneller is beter. Wie mee wil met nieuwe ontwikkelingen als online video's bekijken, hd-films streamen of online gamen, kan niet anders dan het thuisnetwerk af en toe upgraden. Maar welke draadloze standaard is de beste?

Sinds eind jaren negentig werken bedrijven hard aan het verbeteren van draadloze technologie. Soms is het ieder voor zich en ontwikkelen de bedrijven netwerkapparatuur die alleen kan communiceren met apparaten van hetzelfde merk. Maar soms komen de bedrijven ook samen en maken ze afspraken over de nieuwste wifi-technologie. Die afspraken worden vastgelegd in internationale standaarden, IEEE 802.11 genaamd. In 1999 werd de eerste standaard vastgelegd die ervoor moest zorgen dat alle netwerkapparatuur met elkaar kon communiceren. De 802.11b-standaard heeft een maximum doorvoersnelheid van 11 megabit per seconde (Mbit/s). Maar dat bleek al snel niet vlot genoeg. Daarom kwam in datzelfde jaar de 802.11a-versie, die snelheden kan halen van 54 Mbit/s.

De nieuwe standaard had nog een voordeel. Wifi werkt net als radio en mobiele telefoons met radiosignalen. Alleen verzenden netwerkapparaten signalen op andere frequenties, namelijk 2,4 of 5 GHz. Omdat de 2,4GHz-band druk bezet is (verschillende apparaten maken gebruik van deze frequentie) heeft 802.11b meer last van storing. Daarom maakt de a-standaard gebruik van de 5GHzband. Maar dat zorgde wel weer voor verminderd bereik.

Eind 2003 werd nog een nieuwe standaard ingevoerd: 802.11g. Deze werkt op dezelfde frequentie als de b-producten, maar heeft een hogere maximale doorvoersnelheid van 54 Mbit/s. Meer snelheid dus, met een groter bereik. Daarnaast kan g ook samenwerken met de oudere b-producten en dat maakt de standaard tot op de dag van vandaag erg populair.

De ontwikkeling van computerapparatuur staan echter niet stil. Het IEEE werkt daarom al sinds 2004 aan een nieuwe toevoeging aan de 802.11-reeks: 802.11n. Een nieuwe techniek die voor een flinke snelheidswinst moet zorgen, van 54 Mbit/s naar een maximum van 600 Mbit/s. Daarnaast moet de nieuwe technologie zorgen voor een veel groter bereik.

Om daarvoor te zorgen maken de nieuwe routers gebruik van MIMO, oftewel Multiple-Input en Multiple-Output. Een marketingterm voor het gebruik van meerdere antennes waardoor meerdere datastromen tegelijk kunnen worden verstuurd en ontvangen. Het is vergelijkbaar met het hebben van twee fm-radio's, afgesteld op hetzelfde kanaal op hetzelfde moment. Het geluid wordt dan luider en duidelijker. In het geval van de draadloze routers worden snelheid, bereik en betrouwbaarheid op die manier verbeterd.

Wifi 802.11n-apparatuur kan overweg met alle eerdere standaarden, zowel a, b als g. Dat betekent dat de n-standaard zowel van de 2,4 als 5GHz-frequentie gebruik kan maken. En om het hd-signaal te verbeteren, maakt het zelfs gebruik van de echo's van draadloze signalen die tegen de muren weerkaatsen. Het signaal zou daardoor gemakkelijker langs obstakels moeten komen. Verder heeft elke n-router technologie die onderscheid kan maken tussen gewone datastromen en streams van films en online games. Multimedia datastromen krijgen via die Quality of Service (QoS) voorrang op het netwerk om vertragingen te voorkomen. Een sneller netwerk met een bereik tot 200 meter en geen vertragingen bij het kijken van hd-films. Dat klinkt natuurlijk mooi. Maar een definitieve goedkeuring en invoering van de n-standaard volgt pas eind 2009. Hoe zit het dan met de routers die nu al in de winkel liggen en een N op de verpakking hebben staan?

De fabrikanten van netwerkapparatuur showen maar wat graag met producten die zouden voldoen aan de nieuwe, snellere standaard. Vaak zelfs ver voordat die standaard daadwerkelijk is ingevoerd. Voordat de b-standaard officieel was goedgekeurd, lagen de 'draft b'-routers al in de winkel. Op die manier willen fabrikanten de consumenten al aan zich binden, voordat de concurrenten daartoe de kans krijgen. Maar, wat betekent 'draft' nu eigenlijk? Van iedere door de IEEE goedgekeurde standaard worden eerst conceptversies gemaakt. Veel fabrikanten gebruiken die conceptversie om alvast een product op de markt te brengen voordat de standaard officieel is erkend. Maar door een draftproduct te kopen, neemt de consument eigenlijk een gok. Mocht de standaard tijdens onderhandelingen van de betrokken partijen toch nog tussendoor wijzigen, dan bestaat de apparatuur is nog altijd sneller dan de voorgaande standaard en kan in ieder geval wel samenwerken met andere draft-producten van dezelfde fabrikant. Maar het levert wel een probleem op als u het netwerk wilt uitbreiden met een product dat gebruik maakt van de officiële standaard.

Draft-versies werden ook uitgebracht voordat de 802.11g-standaard werd ingevoerd. En hetzelfde gebeurt nu met 802.11n. Het enige verschil is dat de ontwikkeling van de n-standaard veel langer duurt. Al sinds 2004 plakken fabrikanten stickers op hun producten met titels als pre N, 300N, N1, Xtreme N of Wireless-N. Al deze termen zijn bedoeld om de consument te laten denken dat de routers gebruik maken van de n-standaard, maar dat is dus niet waar. Die is nog steeds in ontwikkeling.

Koopt u toch draft n-netwerkapparaten, dan loopt u dus het risico dat de apparatuur uiteindelijk niet zal samenwerken met de uiteindelijke standaard. De apparatuur werkt dan alleen met draft-producten van dezelfde fabrikant (hoewel deze producten vaak ook kunnen samenwerken met b- en g-apparaten). Het risico op problemen is echter kleiner dan u nu misschien denkt.

Toen de eerste conceptversie van de n-standaard in 2006 naar buiten werd gebracht, besloot de industriegroep wifi-alliance namelijk netwerkapparatuur met het n-logo te testen om te zien of ze voldeden aan de eisen van de conceptversie. Dat betekent dat de apparatuur een bepaalde snelheid moet halen, voldoende beveiligd moet zijn (met wpa2) en overweg moet kunnen met andere hd-apparaten.

Inmiddels is ook de tweede conceptversie (Draft N 2.0) gecertificeerd. Producten die hier aan voldoen, zullen waarschijnlijk nog nauwelijks afwijken van de uiteindelijke n-standaard. Daarnaast kunnen ze via een update waarschijnlijk ook compatibel worden gemaakt. Hoe later u uw 'pre N'-product hebt gekocht, des te groter is de kans dat het zal samenwerken met 802.11n. Maar, geen enkele producent kan dat echt garanderen. Mocht u nu een nieuwe router of netwerkkaart gaan kopen, zoek dan in ieder geval naar het logo van de wifi-alliance op de doos. Zo weet u zeker dat het product uitvoerig is getest. Ook kunt u het beste kiezen voor een apparaat dat overweg kan met zowel de 2,4GHz-, als de minder storingsgevoelige 5GHz-frequentie. Daarnaast zijn gigabitethernetpoorten en een usb-ingang eigenlijk een must.