Konami's voetbalreeks is de afgelopen jaren druk bezig met een comeback en lijkt dit jaar klaar om FIFA van de troon te stoten. Met het San Siro-stadium op de achtergrond spelen we alvast een vroege versie van PES 2017.

Het is nog té vroeg om te spreken over nieuwe gameplaymodi en licenties, daarom kijken we ook naar het belangrijkste: de daadwerkelijke gameplay, oftewel hoe speelt de game? Lees ook: Doom - Knetterhard en knettergoed.

Real Touch

Daar de gameplay van PES 2016 vorig jaar al als een huis stond is het geen verrassing dat PES 2017 hier overduidelijk op voortbouwt. De gameplay voelt bekend, maar is toch anders dankzij de toevoeging van de zogenaamde 'Real Touch'. Het aannemen, dribbelen en passen per individuele speler voelt hierdoor anders aan. Een verschil dat we meteen merken bij een kleinere speler zoals Santi Carzola en iets grotere spelers zoals Mesut Ozil. In combinatie met een reeks van nieuwe toegevoegde animaties voelt de bal hierdoor vrijer en volgt deze minder afgebakende paden.

©PXimport

Het aannemen van en dribbelen met de bal is niet voor elke speler even makkelijk.

Dit zorgt voor een realistischer spel dat ook van invloed is op passes. De snelheid van de bal en speler, hoe hard de bal wordt geraakt, waar met welk deel van de voet de bal wordt geraakt: het is allemaal van invloed. Op het eerste gezicht is die invloed minimaal, maar voor een ervaren speler iets wat direct opvalt. De controle over de bal is hierdoor vele malen groter en het leveren van een perfecte pass zorgt hierdoor voor nog meer voldoening.

Wat tevens direct opvalt is dat de keepers, na jarenlang een hekel punt te zijn geweest, flink op de schop zijn gegaan. In PES 2017 zijn deze beter dan ooit tevoren. Tijdens onze speelsessie stuitten we geen enkele keer op rare fratsen. Allesbehalve: keepers reageren adequater dan ooit, pakken de ballen die ze moeten hebben en staan razendsnel op voor een tweede of derde redding. Een verademing. Dit geldt evenzo voor de scheidsrechters die veel beter op overtredingen reageren, zonder de flow uit het spel te halen.

©PXimport

De keepers in PES 2017 zijn eindelijk flink op de schop gegaan.

Tiki-taka

PES 2017 biedt ook veel meer strategische hulpmiddelen om zelf invloed uit te oefenen op de wedstrijd. Eén van deze zijn de geavanceerde instructies die vooraf aan de wedstrijd ingesteld kunnen worden. Zo is op aanvallend gebied Tiki-taka voetbal in te stellen, waarbij de prioriteit ligt op het blijven passen van de bal. Spelers nemen hiervoor ook actief betere posities in en rennen niet zomaar de ruimte in. Weer een andere strategie is False Full Backs, waarbij backs uit hun traditionele positie kruipen en naar het midden van het veld bewegen. Hierdoor krijgt het team tijdelijk meer spelers in het centrum.

In verdedigend opzicht is het bijvoorbeeld mogelijk om 'de bus te parkeren' en zoveel mogelijk spelers voor het doel te positioneren. Of het zogenaamde Gegenpressing in te stellen en bij balverlies heel erg veel druk te zetten, iets wat wel veel vraagt van het uithoudingsvermogen. Tijdens de wedstrijd zijn er vier van deze vooraf ingestelde instructies te activeren en dit levert een veel dynamischer spel op.

Dat geldt eveneens voor hoekschoppen, waarbij het mogelijk is om zowel aanvallend als defensief per speler instructies te geven. Een andere strategische optie is de mogelijkheid om tijdens het spelen in één keer van heel verdedigend naar zeer aanvallend te veranderen. Een optie die PES spelers van het eerste uur zondermeer herkennen van jaren terug.

©PXimport

Tijdens corners kun je spelers individuele instructies geven.

AI

De allergrootste verandering in PES 2017 lijkt echter die van de kunstmatige intelligentie te zijn. Bij wedstrijden tegen de computer leert deze gedurende de wedstrijd jouw spel en past daarop zijn tactiek aan. Komen alle aanvallen via de vleugels, dan worden deze extra afgedekt en ook overmatig gebruik van een sterspeler, zoals Antoine Griezmann, levert een dubbele mandekking op. Het zorgt ervoor dat ook ervaren spelers op de hoogste moeilijkheidsgraad nog uitdaging weten te vinden.

Waar we de afgelopen jaren bij vroege versies die aan het einde van de zomer verschenen vaak nog onze twijfels hadden, is de staat van de versie die wij speelden al van een indrukwekkend niveau. De Fox Engine maakt dit jaar bovendien een behoorlijke stap vooruit. Dat is vooral te zien in de kleine details: de ademwolkjes in de winter, regendruppels die van het net af spatten, het claimen van een corner bij een achterbal, de spuitbuslijnen bij vrije trappen die langzaam vervagen en de tv-kabels die langs het veld liggen. Ook andere kleine toevoegingen stemmen ons enthousiast, van de licentie van Arsenal tot bijgewerkte menu's met kleine foto's van spelers. Het levert een veelbelovend beeld op van een game die pas in het najaar moet verschijnen.

Gamer.nl speelde een vroege versie van PES 2017 op de PlayStation 4. PES 2017 verschijnt later dit jaar voor pc, PlayStation 4, Xbox One, PlayStation 3 en Xbox 360.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.