Tijdens de zomervakantie wordt overal gratis wifi aangeboden. In je appartement, op de camping, bij het zwembad of in het restaurant, maar hoe gevaarlijk is het eigenlijk om gratis wifi te gebruiken? Wie kan er met je meekijken en wat kunnen ze allemaal zien? Kunnen hackers via een gratis wifi-verbinding een virus op je telefoon plaatsen?

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Bitdefender

We zijn allemaal inmiddels behoorlijk afhankelijk geworden van de continue beschikking over een internetverbinding. We gebruiken internet tegenwoordig overal en altijd, niet alleen thuis en op het werk, maar ook onderweg en op vakantie. Om het ons nog makkelijker te maken wordt het ook nog eens overal, vaak gratis, aangeboden via openbare wifi-netwerken, ook wel hotspots genoemd. Deze openbare wifi-netwerken kun je gratis gebruiken, soms met, maar vaak ook zonder het gebruik van een wachtwoord. Maar het gebruik van openbare wifi-netwerken is niet altijd geheel zonder risico’s. Openbare wifi-netwerken zijn namelijk ook erg populair bij hackers. Doordat er geen enkele vorm van verificatie nodig is om met het openbare wifi-netwerk te verbinden, heeft een hacker ook de mogelijkheid om toegang te krijgen en zo toegang te krijgen tot andere onbeveiligde apparaten binnen dit netwerk. Op die manier kan een hacker persoonlijke informatie bemachtigen, zoals wachtwoorden, e-mails, creditcardgegevens of bankgegevens, zonder dat je het zelf door hebt.

Beveilig je apparaten met BitdefenderBekijken

©PXimport

Valse wifi-netwerken

Een door hackers veel gebruikte truc is om zelf een eigen openbaar wifi-netwerk op te zetten, waar anderen gratis gebruik van kunnen maken. Dit wordt onder hackers een rogue access point of evil-twin aanval genoemd. Een hacker geeft het netwerk dan een bekende naam zoals “WiFi in de trein”, “Connexxion Free Wifi” of gewoon “FreeWifi”, waardoor het lijkt op één van de vertrouwde wifi-netwerken zoals we die allemaal kennen uit de trein of de bus. Via het valse wifi-netwerk van de hacker krijg je gewoon toegang tot internet of het netwerk waarmee je verbinding denkt te maken, waardoor je niet in de gaten zult hebben dat je met een vals netwerk bent verbonden. Dit wordt ook wel een man-in-the-middle aanval genoemd, de hacker zit op deze manier tussen jouw telefoon of laptop en de server die je probeert te bereiken. Een hacker kan vervolgens meekijken met alles wat je doet, door het netwerkverkeer te onderscheppen en te analyseren. Zelfs het inlogscherm wat je krijgt als je bijvoorbeeld op het gratis wifi-netwerk van Starbucks komt, kan door een hacker nagemaakt worden, waardoor het niet meer van de echte te onderscheiden is. Als je in het verleden al eens gebruikgemaakt hebt van bijvoorbeeld het “Wifi in de trein” netwerk terwijl je met de trein aan het reizen was, zal je telefoon of laptop daarna continue blijven proberen om opnieuw verbinding te krijgen met dit netwerk. Je apparaat vertrouwt het wifi-netwerk op basis van de naam van het netwerk, net zoals je wifi-netwerk thuis waarmee automatisch een verbinding wordt gemaakt zodra je thuiskomt. 

Malware en virussen

Hackers kunnen openbare wifi-netwerken ook gebruiken om, apparaten die met het netwerk verbonden zijn te infecteren met malware of virussen. Hiervoor wordt vaak gebruikgemaakt van de “bestanden delen” functionaliteit op je computer. Via deze functie krijgt een hacker toegang tot je systeem, kan hij een virus of malware uploaden en uitvoeren en kan vervolgens beginnen met het verzamelen van informatie. 

©PXimport

Hoe bescherm je jezelf?

Wil je toch gebruikmaken van openbare wifi-netwerken, zorg er dan voor dat je jezelf altijd goed beschermt. Denk daarbij aan de volgende zaken:

- Maak gebruik van een VPN-verbinding, zodat je netwerkverkeer versleuteld en daardoor onleesbaar wordt gemaakt voor hackers met een man-in-the-middle positie. Hiervoor kun je bijvoorbeeld kiezen voor de VPN-oplossing van Bitdefender, die je op meerdere apparaten tegelijk kunt gebruiken en die zorgt voor online bescherming, volledige anonimiteit en onbeperkte versleuteling van je internetverkeer.

- Probeer de naam van de wifi-hotspot waarmee je een verbinding wil maken, eerst te verifiëren bij de eigenaar ervan. Alhoewel dat geen volledige garantie zal geven.

- Vermijd websites waarop je gevoelige informatie moet invoeren, zoals webshops of online bankieren.

- Zorg er uiteraard voor dat de software die je gebruikt up-to-date is en dat je gebruikmaakt van een firewall om zo binnenkomende verbindingen te blokkeren.

- Bezoek alleen websites die gebruikmaken van HTTPS, waardoor de verzonden en ontvangen informatie gecodeerd wordt.

- Schakel het delen van bestanden uit wanneer je van een openbaar wifi-netwerk gebruikmaakt. Zo hebben anderen niet direct toegang tot de bestanden die je op je laptop hebt staan.

- Verwijder draadloze netwerken uit je telefoon, tablet of laptop als je ze niet meer gebruikt. Zo voorkom je dat jouw apparaat er automatisch opnieuw verbinding mee maakt als het netwerk weer binnen bereik is.

- Schakel ook de optie “maak automatisch verbinding met wifi” uit op je telefoon of tablet.

- Gebruik liever je telefoon als persoonlijke hotspot, in plaats van de openbare wifi te gebruiken.

- Tot slot is het belangrijk om voor een goede antivirus- en antimalware- software oplossing te kiezen en hiermee regelmatig een scan te draaien. Een goede keuze hiervoor is de antivirus oplossing van Bitdefender.

Beveilig je apparaten met BitdefenderBekijken

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.